Even denk ik dat het de tocht is die me de rillingen op mijn rug veroorzaakt, maar bij controle van de deuren en ramen blijken die toch echt allemaal potdicht te zitten. Het is dus echt de muziek die dit veroorzaakt en tot me tot aan mijn kruin verpakt in kippenvel. De voortekenen in november vorig jaar logen er natuurlijk al niet om, The Fire Theft kon wel eens met iets groots op de proppen komen. En dat blijkt nu, bijna een jaar later, helemaal waar. Eerst grijpt het intro van “Uncle Mountain” me aan en vervolgens snijdt de stem van Jeremy Enigk me de adem af. Voor ik het weet worden mijn ogen nat bij “Oceans Apart” en daarna wordt het maar alleen maar erger. Ik weet niet of je het nog emo kunt noemen, daar is het misschien wel teveel voor verpopt/rockt maar mij maakt het in ieder geval wel emotioneel. Dat had ik bij de laatste fabuleuze Sunny Day Real Estate, The Rising Tide, en dat heb ik nu weer bij The Fire Theft. Nog melodieuzer (meer toetsenwerk vooral) dan de laatste twee Sunny Day Real Estate albums, maar weet toch steeds op dezelfde manier te zorgen de continue onderhuidse spanning die SDRE ook zo kenmerkte. Zoveel schoonheid op één plaat als op deze had ik nog niet gehoord dit jaar en ik schat zo in dat The Fire Theft ook niet meer overtroffen gaat worden van nu tot januari.
File: The Fire Theft – The Fire Theft
File Under: Plaat van het jaar