Het comebackalbum What If… uit 2011 was meteen een van Mr. Bigs beste albums. Opvolger …The Stories We Could Tell is van hetzelfde laken een pak: heavy geproduceerd, met de karakteristieke baspartijen van Billy Sheehan, het smakelijke gitaarwerk van Paul Gilbert en steeds weer dat onweerstaanbaar poppy element in wat verder toch echt rocktracks zijn. Zelfs de hoes is in dezelfde stijl gehouden. En desondanks heeft het me geen moment zo gegrepen als What If…. Dat is gek, want de personele bezetting is ongewijzigd en ook qua ingeschakelde mede-songwriters is er niet zoveel veranderd. Zou het dan toch de productie zijn? Producer was deze keer Pat Regan, in plaats van Kevin Shirley. Regan heeft gewerkt met Blackmore’s Night, Saga en … Billy Sheehan. Wat je dus niet zou verwachten is dat juist in het basgeluid het verschil zit, en toch is dat zo. Bij What If… was het basgeluid meer dan ooit voorin de mix gezet, zoals het hele geluid vol en heavy was. Dat gaf tegelijkertijd Paul Gilbert meer vrijheid. Nu lijkt het allemaal wat meer gemixt op standje ‘standaardrockband’, waardoor de bas veel minder dominant de melodie neerzet. Daarnaast begon What If… met twee van de sterkste nummers, zodat je er gelijk helemaal inzat. Hier is het pas bij de zesde track dat je een van de hoogtepunten tegenkomt, “The Monster In Me”. Ook “The Light Of Day” is een lekkere uptempo rocker. Op dit album zijn het meestal de langzamere tracks die het wat laten afweten, zoals “East/West” en “The Man Who Has Everything”. Begrijp me niet verkeerd, Mr. Big heeft met …The Stories We Could Tell weer een heel lekker album afgeleverd, dat het gros van de rockalbums moeiteloos achter zich laat. Het was echter lastig What If… te evenaren – en dat is dan ook niet gelukt.
mij=Frontiers/Rough Trade