In het midden van de jaren tachtig was het met de punk in bakermat Engeland moeilijk gesteld. Goed, er waren nog wel de anarchisten van Crass en een flinke lading aan rechttoe-rechtaan punkbandjes maar de sjeu was er wel een beetje af. Nee, de nieuwe helden van de punk, of beter gezegd de hardcorepunk (sneller en harder dan ooit) kwamen toentertijd uit o.a. de VS, Finland en Italië. Uit dat laatste land waren ook hier ten lande Negazione en Indigesti in het wereldje gekende namen. Aan die bands van lang geleden moest ik denken toen ik me ging verdiepen in Hardcore Summer Hits van het Italiaanse trio The Junction. Waarschijnlijk nog niet geboren toen Negazione hier de hoofdstedelijke kraakpanden plat speelde. Dit is het tweede album van dit trio en, hoewel ze zeker een aardig potje kunnen punken, kan ik er niet erg enthousiast van worden. Daarvoor lijkt het allemaal veel te veel op de commerciële kauwgomballenpunk van acts als Green Day, aanstekelijke melodieën maar te weinig inhoud. Soms weet The Junction nog wel te verrassen, zoals op het relaxte (deels akoestische) “Farm”. Ook opvallend is de kabaalexplosie met de titel “Kim Gordon” (hé, dat is toch… juist ja) . Live zal The Junction best een geinig en explosief setje kunnen brengen maar dit album beklijft zeker niet.
mij=Dischi Soviet Studio
Helaas, er zijn meer hondjes die fikkie heten. De The Junction die in oktober Paradiso aandoet is een acapella-groep die niets van doen heeft met de Italiaanse jongens die hier worden besproken.