Niets is zo vervelend als cd’s waarop muzikanten menen het filosofisch gehalte te moeten verhogen met gesproken stukken tussen de muziek. De eerste keer is het nog wel uit te zitten, de tweede keer druk je een paar keer op de “next”-knop, de derde keer zet je de cd niet eens meer op. En dat is een beetje het probleem met deze cd van John Miner en z’n Art Rock Circus, Heavens Café Live. Okee, het gaat hier om een rockopera. Maar wel een rockopera waarbij je de indruk krijgt dat de muziek niet echt zonder de beelden kan. Het staat dan ook boordevol gesproken stukken of instrumentale delen waarbij je beweging op het podium verwacht. Het origineel uit 2000 was al erg symfo-uit-de-oude-doos, lang uitgesponnen stukken die nog wel eens wat langer doorgaan dan helemaal verstandig is, en dat geldt des te meer voor deze live-versie. Bijna elk nummer wordt gesierd dan wel ontsierd door gitaarsolo’s die meer op effectpedalen leunen dan op virtuositeit. Tel daarbij op de theatrale zang – wederom: logisch, maar niet handig op cd – en de matige productie en het zal duidelijk zijn dat dit werkje vooral interessant is voor de diehard. Ik sta erom bekend cd’s leuk te vinden waar anderen het na drie nummers voor gezien houden, maar in dit geval kan ik er niet genoeg in ontdekken om het leuk te vinden. Lange nummers vind ik prima, maar ze moeten wel ergens naartoe gaan. En dan graag naar iets meer dan het afsluitende roffeltje op de bekkens…
mij=Tributary / Import