Midas Fall – Wilderness

De herfst is zo langzamerhand begonnen, maar ik drink nog steeds graag een frisse Grolsch Lentebok, gewoon verkrijgbaar in de plaatselijke supermarkt. Wilderness van het Schotse trio Midas Fall verscheen al in de lente, maar de muziek en het hoesje passen wat mij betreft ook prima bij de herfst. Dat zou je met zo’n bandnaam eigenlijk ook wel verwachten. Het album ademt een dromerig sfeertje uit, dat me doet denken aan de zonnestralen die in een rood-bruin gekleurd bos door de bladeren schijnen. De melancholische pianoklanken voelen alsof er waterdruppels vanuit de bomen op je neer vallen na een stevige regenbui. De prettig knisperende beats op sommige nummers klinken als een knapperend haardvuurtje op de achtergrond. Het gepingel van de post-rockgitaar brengt je op donkere, verlaten plekken. Nou ja, het spreekt tot de verbeelding dus. Hoewel het album zich grotendeels over een veilig bospad begeeft zijn er ook momenten om eens prettig uit de bocht te vliegen, zoals op het laatste gedeelte van “BPD”. Het frisse tintje in deze herfst is de zang van Elizabeth Heaton, die als een witte bosnimf over de plaat zweeft. Hoewel haar zang zo helder als kristal klinkt, lijkt het hier niet helemaal te aarden. Die twijfel of wanhoop die ze soms in haar zang legt is net iets te overdreven, al geeft het wel dat aparte gothic tintje. Maar het staat mij te hard in de mix. De begeleiding op Wilderness is vooral interessant (meer dan op het debuut Eleven. Return and Revert uit 2010), waarbij de elektronica van mij nog zelfs wat prominenter had mogen worden ingezet, zoals 65daysofstatic dat doet. Eigenlijk vraag ik me af of Midas Fall niet gewoon beter uit de verf komt als instrumentale band en dat is met zo’n prima zangeres best wel een rare constatering.

mij=Monotreme