Op de zesde CD van Meindert Talma zijn The Negroes weer terug. Werd de vorige plaat, Kriebelvisje, nog ingespeeld met muzikanten uit andere bands van het Excelsior-label, op zijn nieuwe CD zijn de vertrouwde Negroes – Nyk de Vries en Janke en Jan Pier Brands – weer terug. Wellicht dat er daarom niet voor een titel is gekozen. Een andere reden kan zijn dat Meindert niet eerder zo zelfverzekerd klonk. Naast ongegeneerde liefdesverklaringen als opener “Suikerspin”, “Dunsje Wyldekat Dunsje” en het grappige en ontwapenende “Myn mokkeltsje is aan het tandenpoetsen” (‘ik lig al onder de dekens met alleen mijn onderbroekje aan dat ik gekregen heb van Sinterklaas nu al weer negen jaar geleden toen was de kleur nog paars’) vinden we de dreigende Nick Cave-achtige moordballade (“Een smerig karwei” ), het aan Yo La Tengo herinnerende “De Blauwe Fedde” en “Datst Du Net Mear Bestiest” dat van Meinder Talma & The Negroes een vuige versie van Vive la Fete maakt. Tien tracks heeft hij verzameld, eerlijk verdeeld in vijf Friese en vijf Nederlandstalige liedjes. Hoewel ik hierboven referenties noemde, klinken ze allemaal even origineel en even kenmerkend Meindert Talma. We gooien de naam ‘Daniel Johnston van de Lage Landen’ maar over boord. Meindert Talma voldoet. Groot. Liedjesschrijver. Heel. Groot. Liedjesschrijver.
mij=Excelsior