Als Jesus And The Mary Chain in een mantra zou blijven hangen en een shitload aan paddenstoelen zou slikken, dan hoor je Dead Magick. Dead Skeletons is IJslands. Ene Jón Sæmundur Audarson bepaalt grotendeels het geluid van de band. Hij heeft dezelfde grom in zijn stem als Michael Gira van The Swans. Op een paar punten verschilt hij van Gira. Dead Skeletons grijpt graag terug naar de wave van de jaren tachtig maar bewandelt nergens de avantgarde-industrial-paden van Gira. Dead Skeletons laat zijn muziek maar al te graag lopen op synthesizerloops, dronesque soundscapes, en donkere, ijzige gitaarklanken. Daar wil Audarson maar wat graag overheen prevelen. De man is al bijna 20 jaar HIV-besmet en wil iedereen laten weten hoe dicht hij de dood in de ogen kijkt. Gezellig! Toch neemt Dead Skeletons de tijd om zijn gedachtes over leven en dood verantwoord op cd te knallen. We hebben hier niet van doen met een Alan Vega die totaal verknipt als schizofrene Vietnam-veteraan een plaat vol angst inbrulde. Audarson belicht zijn eigen persoonlijke strijd die veelal is omgeven door een gitzwarte rand maar hij laat ook altijd een lichtend pad zien waar hij kracht uit put. Dead Magick is daarmee niet alleen een sinistere plaat van een patient maar ook een plaat die uitkomsten biedt op een schijnbaar uitzichtloze toekomst. Dat zie ik Michael Gira nog niet doen.
mij=A Recordings / Finyl Tweek
4 reacties