Jaarlijst 2015: Andr&#233

Anna Ternheim - For The Young1. Anna Ternheim – For The Young
Na het zwaar op americana leunende The Night Visitor uit 2011 was het even afwachten welke muzikale weg Anna voor de opvolger zou kiezen. Hoewel ik het met een stel oude countryknakkers opgenomen album zeer zeker kon waarderen, had ik het gevoel dat het gevaar bestond dat ze met nog een werkje in die richting haar unieke identiteit zou kunnen verliezen. Het bericht dat ze in de studio herenigd was met haar oude maatje Andreas Dahlbäck – waarmee ze haar eerste twee albums opnam – stemde mij echter hoopvol. Dat zou vast wel goed komen. Gelukkig blijkt die hoop niet ongegrond te zijn. Met For The Young keert Anna terug op het vertrouwde Scandinavische nest. Maar dan ouder en (wereld-)wijzer. Clichés, ik weet het. Het maakt mij allemaal niks uit als het briljante pareltjes zoals het titelnummer en “Still A Beautiful Day” (of eigenlijk gewoon het gehele album) oplevert. Opvallend: de dienstige bijrol van stergitarist Marc Ribot(Waits/Costello/Zorn).
2. John Grant – Grey Tickles, Black Pressure
Soms is het verrassend om te zien dat sommige recensenten vastgeroest lijken te zitten in ouderwetse verwachtingspatronen. Zo moest Gijsbert Kamer niets hebben van de synthesizers en aanverwante elektronica op Pale Green Ghosts van John Grant. Het leek alsof hij liever had gezien dat John braaf met Midlake was blijven samenwerken en de rest van zijn leven zou wijden aan het uitpoepen van Queen of Denmark-doordrukjes. Jammer voor hem dan. Gelukkig is John nog steeds lekker eigenwijs en gaat hij op Grey Tickles, Black Pressure vrolijker dan ooit verder op de ingeslagen weg. Alhoewel, hiephiephoera-vrolijk wordt het natuurlijk nooit bij John. Cynisme en zelfspot vieren wederom hoogtij. Ditmaal gooit hij er nog een stevige Bowie-sausoverheen. Smaakt prima!
3. Kate Boy – One
Uiteraard, je zou kunnen zeggen dat het debuutalbum van Kate Boy twee a drie jaar te laat komt. Het ijzer had gesmeed moeten worden toen het nog gloeiend heet was van de gehypte singles Northern Lights en The WayWe Are die ook van mij een instant-fan maakte. Kans was dan echter geweest dat het een haastklus werd met als gevolg een album met een paar leuke singles en voor de rest enkel filler. Dat wilde kernleden Kate Akhurst en Marcus Dextegen absoluut zien te voorkomen. Liever hielden ze de touwtjes zelf in handen. Ondertussen speelden ze menig zaal en festivalterrein plat. Zij die geduldig waren, hebben nu eindelijk die fraaie verzameling dansvloerbestendige, puntige elektropop-songs met die krachtige kristalheldere stem van Kate als stralend middelpunt. ‘When everything we touch, it turn turns to gold / Never ever let go.’
4. Tove Styrke – Kiddo
Ik pak er even mijn eigen recensie bij: ‘Dat ze de aandacht van haar uiterlijk af probeert te leiden door weinig flatteuze tuinbroeken aan te trekken, had voor mij niet gehoeven, maar het helpt wel de feministische boodschap van de scherpe, spitsvondige teksten op haar ijzersterke album Kiddo te onderstrepen. Knappe dame, of jongen, die haar dit jaar van een ereplaats in mijn jaarlijst weet te stoten…’ Oke, drie personen kregen het alsnog voor elkaar om dat laatste te bewerkstelligen. Verder geldt voor Kiddo gewoon dat het verreweg mijn meest gedraaide plaat van 2015 is. Dit had meer aandacht verdiend. In dat kader zou ik zelfs kunnen toevoegen dat het jammer is dat Giel haar nog niet ‘ontdekt’ heeft. Is ook moeilijk natuurlijk, als de platenmijhet niet op een gouden schaaltje aanlevert…
5. Hannah Cohen – Pleasure Boy
Als we het dan toch over releases hebben die meer aandacht hadden verdiend. Hoewel ik destijds in maart vrijwel overal positieve recensies over Hannah Cohen’stweede album tegenkwam, leek er de rest van het jaar nog met nauwelijks een woord over te worden gerept. Wellicht omdat ze in de ogen van het journaille minder interessant zou zijn dan Lana Del Rey? Om de een of andere reden ben ik altijd geneigd die vergelijking erbij te halen. Daar moest ik misschien maar eens mee ophouden. Het timbre van beide zangeressen mag dan wel vergelijkbaar zijn, de emoties en de liedjes op dit breakup-album van Hannah komen op mij stukken eerlijker en (opr)echter over.
6. Richard Hawley – Hollow Meadows
De favoriete muzikant van een van de verkopers van mijn lokale platenzaak. Als er een album van Richard Hawley verschijnt, hoef je hem bijna niet eens te vragen wat zijn favoriet van dat jaar is. Misschien alleen ter controle dan. En ergens is dat wel begrijpelijk, Hawleylevert regelmatig prachtige albums af. Op HollowMeadows gaat hij na het op nachtelijke sfeertjes en spaarzame arrangementen deinende Truelove’s Gutterweer wat meer terug naar anachronistisch galmende songs met een kop en staart. Die fijne warme bariton doet de rest.
7. Twiggy Frostbite – TWF
In mijn recensie schreef ik begin dit jaar dat met het verschijnen van Twiggy Frostbite’s tweede album mijn eerste jaarlijst-kandidaat een feit was. En ziehier: ik hou me aan mijn woord. Ik sta dan ook nog steeds achter deze woorden: ‘Het dreampop-trio dat ze (Elin Lindfors)samen met Anne-Karin Berglund en Emma Sjöbergvormt is inmiddels uitgebreid naar een kwartet door toevoeging van Sofia Stolpe. Dat blijkt erg goed uit te pakken. Door inbreng van een gezonde dosis folk-invloeden heeft het daardoor verbreedde geluid van Twiggy Frostbite aan afwisseling en directheid gewonnen. Als bonus blijkt Lindfors’ engelachtige, ijle stemgeluid op een fijne First Aid Kid-achtige manier te contrasteren met Stolpe’s wat meer aardsere, licht korrelige stemgeluid.’
8. Marina & The Diamonds – Froot
Ik had nog nooit in een rij gestaan voor de ingang van de Melkweg die zo lang was als die bij Marina & The Diamonds eerder dit jaar. Fanatieke fans heeft ze. Ik begrijp ze wel. Helemaal als de bevallige alternatieve diva popalbums met een donker onderstroompje zoals het smakelijke Froot blijft afleveren. Leuk ook om te zien dat ze haar fans heeft weten te vinden zonder noemenswaardige hulp van de media of een omnipotente reclamecampagne (niet iedereen heet immers Adele).
9. Lianne La Havas – Blood
Op menig festival wist La Havas door haar charme en overtuigende liveshow deze zomer aardig wat zieltjes te winnen. Dat kwam uiteraard mede door het sterke songmateriaal van haar tweede album. Nergens geen spoor te bekennen van het gevreesde moeilijke-tweede-syndroom op het zelfverzekerd klinkende Blood. Door zo af en toe haar soulpop van een fijn rafelrandje te voorzien weet ze schijnbaar moeiteloos het gevaar van zielloos doodbloeden buiten de deur te houden.
10. Lenka – The Bright Side
Er is iets in de liedjes van Lenka waardoor ik altijd instant vrolijk wordt. Zelfs bij haar ballads krijg ik nog een fijne kriebel in de onderbuik. Het zal iets in haar stem zijn of in die prettige beatle-esque melodieën. Waar bij een ander die blijheid mij al snel zou gaan irriteren slaagt Lenka er op haar vierde album wederom in het positivisme in me op te wekken. Vanzelfsprekend krijgt ze als wederdienst van mij een stukje positivisme terug met deze plek in mijn jaarlijst. ‘I was just looking but I started living on the bright side.’ Het is haar van harte gegund.

Tove Styrke – Kiddo

tove_stryrke_kiddo.jpegVooroordelen zouden eigenlijk geen invloed op je muziekbeleving moeten hebben. Ik bemerk bij de mannelijke muziekliefhebber – en dan vooral van het type ‘als er geen gitaar in zit, lust ik het niet’ – helaas maar al te vaak een instant scepsis jegens de vrouwelijke muzikant. Soms lijkt het alsof ze hooguit een basgitaar mag vasthouden en wat koortjes zingen. Helemaal verdacht is het als de dame in kwestie in de ogen van deze mannen in de categorie ‘blonde stoeipoes’ valt. Dat kan muzikaal gezien gewoon niks bijzonders zijn. Die houding zal een reden moeten zijn geweest waarom ik me niet kon vinden in het gegniffel en bijbehorende denigrerende opmerkingen tijdens het optreden van Tove Styrke op Eurosonic in 2012. De voormalige Idols-kandidate had in mijn ogen net een hele leuke debuutplaat met lekkere poppy electro uitgebracht. Toegegeven, heel wereldschokkend was het niet, maar een single als “Call My Name” toonde al aan dat deze dame in de toekomst tot veel meer moois in staat kon zijn. Robyn debuteerde immers ook ooit met “Show Me Love”. Ik was dan ook erg aangenaam verrast toen ik de eerste nieuwe nummers van Tove Styrke Mark II hoorde. Tove blijkt namelijk ook die vooroordelen meer dan beu te zijn geweest en trok zich terug in de studio om zich te storten op haar revanche. Eerste teken van leven was “Even If I’m Loud It Doesn’t Mean I’m Talking To You” (fijne titel!) waarin ze als een soort intelligente variant van Icona Pop meteen van leer trekt tegen bovengenoemde rockisten. Dat ze de aandacht van haar uiterlijk af probeert te leiden door weinig flatteuze tuinbroeken aan te trekken, had voor mij niet gehoeven, maar het helpt wel de feministische boodschap van de scherpe, spitsvondige teksten op haar ijzersterke album Kiddo te onderstrepen. Knappe dame, of jongen, die haar dit jaar van een ereplaats in mijn jaarlijst weet te stoten…

Lees verder Tove Styrke – Kiddo

London Calling Loves Concerto – zondag

Tobias Jesso Jr.
Tobias Jesso Jr. mag de zondag openen op het buitenpodium. Maar omdat uw recensent vanmorgen wat moeilijk uit de veren kon komen pikken we slechts een paar liedjes mee. Wat vooral opvalt is dat hij zijn gevoelige kippenvel-liedjes aan elkaar praat met een grofgebekte opgewektheid. Bij deze ‘navelstaarderige’ singer-songwriter hoeven we niet bang te zijn dat hij zichzelf nog eens wat aandoet. Daarvoor is de mens Tobias Jesso Jr. véél te opgewekt.
Dana Zemtsov
Na de gevoelige jongemannen-muziek van Tobias Jesso Jr. verruilen we het buitenpodium voor de IJ-zaal voor een heus klassiek optreden. Daar spelen het piepjonge viooltalent Dana Zemtova en pianiste Cathelijne Noorland composities van hun nieuwste album Romantic Metamorphoses en dat maakt diepe indruk, niet eens zozeer door de betoverende looks van beide dames, maar vooral door het zichtbare spelplezier en bijna achteloze virtuositeit. Bij Dana volgt de mimiek van haar gezicht haar vioolspel op de voet. Iets wat vooral bij het door haar opa gecomponeerde ‘Melodie im alten still for viola & piano’ goed zichtbaar is. Dan krullen haar mondhoeken bij de vrolijke passages fier overeind, terwijl bij de melancholische passages een diepe bedroefde denkrimpel op haar voorhoofd verschijnt. Uw recensent gaat naar afloop dan ook trots naar huis met een gesigneerde CD van beide diva’s. Een vroeg (en verrassend) hoogtepunt op deze dag waar voor de rest toch vooral de nadruk zal liggen op indiepop, folk-met-een-‘twist of soul’ en een vleugje elektronica.

Lees verder London Calling Loves Concerto – zondag

London Calling Loves Concerto – zaterdag

Afgelopen weekeinde organiseerde London Calling London Calling Outdoor, of London Calling Loves Concerto zoals het op het affiche stond, in de Tolhuistuin in Amsterdam. Dit feestje werd georganiseerd ter ere van het 60 jarig bestaan van Amsterdams beroemdste platenzaak Concerto. En waarom dat onder de vlag van London Calling gebeurde, aangezien er minstens zoveel Nederlandse als Scandinavische acts op het affiche stonden, is mij niet helemaal duidelijk. Maar een kniesoor die zich daar druk om maakt. Want een fijn affiche was het. En hoewel de temperatuur afgelopen weekeinde nauwelijks boven de twintig graden uitkwam waren de weergoden het festival ook gunstig gezind. Waardoor het ook goed toeven was bij de bands die in de tuin speelden. En hoewel hoewel oudgedienden Bettie Serveert (op zaterdag) en The Undertones (op zondag) de onbetwiste grote namen waren die het publiek moesten trekken blonk het festival vooral uit in knisperende nieuwe en vernieuwende indiepop en rock.

Lees verder London Calling Loves Concerto – zaterdag

Twiggy Frostbite – TWF

twiggy_frostbite_twf.jpgJe kent het wel: een van je favoriete bandjes gaat toeren door Europa maar slaat Nederland weer eens over. Vandaar dat ik samen met een vriend besloot om onder de noemer FrontRow zo af en toe een poging doen zo’n bandje te strikken voor een optreden. Met wisselend succes. Zo stond bijvoorbeeld het door mij geliefde Zweedse duo The Deer Tracks in een zaaltje in Nijmegen. Het was nog net geen privé-optreden maar qua opkomst dekte ‘anderhalve man en een paardenkop’ de lading wel. Zangeres Elin Lindfors liet er zich niet door van de wijs brengen en leverde met haar kompaan David Lehnberg een hele energieke, fijne show af. Toch hoop ik erop dat de volgende keer als Elin ons land aandoet met haar andere band Twiggy Frostbite de zaal ramvol zit. En dat zou op basis van hun tweede album TWF volkomen terecht zijn. Het dreampop-trio dat ze samen met Anne-Karin Berglund en Emma Sjöberg vormt is inmiddels uitgebreid naar een kwartet door toevoeging van Sofia Stolpe. Dat blijkt erg goed uit te pakken. Door inbreng van een gezonde dosis folk-invloeden heeft het daardoor verbreedde geluid van Twiggy Frostbite aan afwisseling en directheid gewonnen. Als bonus blijkt Lindfors’ engelachtige, ijle stemgeluid op een fijne First Aid Kid-achtige manier te contrasteren met Stolpe’s wat meer aardsere, licht korrelige stemgeluid. Vanaf de sfeervolle opener “We Belong In a Movie” – ik dacht even dat ik per ongeluk iets rustigs van Oceansize had opgezet – en het daarop volgende, prachtvolle “Seashore” waarin de met een strijkstok bespeelde basgitaar van Sjöberg een hoofdrol opeist, kan het eigenlijk niet meer misgaan. Als halverwege de frisse, frivole single “Ahai” langskomt, weet ik het al vrijwel zeker. Ik hou een slag om de arm, maar bij het aanhoren van de laatste tonen van de met een toefje elektronica opgesierde afsluiter “Against The Rocks” is er voor mij geen ontkomen meer aan: de eerste jaarlijst-kandidaat van 2015 is voor mij nu al een feit!

Lees verder Twiggy Frostbite – TWF

Frazey Ford – Indian Ocean

frazey_ford_indian_ocean.jpegOp 31 augustus 2013 had ik het geluk dat ik op uitnodiging aanwezig kon zijn bij het festival De Heerlijkheid in en rondom de prachtige locatie Kasteel Baexem. Die datum weet ik zo precies omdat dat mijn verjaardag is. Dit was wel een hele fijne manier om die te vieren – er werd zelfs een liedje voor me gezongen. Naast fijne optredens van onder andere Nevada Drive, Dusty Stray en The Woodwards bleek het festival in de vorm van het afsluitende The Be Good Tanyas nog een aangename verrassing voor mij in petto te hebben. Ik was meteen helemaal weg van de sublieme countryfolk van het damestrio Sam Parton, Trish Klein en Frazey Ford. Tussen alle hectiek van de decembermaand en al haar jaarlijstjes-perikelen bracht laatstgenoemde haast onopgemerkt haar tweede soloalbum Indian Ocean uit. Het in de legendarische Royal Studios te Memphis opgenomen juweeltje leek even, net als haar debuutalbum, weer een van die pijnlijk over het hoofd geziene meesterwerken te worden. Eeuwig zonde. De wonderlijke combinatie van Frazey’s aan Natalie Merchant en Ane Brun verwante, breekbare voordracht en de warmbloedige soul van de residerende huisband The Hi Rhythm Section – dat zachtjes ronkende hammondorgel! – verdient een beter lot. Gelukkig lijkt momenteel het tij te keren. Op diverse toonaangevende plekken duiken lovende recensies op en tijdens Eurosonic zag ik tot mijn genoegen dat het album zich reeds op plaats twee in Plato’s verkooplijst genesteld had. Tevens schijnt de kaartverkoop voor haar tour in maart behoorlijk goed te lopen. Zo ziet het er alsnog naar uit dat Indian Ocean een van de releases wordt die dit jaar kleur gaan geven.

Lees verder Frazey Ford – Indian Ocean

Rökkurró – Innra

Rökkuró - InnraHet kan zijn dat ik een beetje verward overkom. Dat komt omdat ik nu eenmaal nooit had verwacht dat ik toch een keer een – zeker voor mijn persoontje – historisch muziekmoment mocht meemaken. Sowieso was het concert van Goldfrapp in de Londense Royal Albert Hall met twintigkoppig strijkorkest en vijftigkoppig dameskoor al adembenemend, maar toen John Grant het podium betrad om een moppie mee te zingen, pleurde ik zowat van mijn stoel. En dan ook nog eens doodleuk “Some Velvet Morning” van Nancy Sinatra en Lee Hazelwood doen. Het geluk lijkt dit jaar aan mijn zijde. Favoriete artiesten als Nicole Atkins, Lissie en Amy LaVere kwamen stuk voor stuk voor fijne intieme optredens naar Nederland en daarnaast won ik zowaar onlangs een fotowedstrijd. Dat gebeurt me anders ook nooit! Dat ik de prijs al in mijn bezit had, bleek geen probleem. Dan signeerde die vriendelijke IJslanders van Rökkurró toch gewoon iets anders in plaats van hun nieuwe album Innra? Want natuurlijk had ik die al in huis. Hun vorige release Í Annan Heim vond ik immers al van een onaardse schoonheid. Er is inmiddels wel het nodige gebeurt in de gelederen van de band. Noodgedwongen ging het collectief op non-actief omdat zangeres/celliste Hildur voor een periode naar Japan vertrok. Daarnaast werden er een nieuwe bassist (Skúli) en toetseniste (Helga) aangetrokken. Het geluid van de band is mede daardoor wat elektronischer, wat moderner geworden (denk Efterklang). Grootste omslag is echter de switch naar Engelstalige teksten. Slechts in twee songs zingt Hildur nog in haar moerstaal. Feit is dat haar zang nog steeds zo engelachtig prachtig is, dat je wel een heel erg puriteinse Iceland Airwaves-bezoeker met zelfgebreide dikke wollen wintertrui moet zijn om hier aanstoot aan te nemen. Het kan haast geen toeval zijn dat de focus van de komende editie van Eurosonic op IJsland ligt en Rökkurró reeds is bevestigd. Het geluk is aan mijn zijde!

Lees verder Rökkurró – Innra

Frida Sundemo – Dear, Let It Out / For You, Love

Frida Sundemo - Dear, Let It OutOm eens een einde te brengen aan de diverse op het randje van omvallen balancerende stapeltjes met CD’s in onze woonkamer, besloot ik de mouwen op te stropen en de boel opnieuw te alfabetiseren. Eerst nog even een nieuwe kast bij de kringloop op de kop getikt en aan de slag gegaan. Meteen ook maar een rete-handige app geïnstalleerd, waarmee je barcodes kunt scannen en toevoegen aan je discogs.com-account. Waarom vertel ik dit? Soms is de barcode niet bekend en moet je zelf op de site grasduinen om bijvoorbeeld die speciale Record Store Day-EP op vinyl van Frida Sundemo toe te voegen. En wat zag deze Europeaan, die met smart op het moment zit te wachten, dat er eindelijk een volwaardig debuutalbum uitkomt van deze Zweedse electropop-prinses? In Japan zijn er zowaar al twee (2!) albums van haar verschenen. Huh? Waarom stond daar niks over op haar eigen site? Die verkoopt alleen een linnen tas… Zou ze zich ervoor schamen? Het koste me een aardige duit, die Japanse import, maar ik hoor toch werkelijk niks waarvoor ze het schaamrood op de kaken zou moeten krijgen. Natuurlijk klinkt haar eerste album Dear, Let It Out uit 2010 nog wat voorzichtigjes, maar juist daardoor ook een heerlijk soort naïef en speels. Soms meen ik zelfs door die heliumstem en hetzelfde verfijnde gevoel voor melodie op de vrouwelijke electro-evenknie van Mews Jonas Bjerre te zijn gestuit.
Frida Sundemo - For You, LoveHet meer zelfverzekerd klinkende For You, Love uit 2013 bevat de eerdergenoemde EP. Verder aangevuld met de louter digitaal verschenen, onweerstaanbare singles “A Million Years” en “For You, Love” plus nog wat nieuw materiaal dat daar absoluut niet voor onderdoet. Nu kan ik me voorstellen dat de aanschaf van dure import uit Japan misschien te veel gevraagd is, maar liefhebbers van acts als Robyn, Annie, Kate Boy en Goldfrapp zijn alvast gewaarschuwd…

Lees verder Frida Sundemo – Dear, Let It Out / For You, Love

Sarah Jaffe – Don’t Disconnect

Sarah Jaffe - Don't DisconnectSinds ik de muziek van Sarah Jaffe voor mezelf ontdekte is ze een reguliere bevolkster van mijn jaarlijkse erelijstje geworden. En ook dit jaar maakt ze erg veel kans op een vernoeming. Sarah Jaffe laat op haar jongste boreling Don’t Disconnect namelijk horen dat ze sinds het verrassende The Body Wins uit 2012 zeker niet stil heeft gezeten. Was dat album nog een vrij abrupte stijlswitch die soms lichtjes uit de bocht vloog, hier toont ze de teugels weer stevig in haar capabele handen te hebben genomen. Ze heeft haar waardering voor elektronische muziek nooit onder stoelen of banken gestoken. Zo coverde ze ooit Robyn, werkte ze samen met hiphop-producer S1 en vond haar song “Bad Guy” – inclusief haar vocale bijdrage – zelfs zijn weg naar de recente Eminem-comebackplaat. In samenwerking met producer McKenzie Smith (Midlake) heeft ze voor die invloeden een natuurlijke plek binnen haar songs gevonden. Dit resulteerde in juweeltjes als het catchy “Some People Will Tell You”, het broeierige, contemplatieve “Revelations” en mijn persoonlijke favoriet “Satire”, die niet had misstaan op Air’s Moon Safari. Nu alleen maar hopen dat er eindelijk eens een Europese tour in het verschiet ligt. Dit wil ik gewoon een keertje live meemaken!

Lees verder Sarah Jaffe – Don’t Disconnect