Joe Louis Walker mag dan een nieuwe artiest zijn voor het label Provogue, als 65-jarige is hij al vijftig jaar muzikant. Veertig jaar als bluesgitarist, onderbroken door tien jaar (van 1975 tot 1985) als gospelzanger. Pas daarna, in 1986, maakte hij zijn debuutalbum. Walker heeft veel stijlen omarmd en met veel grootheden gespeeld, zoals de indrukwekkende lijst op de Wikipediapagina laat zien. Op Everybody Wants A Piece is te horen dat hij in de loop der jaren die verschillende stijlen in zijn eigen blues heeft verwerkt. Met zijn vaste band (bassist Lenny Bradford, drummer Byron Cage en toetsenist Philip Young) en producer Paul Nelson (gitarist bij Johnny Winter) heeft hij een album gemaakt waarop het gaat van John Hiatt-achtige Americana tot Chicagoblues, met uitstapjes naar soul, funk en r&b. Het album begint met een paar ouderwetse bluesrockers, met fijne gitaar- en harmonicasolo’s van Walker, en dan beginnen de uitstapjes: “Black & Blue” en vooral “Witchcraft” (van Broadwaycomponist Cy Coleman!), dat begint als een soultrack en vervolgens de rest van het nummer een bak heerlijke wahwah-gitaar meekrijgt. Die wahwah komt terug in het rustpuntje halverwege, de prachtige bluesballad “Gospel Blues”. Later volgt nog de combinatie van funky gitaarwerk en gospelzang op de traditional “Wade In The Water”. “One Sunny Day” doet me wel aan mijn bluesrockheld Frank Marino denken. Niet zozeer qua stijl, als wel omdat Walker in dit nummer elk gaatje aangrijpt om te soleren. Heerlijk! Naast “Witchcraft” zijn er covers van Taj Mahal, Buddy Guy en Fleetwood Mac. Die passen er naadloos in, simpelweg omdat Walker bijna een muzikale kameleon is: hij gaat van feestelijk naar ingetogen, van funky naar bluesy, altijd vol energie en zonder dat dat ergens ten koste gaat van de consistentie. Hij is misschien niet een gitarist met een onmiddellijk herkenbare stijl, maar hij heeft zowel de technische vaardigheden op de gitaar als de stem om van Everybody Wants A Piece vooral een heel vermakelijk album te maken. Volgend weekend zal het op Ramblin’ Roots vast dikke pret zijn als Joe Louis Walker daar zijn opwachting maakt.
mij=Provogue/Mascot