Er zijn veel mensen die geloven dat een goed liedje pas goed genoemd mag worden als het ook in een akoestische setting overeind blijft. In dat geval hebben Liesbeth Kemerlings en Martijn de Kleer de juiste weg bewandeld: Na het spelen van covers en veel optreden – akoestisch dus – ontwikkelden ze hun eigen repertoire onder de naam Beansprouts. Uitgebreid tot een vijfmansband met elektrische gitaar en drummer spelen ze nu klassieke rootsmuziek, maar wel vooral eigen nummers. Ze leunen zwaar op de Amerikaanse Westcoast-scene van de eerste helft van de jaren zeventig, maar dankzij de pregnante stem van Liesbeth Kemerlings (denk aan Lucinda Williams) zijn het geen copycats. Het is wellicht wat al te gemakkelijk om invloeden op te noemen, maar van een aantal bands klinken wel degelijk echo’s door. Bob Dylan, The Jayhawks en Steve Earle zullen ongetwijfeld in hun platenkast te vinden zijn. (Maar bij welke rootsrockers liggen die cd’s niet naast de speler?) De twaalf tracks op hun debuutplaat Happy Go Lucky klinken professioneel zonder al te glad gestreken te zijn en hebben als voornaamste pluspunt de combinatie van hun twee stemmen. Vooral de duetten klinken soms wonderschoon. Ook het feit dat ze zich niet bij één stijl wensen te houden maar een groot deel van het rootsy spectrum in ere houden is een sterk verkoopargument. Fijn plaatje.
mij=Eigen beheer / Sonic Rendezvous