Tot voor kort was ik de mening toegedaan dat George Michael de enige was die Freddie Mercury’s zang ooit had geëvenaard. Tot voor kort, want toen hoorde ik The Queen Album van Robert Kempe. Robert wie!? Robert Kempe, beter bekend als Robby Valentine. Zet even uw vooroordelen opzij en slik flauwe grappen in, want hij verdient meer dan dat. Valentines kwaliteiten worden steevast over het hoofd gezien, ook in Hilversum en omstreken. Dat is raar, want hoeveel verschilt hij nou van het snoepje van de week Jett Rebel? Beiden zijn multi-instrumentalist, beiden schrijven pakkende songs op de rand van rock en pop en bij beiden zijn hun invloeden duidelijk hoorbaar. Ook op zijn nieuwe album Bizarro World zijn Valentine’s kwaliteiten weer in ruime mate aanwezig. Na een intro volgt het titelnummer, dat klassiek Valentine is: kamerbrede bombast en toch catchy. “Deadbeat Boy” ademt aan alle kanten Queen met de gelaagde vocalen, het gitaargeluid, de gitaarsolo en de ferme tongue in cheek van de tinkelende stomme-film-piano. Bizarro World kent ook wat minder uitgebreid opgezette poprockers, zoals “Rockstar” (dat wel iets van Def Leppard heeft), “Schizophonicated” en “Close The Door”. Valentine heeft op dit album met enige regelmaat drums-uit-een-doosje en bassen-uit-een-doosje gebruikt, zoals in “You’re Tearing Me Down” en “Trip To The Moon”. De laatste track doet daardoor warempel aan Scissor Sisters denken! Hij zorgt er wel voor dat het geen bloedeloze tracks worden door gitaarsolo’s en fraaie zang, maar ik blijf toch een voorkeur houden voor echte drums en basgitaren. In “From Dusk ‘Til Dawn” ontbreekt dat beetje extra en vind ik de elektronische dreun te overheersend worden. De productie is als altijd weer om door een ringetje te halen: helder, met veel lagen die allemaal te onderscheiden zijn. Van mij had de elektronica iets minder gemogen, maar Valentine heeft niettemin weer een plaat afgeleverd zoals er weinig worden gemaakt in ons landje. Lúister nou gewoon eens, Nederland!
mij=Valentine Records