Bestaat dat? Dat je met één plaat zo ongeveer het toch tamelijke brede genre als ‘progressive rock’ beschrijft? En ernaast ook nog eens een paar andere genres die hier links en rechts van liggen aantikt? Zonder dat het gaat vervelen of vier cds lang duurt of iig één die tot het randje gevuld is? En moet je een band geloven die dat beweert te kunnen doen in één plaat? Leek me eigenlijk niet mogelijk. Toch kan het blijkbaar wel als ik naar de nieuwe Galahad En dat was niet echt de band waar ik dat van dacht te kunnen verwachten. Galahad werd door mij lange tijd symbool geschaard onder de ietwat saaie voorspelbare neo-prog die Marillion-clonen/opvolgers maakten. Dat doen ze nu op ‘Year Zero’ niet echt meer. Slechts een klein gedeelte van de plaat zou ik nog neo-prog willen noemen (en slechts een beetje in Belt Up). Voor de rest zwabbert het heen en weer tussen: heavy Sabbath riffs, het relaxte van Pink Floyd, beetje krautrock (oa Faust), toef Yes er overheen. Smeer er nog wat jazz bij door en een dancebeat (huh? ja echt) en je hebt een allerprettigst symfo-plaatje dat zich met groot gemak de strijd aan kan met de beste symfo-releases van dit jaar. Enige puntje van kritiek zou je nog kunnen hebben door je af te vragen waarom ze John Wetton voor een gastrol erbij gehaald hebben op ‘Belt Up’, want echt wat toevoegen doet’ie niet.
File: Galahad – Year Zero
File Under: Progressive Rock