De eerste volledige cd van Melnik, Melnik City levert een knoepert van een dilemma op: is het schaamteloos kopiëren van Een der Groten in de popmuziek een schande wanneer je het zo lekker doet dat het eindresultaat een heerlijk album is? Of laat ik het anders formuleren: als die Grote Muzikant al in geen tijden een plaat gemaakt heeft die bij zijn statuur past en je verwacht ook niet meer zo’n cd van de Grote Muzikant, is Melnik City dan een troost? En verwacht je nog wel die opleving van de Grote Muzikant, is Melnik City dan op zijn minst iets om het wachten te bekorten? Het antwoord daarop is wat mij betreft: ja. Want zanger/gitarist Peter Arnout en gitarist Dirk Leus weten de sound van Neil Young ten tijde van Weld (en dus Freedom en Ragged Glory ) minutieus te laten herleven. Peter Arnout kan net zo intens en getergd klinken als Neil Young en de gitaar van Dirk Leus net zo janken en gieren – ook de feedback klinkt als op Weld . Als het alleen hier om zou gaan, zou Melnik een geval van plagiaat zijn. Maar de liedjes zijn meer dan in orde. Sterker: “All in a Dream” en “Leave the City” zouden zeker niet misstaan op een plaat van de Grote Meester.
Mij=Playloud / Clearspot