Het Utrechtse Aestrid heeft in Nederland een behoorlijke reputatie opgebouwd met hun albums en optredens. Ze snuffelden ook al een beetje over de grens, maar met hun nieuwste album No Map Or Address kunnen ze wat mij betreft hun territorium definitief tot ver over de landsgrenzen vergroten. De band rond frontman Bo Menning heeft voor deze cd flink uitgepakt. Zo namen ze de cd op met Bob Lanois (inderdaad de broer van) en Glen Marshall. Hierdoor kon het op productiegebied eigenlijk al niet fout gaan. No Map Or Address komt dan ook overrompelend je speakers of koptelefoon uit. No Map Or Address verwordt zo tot een album dat zonder twijfel de concurrentie met buitenlandse bands aan kan. Met tracks als het opzwepende “Seatle or Portland” (eigenzinnige variatie op een Arcade Fire-uptempo met een knipoog naar Placebo) en vooral het geweldige “Long Distance Runner” (een soort van Radiohead-rocker) moet dat kinderspel zijn, als ze de kans krijgen. Dan heb je overigens al een aardig tripje achter de rug waarbij de songs niet altijd gemakkelijk toegankelijk zijn, maar wel fascineren. Zo is opener “Billy” met zijn repeterende elektronische drums en pianoloop donker, niet een song die je met open armen welkom heet en de abstracte slowrocker “Okeio” Sigur Rós-achtig hypnotiserend. Pas in de loop van dat nummer kruipt Aestrid je langzaam onder de huid. Maar als ze daar zitten gaan ze er ook niet meer weg. Het pulserende “N413” is vervolgens de bezwerende rocker die de boel op scherp zet. De doelgerichtheid en directheid die Aestrid wilde bereiken door niet eindeloos te sleutelen tijdens de opnamen kan dan ook afgevinkt worden als geslaagd. Met vlag en wimpel.
mij=Full Spectrum