Australië roert zich. Het post-hardcore-collectief The Amity Affliction gooide in 2010 al hoge ogen met Youngbloods, een megaproductie met een zeer groots geluid. Veel te groots voor een beperkt instrumentarium en beperkte songs. Met Chasing Ghosts heeft de band eerst zijn idee goed op papier uitgewerkt en waar nodig gespeeld en gestoeid met aanpalende genres. Nu klinkt de band als een Parkway Drive of Bring Me The Horizon met wat vleugjes wave en black metal. Naar het schijnt is de muzikale verschuiving te danken aan wat bandwisselingen. Zanger Ahren Stringer heeft duidelijk les in stembeheersing gehad. Hij weet op dit album hoe hij zijn krachten moet verdelen en zijn vocale capaciteiten ten volle moet benutten. Het brute geschreeuw is verdwenen. Ervoor in de plaats komt een gewogen band met songs die elkaar in tempo en intentie enorm afwisselen en aanvullen. Geen spanningsopbouw zonder oerknal, maar ook niet zonder ijzingwekkende stiltes of ingetogen momenten. Als je dat snapt als band, dan snap je hoe songs op zich moeten worden opgebouwd en hoe ze naast elkaar het album kunnen versterken. Neemt niet weg dat The Amity Affliction nog steeds een behoorlijk heftig bandje is met drum- en gitaarwerk waar ze bij Alexisonfire en Poison The Well nog iets van kunnen leren.
mij=Roadrunner
4 reacties