Is het een raar idee om te veronderstellen dat de titel van deze nieuwe plaat van Wire sarcastisch bedoeld is? Ik bedoel: Change Becomes Us als titel gebruiken voor een set nummers die vooral teruggrijpen op Wire mark I en dus doen alsof alle experimenten met elektronica, nog gekkere songstructuren en andere veranderingen-van-koers nooit hebben plaatsgevonden? Want dat is wat we horen op dit tiende album. Tracks die eigenlijk al ruim twintig jaar oud zijn, grotendeels afkomstig uit sessies rond het verschijnen van landmark-album 154. Hoewel het vaak een teken van creatieve bloedarmoede is wanneer een band aankondigt om terug te gaan naar de oorsprong, kan ik er in het geval van Wire niet rouwig om zijn. Beter dan hun eerste drie platen (Pink Flag, Chairs Missing en 154) is het wat mij betreft nooit meer geworden. De furieuze, nerveus hakkende gitaarriffs, de stotterende, snelle drumpartijen en vreemde synthesizerpartijen (en de onhandige titels) keren hier in volle glorie terug. Nee, er is weinig hemelbestormends aan, maar iets van de adrenaline van hun eerste trits lijkt het kwartet postpunkers hier met het grootste gemak weer te kunnen serveren.
mij=Pink Flag
4 reacties