Het is derde kerstdag. Na twee gezellige dagen, met familie, met lekker eten en iets meer wijn dan normaal, is dit een dag om weer even pas op de plaats te maken. Eerst lekker lang uitslapen dus en dan rustig ontbijten en chillen voordat er weer boodschappen gedaan moeten worden en andere verplichte klusjes. Maar het is nog steeds vakantie, dus alles gaat op z’n elfendertigst. Op de achtergrond speelt Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song, de vijfde cd van singer-songwriter Amos Lee. De perfecte soundtrack voor zo’n lome dag. Amos Lee begon op zijn gelijknamige debuutalbum uit 2005 als een mannelijke Norah Jones maar is in de loop der jaren steeds meer opgeschoven richting roots en americana. Met de mannen van Calexico maakte hij in 2011 het prachtige Mission Bell. Op Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song gaat hij door op deze ingeslagen weg. Het album begint goed, “Tricksters, Hucksters And Scamps” klinkt zowaar bijna als hillbillycountry, maar kakt helaas bij het vierde nummer even in. Drie nummers lang kleurt Amos Lee té braaf en té netjes binnen de lijntjes. Zelfs Alison Krauss, die meezingt in “Chill In The Air”, kan dat niet goedmaken, je hoort helaas nauwelijks dat ze meedoet. In het grillige “High Water” laat Lee dan toch zijn tanden zien en vanaf dan gaat het gelukkig weer beter, met “Mountains Of Sorrow” als hoogtepunt, een duet met Patty Griffin. Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song is niet zo goed als Mission Bell maar toch erg goed gelukt. Vandaag fungeerde deze cd als achtergrondmuziek bij een chilldag en dat zal bij velen ook zo zijn, maar eigenlijk zijn de liedjes daar te goed voor. Lee mag wel ietsje minder vaak de braverik uithangen en buiten de veilige grenzen treden, dan worden de liedjes volgens mij nóg beter en krijgen ze de plek op de voorgrond die ze verdienen.
mij=Blue Note
4 reacties