We kennen d’r allemaal wel een. Artiesten die zonodig met een opengespleten hersenpan op de voorkant van hun eersteling moeten staan. Opengespleten en opgevuld met alle dingen die ze dachten tijdens het maken van de plaat. Ik zie in het geval van Christian Harder rare DNA-structuren, onkruid, blauwe haren, een ster, artistieke pennestreken, bloempjes, radartjes, onbegrijpelijke letters, een munt en toch nog een stukje van de hersenen, bijna onherkenbaar. Dat alles in Bowiaanse glamrockkleurtjes op een witte achtergrond. Christian blijft er zelf ogenschijnlijk heel rustig onder. Ik tijdens het luisteren een stuk minder, want ik raak al meteen enthousiast bij het eerste lied, dat deze Hamburger in zijn moedertaal blijkt te zingen! Daarna verslapt mijn aandacht voor de teksten een beetje, want zijn wanstaltige Duitse accent is nietsverhullend. De muziek, echter, blijft leuk. Niet allemaal even origineel, maar vol opzwepende bassen, electronische experimenten, popperige melodielijnen en verrassende samples. Allemaal bovendien behoorlijk dansbaar. Dat hij bij zijn eerste openbare optreden zonodig in een Hitleroutfit een foto van Britney Spears aan het kruis moest nagelen, vergeet ik dan maar even. Zonder noemenswaardige problemen luister ik Goodbye Monkey Gravity tot het eind, waar me nog een Duits cadeautje staat te wachten. Het verschil met het eerdere Engels is nauwelijks waarneembaar. Haha.
mij=Wonder/Konkurrent