Interview: Nits

De nieuwe cd Angst ligt alweer een aantal weken in de winkels, en de Nits zitten midden in een theatertournee om dit project live te ondersteunen. File Under zag in Apeldoorn een enthousiast spelende band, en sprak direct na het concert uitgebreid met drummer Rob Kloet. Een gesprek over klankkleur, kamelenritmes en de wil om vriendelijk en zacht te spelen.

Rob, mag ik als fan beginnen? Wat een fantastisch concert. Ik heb jullie inmiddels zo’n tien keer gezien, maar zelden zo goed in vorm.
[verrast] Oké!

Herken je dat?
Jawel, jawel, want dat heeft heel erg te maken met een soort van rust die je gevonden hebt. Dat je op een gegeven moment heel goed weet wat je wilt. Als het mij duidelijk is geworden welk verhaal ik wil vertellen, dan kan ik bijna zeggen dat ik geen klap verkeerd kan geven, omdat het dan altijd past in het beeld dat ik voor ogen heb. Ik ben van de school die slagwerk spelen omschrijft als verhalen vertellen. Als je dan de boog over het nummer weet – hier begint het en daar moet het naar toe – dan kun je in die boog alles doen. En we hebben de laatste jaren heel veel gespeeld, en hebben onderling vertrouwen opgebouwd. Dan weet je: tegen die andere twee aan, dat gaat altijd goed.

Lees verder Interview: Nits

Interview: Floor Jansen

Het had weinig gescheeld of de metalwereld was een van haar beste zangeressen verloren. Floor Jansen overwoog tien jaar geleden serieus om de overstap te maken naar een ander genre. ‘Mijn band After Forever was na twaalf jaar net geklapt, ik was bijna 30, wat moest ik? Een metalband is nu eenmaal geen vetpot.’

Toch besluit ze uiteindelijk in de metal te blijven. ‘Ik dacht: ja, het mag gewoon allemaal wel hard zijn. Want dat vind ik gaaf. Het was denk ik mijn beste beslissing ooit.’ Dat denken wij ook. Dank je wel, Floor!

Inmiddels staat ze alweer bijna vijf jaar vooraan een van de meest invloedrijke bands in het genre: Nightwish. Nu de band een jaartje pauze neemt, heeft ze ook voor het eerst in die vijf jaar even rust. En dat geeft haar de ruimte om terug te blikken op waar ze zichzelf dusver heeft weten te brengen: een carrière die ooit begon met ‘het lelijkste artwork van de wereld’.


Lees verder Interview: Floor Jansen

Sophie Hunger

Zwitsers multitalent met “bionische” trekjes
Sophie Hunger is net een paar dagen op tournee om haar nieuwste prachtplaat ‘Supermoon’ te promoten, als we haar treffen voorafgaand aan haar optreden in het Rotterdamse Rotown in de lobby van haar hotel aan de Nieuwe Binnenweg. We spreken met haar over haar afscheid van het podium voor zestien maanden, de manier van leven van een artieste die altijd onderweg is, waarom ze in meerdere talen zingt, hoe liedjes tot stand komen en hun definitieve vorm krijgen, haar tournee en duet met de praatzingende ex-international Éric Cantona. Sophie, die zich kort na onze aankomst bij ons voegt, is in jeans gestoken en met een stoer kraagloos leren jack oogt ze een beetje als een tomboy. Ze geeft aan dat ze nog een beetje vermoeid is na het optreden in Haarlem gisterenavond. Desondanks maakt ze een montere, frisse en vooral een zéér ontspannen indruk.
Sophie Hunger

Lees verder Sophie Hunger

Aafke Romeijn

Aafke Romeijn gaat door het leven als singer-songwriter, journalist, (ex-)lerares Nederlands. Je zou kunnen zeggen: een persoon die noodgedwongen veel hoedjes moet dragen. In werkelijkheid eist Romeijn geen van deze rollen doelbewust op: ze volgt negen van de tien keer simpelweg haar hart, of pragmatischer gesteld, haar intuïtie. Onomwonden praat Romeijn op haar Twitter over haar depressie, haar menstruatiecyclus en haar wens om zwanger te worden. Maar ook Aafke Romeijn kan niet al haar persoonlijke bagage op straat (of, in dit geval, op social media) smijten: sommige interne gevoelens nestelen zich zodanig diep dat muziek schrijven de meest gezonde uitkomst biedt.

Aafke Romeijn-

In maart treffen we Romeijn bij The Village Coffee in Utrecht, een van haar favoriete werkplekken. Ongeveer een week voor het interview kwam ze nog onbedoeld in de landelijke spotlight vanwege een tweet over talentenjacht De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Het programma zou Romeijn van tevoren een finaleplaats aangeboden hebben in ruil voor het toezeggen van haar deelname. Die onverwachte publiciteit overschaduwde enigszins de single-release van “Huilend Naar De Club”, haar fraaie cover van De Jeugd Van Tegenwoordig. ‘Ik ben een klein beetje zenuwachtig over hoe mijn single het nu dus gaat doen.’

Lees verder Aafke Romeijn

Sham 69

Sham 69 staat aan de vooravond van een Europese wintertournee. Sham 69, de band die vlak na de hoogtijdagen van de punk met name in Engeland enorm scoorde met klassieke anthems als “If The Kids Are United”, “Angels With Dirty Faces”, “Borstal Breakout” en nog veel meer. Menigeen van mijn generatie heeft er in het jongerencentrum nog weleens op staan pogoën. Sham 69 anno 2014 is grotendeels een andere band dan die hitmakers van toen. Zanger Jimmy Pursey verliet de band zo’n negen jaar geleden omdat hij niet meer wilde optreden en hij zijn handen ook meer dan vol had met justitie in verband met het aanranden van een minderjarig meisje. De hoogste tijd voor een nieuwe zanger dus. Tim V is sindsdien de man die aan het roer staat. Samen met gitarist van het eerste uur Neil Harris, drummer Ian Whitewood (al een kleine dertig jaar bij de band), bassist Al Campbell (ex-UK Subs) en sologitarist Tony Feedback (ex-Angelic Upstarts en Long Tall Shorty) toert men zich een slag in de rondte. Om de verwarring compleet te maken heeft eerder genoemde Pursey zich herenigd met oud-gitarist Dave Parsons om ook onder de naam Sham 69 weer een en ander te doen. Tja. Het kan verkeren. Hoe het er nu voor staat bespreken we met Tim V.
Sham 69

Lees verder Sham 69

Woman's Hour

Het Britse Woman’s Hour wordt al vroeg dit jaar tot favoriet uitgeroepen. Stapsgewijs sleutelt de nu vijfkoppige band uit Londen aan een sound die ergens tussen de stijlvolle eenvoud van The xx en de downtempo koffiehuispop van Zero 7 laveert. Hoewel de buzz inmiddels is gedempt, ondergaat de groep rondom broer en zus Will en Fiona Jane Burgess een slow-but-steady progressie. Je ziet het tegenwoordig vaak bij jonge bands: het succes komt veel te vlug, nog voordat de band de ruimte krijgt een sterke identiteit te vormen. Gelukkig staat Woman’s Hour hier in ieder geval goed bij stil. ‘We timmeren momenteel nog echt aan onze show’, geeft Will toe, terwijl hij in het Backstage Hotel aan een kop groene thee nipt. Zo speelde Woman’s Hour hier in Nederland tijdens Metropolis pas voor het eerst onder begeleiding van live-drums. Het debuut Conversations ligt al een dik half jaar in de winkels.
Woman's Hour
Will vertelt dat hij als kind in aanraking kwam met muziek, door te luisteren naar de platen die gedraaid werden tijdens huisfeestjes. ‘Samen met mijn oudere broer probeerde ik altijd de artiest te raden. Vanaf toen werd muziek geleidelijk een obsessie’, lacht hij verlegen. Will oogt als de in zichzelf gekeerde ijverige muzikant, terwijl de twee jaar jongere Fiona fanatiek spreker is, vooral als het gaat om de stilistische insteek van de band. Will: ‘Tijdens onze tienerjaren ontstond er steeds meer overlapping tussen onze leefstijlen.’ Fiona knikt. ‘Will ging op een gegeven moment om met mijn vriendinnen, en ik op mijn beurt weer met zijn vrienden.’ Ze begint melig te lachen, alsof een licht gênante herinnering haar plots te binnen schiet. ‘Ik herinner me mijn veertiende verjaardag nog goed… Will gaf me toen mijn eerste biertje.’

Lees verder Woman's Hour

Nicole Atkins

‘Alsof je een wereldwijde club hebt.’
Omdat Nicole Atkins eindelijk eens met haar eigen optredens naar Europa komt, leek het ons bij File Under een perfect excuus om eens contact met haar op te nemen en via Skype eens even bij te babbelen. Helaas was ze op dat moment in Schotland aangesloten op een antieke, pijnlijk trage router wat een gesprek voeren onmogelijk maakte. Maar gelukkig is er dan altijd nog de chat-functie om ons uit de brand te helpen.
Nicole Atkins

Lees verder Nicole Atkins

Morning Parade

‘Wanneer ik me somber voel, of gewoon compleet afgepeigerd ben, moet ik mezelf altijd helpen herinneren waarom ik zo van muziek maken houd. Ik besef het nu pas écht… Ik heb ontzettend veel geluk dit elke dag te mogen doen. Geloof mij, mijn ouders en mijn broer zijn wat dat betreft een baken, een reality check. Het is tegenwoordig niet zo vanzelfsprekend meer, een platenlabel die achter je staat en je in staat stelt dit full-time te doen. Realistisch gezien, is het vooral fijn om met mijn vier beste vrienden te werken. Ik ken Phil al sinds mijn elfde, wij zijn al zeventien jaar goede vrienden. Het begint in het eerste jaar van de middelbare school, elke dinsdagmiddag biertjes drinken en praten over het beginnen van een band’, vertelt een openhartige Steve Sparrow, frontman van de populaire Britse rockband Morning Parade. ‘Ik kon toen nog geen gitaar spelen. Phil heeft me wat basisdingen geleerd.’
Morning Parade
Het jaar: 1997. De plek: het plaatsje Harlow, gelegen in de streek Essex in het oosten van Engeland. The Square is het lokale podiumcafé dat Sparrow als tiener regulier bezoekt om bandjes te kijken. Zijn toekomstige bandleden Phil Titus, Ben Giddings, Chad Thomas en Andrew Hayes insgelijks. Volgens Sparrow is The Square best een notoire plek. ‘Voordat Coldplay en Muse beroemd werden, zagen wij ze daar al spelen’, vertelt Titus. Steve vult aan: ‘Het is een soort traditiegetrouwe plek voor veel bands om op te treden. Ik zag Biffy Clyro in The Square toen ik veertien was. En een Deense band genaamd Mew.’
Sparrow en Titus zoeken bandleden om eenzelfde soort droom te verwezenlijken als de Biffy Clyros, Muses en Coldplays die ooit The Square, hun stamkroeg, als belangrijke tussenstop zagen… En inmiddels hele stadions uitverkopen. Sparrow ontmoet leadgitarist Thomas in 2003 op het Harlow College. De drie beginnen een band genaamd Anotherstory: vier jaar lang timmeren ze op eigen kracht aan de weg, voordat het doek in 2007 valt. 
Sparrow heeft echter veel liedjes op voorraad die hij in akoestische setting blijft vertolken. Drummer Andrew Hayes was onder de indruk. Sparrow: ‘Op een gegeven moment herken je de goede lokale muzikanten vanzelf. Andy was een logische keuze, ik deed ooit een gastbijdrage voor een van zijn projecten.’ Voordat Ben Giddings zich aansluit, speelt hij toetsen in een lokale funkband. ‘We wisten dat Ben piano kon spelen, dus we zeiden tegen hem: “Hier heb je een synthesizer. Ga maar aan de slag”‘, lacht Titus. ‘Het viel allemaal op zijn plek, uiteindelijk.’ Onder de naam Morning Parade pakt het vijftal de draad op, met grotere ambities dan voorheen. Ambities die louter waargemaakt gaan worden. In 2010 tekent de band bij het legendarische Parlophone.

Lees verder Morning Parade

Mensenkinderen

Bas van Nienes woont tegenwoordig in het slaperige Ridderkerk met zijn vrouw en kinderen. Zijn bandjesverleden bracht hem ooit over de hele wereld… Van Amerika tot aan Japan. Ergens in een vorig decennium ontplooide Van Nienes zich als ene helft van electropopduo Anderson, en als zanger van emocoreband The Spirit That Guides Us. Tegenwoordig haalt hij onder alter ego Mensenkinderen inspiratie uit zijn jeugd in een marching band, bestaande Nederlandstalige naslagwerken en zijn eigen gezinsleven. Mensenkinderen betekent voor Van Nienes een veilig muzikaal onderkomen.
mensenkinderen
Het onlangs verschenen Het Lied van Schijn en Wezen is een schitterend persoonlijk document geworden. De inspiratie komt van ver: de ervaringen hopen zich door de jaren heen op, gepaard met nieuwe kennis en wijsheden. Hoewel de zoektocht naar erkenning en roem allang is vervlogen, roept het creatieve spil (gelukkig) nog steeds. “Ik heb me nooit druk gemaakt om geld, eten of kleren”, meent Van Nienes. “Uiteindelijk is maken wat ik wil maken mijn uitgangspunt, liever arm blijven en iets afleveren waar ik oprecht achter sta.”
We ontmoeten elkaar op een warme zomerdag in juli. Op het terras van Rotown om precies te zijn, in hartje Rotterdam. Hier vertelt Van Nienes onomwonden over wat hem nu beweegt en inspireert. De charismatische 31-jarige muzikant staat vandaag de dag in ieder geval optimistisch in het leven: “Op een of andere manier komt het altijd goed. Ik ben naast muzikant drie dagen per week huisvader. Het is allemaal goed te combineren. Mijn beloning is gewoon dat ik mooie liedjes kan schrijven, of met jou op het terras een biertje kan drinken. Ook dat beschouw ik als beloning. Ik kan volgende maand dan misschien een baan krijgen en zesduizend euro op mijn rekening hebben, maar om van acht tot acht achter het glas te zitten…Dat zou mij geen gelukkig mens maken.”

Lees verder Mensenkinderen

Bob Mould

Bob Mould (53) heeft beduidend meer paden bewandeld dan de gemiddelde rockster van begin vijftig. Hij groeit op in een turbulent middenklassegezin in Malone, een ijdel plaatsje in New Jersey. Al vroeg ontdekt Mould dat hij uitsluitend op mannen valt: iets wat zijn vader, een nukkige alcoholist, naar alle waarschijnlijkheid moeilijk zal accepteren. Toch is het zijn vader die voor het eerst een gitaar in Bobs handen drukt. Het horen van The Ramones inspireert Mould als tiener zijn oude leventje voorspoedig achter te laten.
bobmouldBR.jpg
Tijdens zijn studie in Minnesota ontmoet hij vrijpostige slacker Grant Hart (zang/drums) en later snormans/chefkok-in-spé Greg Norton (bas). Zodoende het invloedrijke post-hardcore trio Hüsker Dü, destijds notoir als de destructiefste, luidste band op deze aardkloot, een oerschreeuw overladen achter een orkaan van genadeloos gitaar, bas en drumgeweld. Het is de ultieme uitlaatklep voor Moulds opgekropte zelfhaat en wanhoop.

Lees verder Bob Mould