Melodieuze muziek en rootsmuziek in al haar soorten en maten kan ik over het algemeen zeer waarderen. Toen ik dan ook de cd The Good In Goodbye van het mij onbekende Canadese duo Madison Violet toegeschoven kreeg, begon ik daar vol goede moed aan. Brenley MacEachern en Lisa MacIsaac worden op hun eigen site omschreven als rootsduo en leveren met The Good In Goodbye hun vijfde album af. In thuisland Canada hebben ze al een Canadian Folk Award in ontvangst mogen nemen en wonnen ze voor hun nummer “The Ransom” in 2009 de John Lennon Songwriting Contest. Dat klinkt allemaal heel mooi en veelbelovend maar eerlijk gezegd zou ik er niet over piekeren om voor dit album een prijs te geven. Brenley en Lisa zingen mooi, zowel solo als tweestemmig, maar blijven keurig binnen de lijntjes. Hetzelfde laken een pak met de liedjes. Degelijke folkpop met een licht country- en bluegrassrandje wat nergens spannend wil worden en ook nog eens aalglad geproduceerd is. Ik moet op het allerlaatste liedje, “Christy Ellen Francis”, wachten om even mijn oren te kunnen spitsen. Het is de enige, kleine uitschieter op deze cd. In de bio wordt het duo vergeleken met Lucinda Williams en Gillian Welch. Ik raad Madison Violet aan om de rauwheid en verstilde schoonheid en vooral eigenheid van deze zangeressen in hun muziek te verwerken, anders voorspel ik dat we hun albumtitel in de toekomst letterlijk moeten gaan nemen.
mij=India / Big Lake / Rough Trade
4 reacties