Bandjes die een lekker retrogeluid kunnen neerzetten, alsof het rechtstreeks uit de late jaren zestig of het begin van de jaren zeventig komt, zijn vrijwel zonder uitzondering uit Engeland afkomstig. Da’s eigenlijk ook niet zo vreemd, want als ze ergens in het verleden leven, is het daar wel. Bij het allereerste nummer van The Yards gaat de klok onmiddellijk veertig jaar terug en jawel: ze komen uit Engeland. Chris Helme, voormalig zanger van The Seahorses, voelt zich daar merkbaar goed bij, net als de vier andere heren in deze band. Overigens komt er verderop aanmerkelijk meer Britpopperigs naar voren. Nou heb ik eigenlijk bar weinig met Britpop, maar de Radioheadassociaties die ik bij Helme’s zang en de opbouw van sommige nummers heb bevallen me wel. Je moet alleen niet al in een dip zitten, want dan gaat het na deze grotendeels sombere nummers niet goed met je aflopen. Er zitten een paar lekkere uptemponummers bij (“The Devil Is Alive And well In D.C.”), maar het merendeel is midtempo of langzaam en door Helme’s zang worden het dan al snel geen vrolijke deuntjes. De nummers zitten prima in elkaar, met zoals gezegd associaties met Radiohead, en met de Beatles, maar dat is bijna vanzelfsprekend als je “retro” en “Engeland” in een recensie gebruikt. De perfecte productie heeft het geheel een warme sound gegeven, met Chris Farrell’s gitaar lekker ver naar voren gemixt, zodat de kwaliteit van de sound allesbehalve in de jaren zestig is blijven hangen. Ik denk dat de heren van Oasis blij geweest zouden zijn met deze nummers voor hun nieuwe album. Jammer voor hen, The Yards hadden daar andere plannen mee.
mij=Snapper / Bertus