Je kent het wel: een van je favoriete bandjes gaat toeren door Europa maar slaat Nederland weer eens over. Vandaar dat ik samen met een vriend besloot om onder de noemer FrontRow zo af en toe een poging doen zo’n bandje te strikken voor een optreden. Met wisselend succes. Zo stond bijvoorbeeld het door mij geliefde Zweedse duo The Deer Tracks in een zaaltje in Nijmegen. Het was nog net geen privé-optreden maar qua opkomst dekte ‘anderhalve man en een paardenkop’ de lading wel. Zangeres Elin Lindfors liet er zich niet door van de wijs brengen en leverde met haar kompaan David Lehnberg een hele energieke, fijne show af. Toch hoop ik erop dat de volgende keer als Elin ons land aandoet met haar andere band Twiggy Frostbite de zaal ramvol zit. En dat zou op basis van hun tweede album TWF volkomen terecht zijn. Het dreampop-trio dat ze samen met Anne-Karin Berglund en Emma Sjöberg vormt is inmiddels uitgebreid naar een kwartet door toevoeging van Sofia Stolpe. Dat blijkt erg goed uit te pakken. Door inbreng van een gezonde dosis folk-invloeden heeft het daardoor verbreedde geluid van Twiggy Frostbite aan afwisseling en directheid gewonnen. Als bonus blijkt Lindfors’ engelachtige, ijle stemgeluid op een fijne First Aid Kid-achtige manier te contrasteren met Stolpe’s wat meer aardsere, licht korrelige stemgeluid. Vanaf de sfeervolle opener “We Belong In a Movie” – ik dacht even dat ik per ongeluk iets rustigs van Oceansize had opgezet – en het daarop volgende, prachtvolle “Seashore” waarin de met een strijkstok bespeelde basgitaar van Sjöberg een hoofdrol opeist, kan het eigenlijk niet meer misgaan. Als halverwege de frisse, frivole single “Ahai” langskomt, weet ik het al vrijwel zeker. Ik hou een slag om de arm, maar bij het aanhoren van de laatste tonen van de met een toefje elektronica opgesierde afsluiter “Against The Rocks” is er voor mij geen ontkomen meer aan: de eerste jaarlijst-kandidaat van 2015 is voor mij nu al een feit!
mij=Import / Despotz