Mimile – Stornoway

Eigen beheer

In de jaren zestig bewees Sly & The Family Stone al dat de klarinet een “funky” instrument is; laat staan een basklarinet. Nu klinkt Hubert-Jan Hubeeks basklarinet allerminst funky in ‘I Still Do’. Het fraai ingetogen derde nummer op Stornoway, het nieuwste album van Mimile. Maar het album trapt juist wél funky af met opener ‘Perfectly Wrong’. En daarmee verrast voormalig The Scene-bassiste Emile Blom van Assendelft. Ze lijkt sowieso gegroeid in haar rol als leading lady van Mimile op deze tweede langspeler. Het muzikale avontuur op deze plaat heeft ongetwijfeld ook te maken met de fraaie locatie waar Emilie inspiratie opdeed voor de nieuwe nummers. Dat was op het Schotse eiland Lewis (in Schots-Gaelisch: Eleòdhas) in de Buiten-Hebriden. Een locatie waaraan het album (en de titeltrack) haar naam ontleent. Stornoway (in Schots-Gaelisch: Steòrnabhagh) is immers de hoofdstad van de Schotse Buiten-Hebriden. De fraaie foto’s aan de binnenzijde van het tekstboekje bij de CD maken de avonturier in mij in ieder geval wakker en zorgen voor de nodige reiskriebels. Naast de verrassende opener ‘Perfectly Wrong’ en het fraaie ‘I Still Do’, zijn ‘You Win’, waarop Emilie en haar mannen bevangen lijken door de geest van David Byrne en titeltrack ‘Stornoway’ de hoogtepunten. Vooral op die laatste track — met een duidelijke Pink Floyd-feel — is niet beknibbeld op extra strijkers (de van het Pavadita Tango String Quartet afkomstige Sophie de Rijk en Eva van der Poll, nemen daarvoor de honneurs op viool waar in dit nummer). Na een eerste draaibeurt overdonderd de veelheid aan stijlen nog een beetje, maar om met Jan Douwe Kroeske te spreken: “Stornoway is een groeiplaatje.”

File: Mimile – Stornoway
File Under: Groeiplaatje
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]

Adna – Closure

Despotz

Adna - Closure“Voor liefhebbers van Daughter”, zo zou ik mijn recensie van dit derde album van de Zweedse Adna kunnen beginnen. Haar muziek ademt namelijk dezelfde donker-romantische en melancholische sfeer die de Daughter-albums zo kenmerkend maakt, en als ik niet beter zou weten dan zou ik denken dat Daughter’s Igor Haefeli de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Gelukkig heeft Adna een warmer en veel donkerder stemgeluid dan Daughter’s Elena Tonra. Hierdoor weet ze de vergelijking met die band te tackelen en voorziet ze haar muziek toch van een nadrukkelijke eigen twist. Vocaal lijkt Adna meer op jaren tachtig icoon Tanita Tikaram. En met “Overthinking” en “Thoughts” heeft ze ook al twee fraaie bedachtzame singles afgeleverd, uiteraard terug te vinden op deze sfeervolle derde langspeler. De bijbehorende videoclips zijn in dezelfde fraai-mistige sfeer gehuld is als de teksten van de Zweedse. Daarmee is Adna zéker een artieste om in de gaten te houden. Al had de “Daughter-feel” van veel liedjes ietsjes minder gemogen. Ik denk dat Adna daar beslist voldoende eigen smoel voor heeft. Het had het album nog sterker gemaakt dan het nu al is.

File: Adna – Closure

File Social: [Facebook] [Twitter]

Black Top – Cherry Picking

     Black Top - Cherry PickingBrutaal kijken de heren van Black Top je via de achteruitkijkspiegel van hun vintage tourbus aan vanaf die hoes van hun nieuwste album Cherry Picking. Frontman en oerlid Anne-Maarten van Heuvelen, in een zwartleren jack gestoken, aan het stuur met naast hem op de voorbank zijn nieuwe kompanen Elmer Meijers (gitaar) en Rogier Berben (drums). Een titel als “Cherry Picking” klinkt onschuldig. Maar de wereld van het Arnhemse bluesrocktrio bestaat uit fatale vrouwen die langbenig en kortgerokt de heren van Black Top meesleuren in destructieve romances zoals bezongen in “Hot Love And Hard Liquor” en “She Really Got Me Going”. Het is een “Accident Waiting To Happen” waardoor de helden berooid en met lege handen achterblijven in “Empty Hands”. Gelukkig weten ze snel weer op te krabbelen uit deze ellende en vinden ze hun weg weer op “Keep On Trucking”. Hoewel de route niet altijd zonder gevaren is, zoals blijkt uit “In Flames” en “Rock Out”. Toch weten ze koers te houden in “Now He Rides” en dankzij hun weelderige “Curls” (Anne-Maarten is zo kaal als wijlen Telly Savalas, maar dan geaccentueerd met een markante goatee TM) weten ze onderweg ook nog wat “Travel Pussy” op te pikken. Fatale romances worden tenslotte snel vergeten in de wereld van een rechtgeaarde rocker. Bovendien moet je iets om handen hebben tijdens al dat “Waiting Around” dat een leven onderweg met zicht meebrengt. Deze derde langspeler van Black Top is in ieder geval een heerlijk vuige plaat geworden met een hoog octaangehalte, die het beste werk van geestverwanten ZZ Top in herinnering roept. En als extra hebben ze tot slot ook nog de drie tracks van de EP Pay My Dues die in 2015 uitkwam, als bonustracks aan dit album toegevoegd. Met een heerlijk traag slepende reprise-versie van “Out On The Town” als slottrack. Het perfecte album voor je eigen roadtrip!

mij=Kroese Records

File: Black Top – Cherry Picking
File Under: Ronkend rechtgeaarde bluesrock
File Social: [Facebook]

Het Motief – Voor de Wind

Het Motief - Voor de WindHet Motief is de nieuwe band rondom de Bossche singer songwiter Jesse van den Elsen, die onder eigen naam eerder de gedichten- en liedjesbundel Hete Zon (2005) uitbracht en als Lichte Dichter de albums Kruisvaarder (2008) en Waterloper (2011). En nu is er dus het album Voor de Wind met Het Motief. Het Motief bestaat naast Van den Elsen uit Jozan van Balkom (zang), Joost Borgonjen (gitaar), Jostijn Ligtvoet (cello & piano) Lennart van Dijk (contrabas) en Roy Veltien (drums). Zoals de albumtitel al doet vermoeden is het Nederlands de voertaal op dit eerste album van Het Motief en als ik er een genre-label op zou mogen plakken dan neigt de muziek van Het Motief nog het meest naar de muziek zoals die door ook Nederlandse kleinkunstartiesten gemaakt wordt, hoewel in sommige liedjes zoals “Hooi” de dwarse sound van een Brabantse troubadour als Jeroen Kant ook om de hoek komt kijken. In Kant heeft Van den Elsen sowieso een geestverwant. Dat blijkt niet alleen uit de vaak eenlettergrepige songtitels als “Steen”, “Wind”, “Hooi” of “Speer”, maar ook uit de aandacht die aan de teksten is gegeven. Al is de sound van Het Motief beduidend lichter van toon. Die lichtheid valt ongetwijfeld te verklaren door de mooie samenzang van Jesse van den Elsen en Jozan van Balkom. Die weet zelfs een overduidelijk melancholische song als “Naar Huis” nog een hoopvolle feel te geven. Het prijsnummer van dit album is echter “Wind”, een song met een traag melancholisch begin en een abrupte tempowisseling en een heerlijk twangy-gitaarloopje na de eerste twee coupletten, die het nummer een verrassende bite geven. In “Wind” is tekstdichter en muzikant Van den Elsen op zijn sterkst. Al met al een fraai en vooral optimistisch debuut voor Het Motief.

mij=Het Motief Producties

File: Het Motief – Voor de Wind
File Under: Een optimistisch debuut
File Social: [Facebook]

Hannah Epperson – Upsweep

Hannah EppersonDe viool is Hannah Eppersons ‘weapon of choice’. Een wapen dat ze combineert met veelvuldig gebruik van een loopstation op haar debuutalbum Upsweep. Hoewel je het album, met twee keer een vijftal verhalende songs vanuit twee verschillende vertelperspectieven, eerder als een dubbel EP kunt beschouwen. Op de eerste pophelft van het album is Amelia de verteller en op het tweede helft, die een folkachtig karakter heeft, is Iris de verteller. Beide dames zijn personages uit een scenario waar Hannah Epperson momenteel aan werkt. Sociaal geografe Hannah Epperson heeft albumtitel Upsweep overigens ontleend aan de naam die de ‘National Oceanic and Atmospheric Association’ gegeven heeft aan de collectie geluiden die ze over de jaren verzameld heeft, maar niet thuis kan brengen. Duizelt het je al? Eén album, vijf songs in twee uitvoeringen, twee vertelperspectieven en een albumtitel gebaseerd op een collectie geluiden die door een wetenschappelijk instituut zelfs niet thuisgebracht kunnen worden. Wees gerust! Het album klinkt net zo bevreemdend en intrigerend als het bovenstaande doet vermoeden. En mocht een van de twee albumhelften niet helemaal naar je gading zijn dan kun je altijd van vertelperspectief wisselen. Amelia of Iris. Als folkliefhebber heeft daardoor de Iris-helft met de meer folkachtige inslag mijn voorkeur. Ware het niet dat juist het meerstemmige “Circles” op de eerst (pop) helft het fraaist is. Maar de keuze is aan jou, als luisteraar. Democratischer kan bijna niet.

mij=Listen Records

File: Hannah Epperson – Upsweep
File Under: Democratisch en bevreemdend
File Social: [Facebook]

Eins, Zwei Orchestra – Hope, Sign, Community

Eins, Zwei Orchestra - Hope, Sign, CommunityIk heb een onverbiddelijke zwak voor jongen-meisje duo’s die niet alleen muzikaal partners zijn maar ook partners in de liefde. Zo draaide ik in de late jaren ’00 en de voege jaren ’10 Ook de albums en EP’s van Joep van Son & Mariska Louman’s bands en projecten The Sugarettes, Nikoo en |V| grijs. Het enige nadeel van zo’n muzikaal partnership waarbij de frontman en -vrouw ook liefdespartners zijn, is het abrupte einde van zo’n samenwerking wanneer het in de liefde niet meer zo botert. Gelukkig is het tussen Lydia van Maurik-Wever (Brown Feather Sparrow, This Beautiful Mess) en Stefan van Maurik (The Spirit That Guides Us) nog altijd koek en ei. En niet alleen in de liefde gaat het voorspoedig. Ook qua idealisme brandt het vuur onverminderd. Diende op eersteling 100 Colors het werk van de Oostenrijkse kunstenaar en architect Friedensreich Hundertwasser nog als inspiratiebron en liet Eins Zwei Orchestra zich op het tweede album als Eins, Zwei & The Parallel Cinema beïnvloeden door de Bollywood filmindustrie. Op deze derde langspeler Hope, Sign, Community is de eenling die het opneemt tegen de gevestigde orde de achterliggende gedachte. Een inspiratiebron waarvoor de in van staccato drums en heerlijke ‘Jesus Christ Superstar-feel’ voorziene “Ordinary Man” bezongen ‘tankman’ het iconische beeld vormt. Tankman is de Chinese man die in 1989 na de bloedig neergeslagen studentenopstanden op het Plein van de Hemelse Vrede een heel cordon tanks tegenhield, gewapend met slechts twee boodschappentasjes in zijn handen. Niet alleen qua thematiek lijkt ieder album van de band een waar conceptalbum waarbij steeds een nieuw thema de rode draad vormt. Ook in de ook in de bandbezetting zijn er anno 2016 wijzigingen. Zo mag Tamara van Esch (a.k.a. Mevrouw Tamara) zich inmiddels een volwaardig bandlid noemen. Daardoor nemen de vrouwelijke vocalen een nog prominentere plaats in op dit derde album. En dat is geen straf. Hoe dat klinkt kun je overigens alvast beluisteren op de van een fraaie videoclip voorziene single “Come On”, die het album vooruit gesneld is. Hopelijk blijft het liefdesvuur nog een tijdje brandend in huize Van Maurik-Wever. Want deze wereld kan wel wat liefde en idealisme gebruiken. Zeker als die liefde en dat idealisme fijne gruizige indiepopplaten met fraaie samenzang als Hope, Sign, Community oplevert.

File: Eins, Zwei Orchestra – Hope, Sign, Community
File Under: Brandend idealisme

File Social: [Twitter]

Lisa Hannigan – At Swim

 Lisa Hannigan - At SwimVijf jaar had Lisa Hannigan nodig voor At Swim, de opvolger van haar succesvolle tweede album Passenger. Niet dat het haar plan was om zo’n lange pauze in te lassen tussen beide albums. Maar een serieus writers-block speelde haar parten. Een writers-block dat ze dankzij de hulp van The Nationals Aaron Dessner — die ook de productie van het album voor zijn rekening nam — wist te overwinnen. At Swim is een donkere ingetogen plaat met een duidelijke “Nick Drake-feel”. Onder de productionele leiding van Dessner is het ook haar meest avontuurlijke plaat geworden. De folky arrangementen die de ruwe versies van de songs vaak nog hadden werden door Dessner rücktsichlos terzijde geschoven waarna hij in sommige songs de arrangementen volledig opnieuw opbouwde rond de stem van Hannigan. Geen onverstandige keuze als je bedenkt dat Lisa Hannigans warme, kristalheldere en licht hese stemgeluid haar voornaamste troef is. Dessners onorthodoxe werkwijze werkt daardoor wonderwel. In sommige song houdt Dessner het klein, zoals in heimwee-liedje “Ora” waarin Hannigans stem enkel begeleid wordt door piano, of in “Anahorish” een a-cappella gezongen traditioneel Iers gedicht met een fraaie tweede stem van Zoë Randell van de het Australische duo Luluc. Maar soms pakt Dessner ook flink uit. Zo wordt Lisa Hannigan in “We, The Drowned” bijvoorbeeld begeleidt door een koor van maar liefst vijftien (vijftien!) trombones. Prijsnummers op deze derde Hannigan-plaat zijn echter “Prayer For The Dying” het fluisterzacht gezongen “Snow” en de triphopperige slotsong “Barton”. Al behoren die songs zéker niet tot de uitschieters. Want Lisa Hannigan heeft met deze plaat een even ingetogen als fraai meesterwerk afgeleverd. Als een writers-block zo’n prachtig album oplevert dan wens ik Lisa Hannigan nog regelmatig zo’n periode van creatieve bloedarmoede toe.

mij=Ato Records

File: Lisa Hannigan – At Swim
File Under: Even ingetogen als fraai meesterwerk
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]

AAPNOOTMIES – AAPNOOTMIES

aapnootmies - aapnootmies“Spinvismeisjes aan de macht” kopte een 3voor12-artikel uit januari 2014. Een échte revolutie is sinds die tijd uitgebleven. Al wordt Eefje de Visser inmiddels Nederpopkoningin genoemd door datzelfde 3voor12 en brachten ook Aafke Romeijn en Roosbeef sinds die tijd verrassend sterke tweede (Nederlandstalige) en derde albums uit. Het aantal Spinvismeisjes groeit echter gestaag en de laatste telg aan de loot van de Spinvismeisjes-boom is AAPNOOTMIES. AAPNOOTMIES is de band rondom frontvrouw Dinaira Scheffers. AAPNOOTMIES maakt dromerige en gelaagde Nederlandstalige indiepop met cryptische teksten en doet, als je ze zou willen vergelijken, nog het meest denken aan Giel Beelen’s Beste Singer Songwriter van Nederland deelneemster Mevrouw Tamara. Al gaat de vergelijking in zoverre mank dat AAPNOOTMIES in haar korte bestaan (het debuut kwam afgelopen voorjaar uit) al nadrukkelijker aan de weg timmert dan Mevrouw Tamara. Meest uitgesproken nummer van dit album is de fraaie, met een brass-sectie opgeluisterde, tweede single “Supersoakerkracht” die begeleid gaat van een grotendeels in zwart wit geschoten pracht-videoclip waarbij de exotische looks van Dinaira onmiskenbaar een hoofdrol opeisen. Met dit debuut zal nog steeds de Spinvismeisjes-revolutie niet uitbreken. Maar het is zéker een welkome aanvulling op de muziek van AAPNOOTMIES’ muzikale geestverwanten. En het bewijs dat vrouwelijke Nederlandse zangeressen de afgelopen jaren een heel eigen genre hebben ontwikkeld. En wie weet moet Eefje de Visser haar troon over een paar jaar wel afstaan aan AAPNOOTMIES’ Dinaira. Mij zou het niet verbazen.

mij=Eigen beheer

File: AAPNOOTMIES – AAPNOOTMIES
File Under: Troonpretendent
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]

Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon

MimileIt’s Going Up Not Coming Doon is de solo-debuutplaat van Mimile (spreek uit: Mie-miel), het pseudoniem waarachter Emilie Blom van Assendelft schuilgaat. Voor Mimile, die bij het grote publiek vooral bekend is als bassiste van The Scene, was deze plaat vooral therapeutisch. Het hielp haar dealen met het noodgedwongen einde van The Scene. The Scene’s frontman Thé Lau was er (gelukkig voor haar) nog lang genoeg om haar van de nodige feedback te voorzien. Het levert een kleine intieme plaat op die eigenwijs genoeg is om te kunnen spreken van een eigen signatuur. Bij het beluisteren wordt duidelijk dat Mimile een écht jaren tachtig New Wave-meisje is. Weliswaar eentje met Nederlandse roots, want de verwantschap met een band als The Nits, Fay Lovsksy, maar ook met Nederpop-mastodonten als bijvoorbeeld het Goede Doel, is duidelijk hoorbaar. Ze verliest zich echter nergens in de pathos en het grote gebaar waar haar oude frontman het patent op leek te hebben. Wat misschien wel een minpuntje is, is dat ze op dit album voor het Engels kiest. En niet voor het in haar geval toch meer voor de hand liggende Nederlands. De keuze voor Engels geeft haar in ieder geval de mogelijkheid voor een opmerkelijke cover. Namelijk het van Lisa Hannigan bekende “Lille”. Een song waarbij ze zichzelf op accordeon begeleidt. Dat ze met die song het origineel overtreft zou echter te veel eer zijn. Al was het maar omdat Mimile nu eenmaal geen zangeres van het kaliber Hannigan is. Maar haar cover is allerminst verdienstelijk. Meer indruk maakt ze echter met het eigen “Waitingroom” dat het soort lekker voortzeurende gitaarriffje heeft waar U2’s The Edge het patent op lijkt te hebben maar ook “Dangerous” en het stoïcijns ritmische “Red Shoes” zijn erg fijne songs. Het is te hopen dat Mimile het niet bij dit ene album laat. En een volgend album mag ook best iets langer zijn.

mij=Coast to Coast

File: Mimile – It’s Going Up Not Comin’ Doon
File Under: Muzikale therapie
File Social: [Facebook] [Twitter] [Instagram]
File Video: [Elephant in the Room]