Ik ben niet snel bang van vrouwen, maar als ik zangeres Patricia van de Horrorpops zo op de hoes van Hell Yeah zie staan met een staande bas en getatoeëerde lijf heb ik toch de neiging om een blokkie om te lopen. Dat blijkt bij beluistering van Hell Yeah nergens voor nodig te zijn. De Horrorpops maken meer pop dan horror en meer catchy rockabilly dan angstinboezemende takkeherrie. Het sextet Denen met in de gelederen ook Kim Nekroman van de Necromantix – die hier overigens gitaar speelt in plaats van de bas die hij bij de Necromantix mishandelt – maakt redelijk lichtvoetige psychobillypop. Patricia klinkt als het rauwe zusje van Gwen Stefani (No Doubt) of – zo je wilt – het punky stiefzusje van Kate Pierson (B-52’s), dat speelt met als backingband de kids van de Stray Cats en Cramps. Niet echt redenen om bang van te worden al met al. Wel om eens goed los te gaan op bijvoorbeeld “Psychobitches Outta Hell” of “Cool Flat Top”. Vooral live ook, als zich twee rotten go-go’ dansers de boel nog verder opjutten en Patricia met whisky en al het podium opstruint om de zaal in de hens te zetten. Laat je dus niet afschrikken door de eerste aanblik en but get ready to be Horrified. Hell Yeah!
mij=Epitaph