Duncan Sheik - Daylight

Ik zat er al helemaal klaar voor. Voor nog een Duncan Sheik-cd die je zou doen denken dat Nick Drake helemaal niet dood is. Dat gevoel had ik toch wel heel sterk bij zijn vorige plaat Phantom Moon. Op die plaat werd Sheik schaars, maar smaakvol, akoestisch begeleid en lag de bewondering voor Drake er wel heel dik bovenop. Valt dat even tegen op Daylight. Al gelijk in openingstrack "Genius" blijkt dat Sheik alles behalve een Phantom Moon II gemaakt heeft, maar veel meer een popalbum met hier en daar zelfs rockneigingen. Meer terug dus naar zijn eerste naar hemzelf vernoemde cd waarop catchy popsongs stonden als "Barely Breathing" (in Amerika een kneiter van een top20-hit en 55(!) weken in de Bilboard top 100, hier 0,0 hit) en "She Runs Away" van dat album. In producer Patrick Leonard heeft wat Sheik wat dat betreft een goede keuze gemaakt om een popplaat te maken. De man weet als geen ander hoe je een popplaat goed moet produceren. Hij produceerde onder andere ook Amused to Death en een deel van Madonna's Ray of Light en is als producer wel vergelijkbaar met de producer van Sheiks' eerste plaat Rubert Hine. Toch is de plaat over de hele breedte genomen niet zo goed als zijn eerste plaat of Phantom Moon, alhoewel een flirt met electronica gemixt met een snuf bossa nova zoals op "Memento" toch wel verrassend is. Alleen de stem van Sheik in combinatie met intelligente poparrangementen maakt hem sowieso al interessanter dan wat er door de bank genomen op singer-songwritervlak verschijnt. Dus eigenlijk moet ik niet zeuren en die plaat draaien. Vervelend is alleen dat deze plaat niet gewoon leverbaar is in Nederland en je'em dus zelf moet importeren, maar dat is Sheik meer dan waard en met internet bij de hand is dat zo gedaan.

Zeg er het uwe van...