Minus The Bear – Omni

De indie-emorockers te Seattle wijzigen koers op deze vierde CD Omni. Niks geen Dismemberment Plan-pastiche meer! Natuurlijk is en blijft er aandacht voor grootstedelijke rock. Maar, zanger/gitarist Jack Snider evolueert zich tot toegankelijk progrock-medium met gevoel voor funky grooves uit de jaren zeventig. Liefst laat hij de synthesizers en basloopjes werken als op een oude Stevie Wonder-plaat. Voor het eerst steekt Minus The Bear zijn invloeden uit de jazz, hiphop, r&b en 70’s funkadelica niet onder stoelen of banken. En toch mis ik een element. Ken je dat? Iets zegt me dat Omni van Minus The Bear beter te omschrijven is. Het is niet louter progrock. Dat zou de band sterk tekort doen. Het is ook een funkplaat. Er schuilt iets lijzigs, iets blanks, iets uit de jaren tachtig, iets hoekigs in dat ik niet terugvind in vergelijkingen bij bijvoorbeeld: Broken Social Scene, Dr. Dog, The New Pornographers of Delta Spirit. Snider heeft zich laten inspireren door Donald Fagen. Met name zijn Nightfly-album behelst het type blanke stadssoul dat als blauwdruk moet hebben gediend. Bovendien is dat soort muziek een perfect bindmiddel tussen indierock, progrock, funk en elektronica. De uitkomst is een opgedirkte Dave Matthews-plaat met aandacht voor melodie en een zeer uitgebreid instrumentarium. Doen ze goed, die jongens van Minus The Bear.

mij=Cooperative Music / V2