Ik vind Apologies to the Queen Mary allesbehalve een verschrikkelijke plaat, maar ik baal er wel van dat de band uit Montreal komt en vrienden is met Arcade Fire. Ik wil daar namelijk niets over zeggen, maar ik wil er eigenlijk wel iets over zeggen dat iedereen meent er iets over te moeten zeggen. Hop, we plakken er het label van de nieuwe lichting Canadese emopop op. Wat nou? Als Wolf Parade uit een ander land was gekomen, dan vraag ik me af in hoeverre de vergelijking nog was opgegaan. Wolf Parade maakt lo-fi rockliedjes, met de scherpe indiekantjes er nog aan. Hier en daar is de band inderdaad op een orkestrale manier overweldigend, maar dat komt vooral doordat Apologies to the Queen Mary een heel aardig debuut is, waarop twee zangers, de een een wat vollere stem, de ander een wat penetranter keelgeluid, hun liedjes met een enthousiaste intensiteit ten gehore brengen. Ze worden begeleid door gitaren, drums, keyboards en wat elektronica. Niets nieuws onder de zon, op zich, maar ze doen het wel goed en je kunt bijna horen dat ze er plezier in hebben. De teksten heb ik op moeten zoeken om ze te kunnen verstaan: geen slecht idee, want ze zijn niet bijster interessant. Dat doet dit keer echter maar weinig af aan de muziek, die – ondanks het feit dat de teksten niet alleen niet boeiend, maar ook niet zo heel erg optimistisch zijn – over het algemeen behoorlijk vrolijk is. En waar de vrolijkheid het grootst is, daar is Apologies to The Queen Mary het best. “Modern World”, “Dear Sons and Daughters of Hungry Ghosts”, mijn lievelings “This Heart’s on Fire” en misschien onderstaande “Shine a Light” zal ik om die reden zeker opnieuw beluisteren, wat er van de rest van de plaat blijft hangen, dat is nog even afwachten.
mij=Sub Pop / Konkurrent