Zesenzestig is de Brit inmiddels, en toe aan zijn zestiende solo-album. Weer een prima plaat, en hup naar de volgende bladzijde. Nee, daarmee doe je Richard Thompson zwaar tekort. Het lijkt alsof hij de liedjes zo uit zijn mouw schudt en dit de gewoonste zaak van de wereld is, maar wij mogen best even ehhhh…. Stillstaan bij deze schijf. Bevatte het vorige album Acoustic Classic nog bewerkingen van oude nummers, op Still zijn het twaalf nieuwe nummers en is de elektrische gitaar weer van stal gehaald. Voor de productie tekende Jeff Tweedy (Wilco) die zelf ook nog een mopje gitaar meespeelt. Toch is zijn rol bescheiden. Thompson is een vakman wiens signatuur onmiskenbaar is. Je herkent hem uit duizenden en ondanks dat is zijn oeuvre en ook deze plaat alles behalve eenvormig. Nummers als “She Never Could Resist a Winding Road” en “Broken Doll” zijn prachtig, al doe ik daarmee de andere nummers tekort. Of dit zijn beste plaat ooit is moet de tijd bewijzen, maar dat het weer een hoogtepunt is staat buiten kijf. Eind september is hij overigens voor een drietal optredens in ons land. Ik weet nu al dat mijn agenda daar erg vol is, maar het wordt toch wel tijd dat ik Richard Thompson OBE eens in levende lijve zie.
mij=Proper