Een ode aan de eerste vrouw heet het, deze conceptplaat Eve van het Italiaanse sludge gezelschap, geschapen uit een gestolen rib, door God, in het paradijs. Maar dat paradijs van Ufomammut ligt niet in het Oosten en was geen warme plek. Nee, afgaande op de klanken die deze 45 minuten lange track (voor het gemak van de luisteraar in vijven opgedeeld) ten gehore brengt, moet dat paradijs ergens in het hoge noorden hebben gelegen. De mens geschapen op de velden van de permafrost. Op de achtergrond schildert zich het pracht van de aurora borealis af, terwijl een koude wind je tot op de overgebleven ribben door de huid snijdt. Het ontstaan van de eerste vrouw was geen makkelijke bevalling, getuige deze soundtrack. Hier spreekt een spanning, een dreiging uit die een voorbode lijkt van de uiteindelijke erfzonde en de verbanning uit het paradijs. Doom in de bekende zware en donkere vorm wordt hier neergezet door het driemanschap. Overladen met synths en andere effecten trekt de band je mee in hun versie van Genesis, eentje die vast niet wordt onderschreven door het Vaticaan maar zeker tot het betere werk van het genre moge worden gerekend. Een donkere, zware en ijzersterke muzikale Bijbelvertaling.
mij=Supernatural Cat / Clearspot