Marika Hackman maakt echte dreampop. Van het soort waarvoor Mazzy Star met debuut She Hangs Brightly uit 1990 de blauwdruk geleverd heeft. Niet dat ze daarmee een regelrechte rip-off is. Daarvoor is Hackman te eigenzinnig en past ze, gesteund door producer Charlie Andrew, te avontuurlijke opnametechnieken toe. Hierdoor ontstaat een sound die in haar interview met de Britse krant The Guardian omschreven werd als ‘a lush but airy electro-acoustic landscape full of unidentifiable instruments’. De overeenkomst met Mazzy Starr zit dùs veeleer in een vergelijkbare dromerige atmosfeer. In de Britse pers wordt de ‘grungy’ Hackman, die in haar songs een voorliefde voor viezigheid vertoont, al omschreven als ‘maf folkmeisje’, het muzikale equivalent van de ‘Manic Pixie Dreamgirl’ (waarvoor o.a. actrices als Kate Hudson in Almost Famous, Kirsten Dunst in Elizabethtown en Zooey Deschanel in 500 Days Of Summer model stonden). We Slept At Last kabbelt het ene moment ingetogen, zoals in album afsluiter “Let Me In”. en heeft het volgende moment een lekker volle sound, zoals in het galmende “Animal Fear”, met zijn zware drumbeats. Er is zelfs ruimte voor een retrogeluid zoals in “Next Year”, waarin een mellotron te horen is. Maar zulke geluiden gebruikt Marika Hackman met een subtiliteit die een échte retro-artiest als Lenny Kravitz vreemd is. De kleurrijke Hackman levert met We Slept At Last daardoor nu al een van de mooiste en meest intrigerende dreampopplaten van 2015 af. Slapeloosheid voelde nog nooit zo aangenaam als met dit album.
mij=Dirty Hit