Zelden achteraf zo tevreden geweest met een cdtje dat ik kocht in de ramsj als met de debuut-plaat van Masters of Reality. En dat allemaal om dat Gr.R. dacht dat’ie een koopje had gedaan. Van een speedmetalbandje dacht hij een subliem plaatje op de kop getikt te hebben. Dat bleek dus wel even anders – en vooral ook beter – te zijn! Voor Kroeze er erg in had was het vakje met Blue Garden leeg gekocht door vriendjes van Gr.R., waaronder ik. Hoe goed ik die Blue Garden-cd ook vond, bij Sunrise on the Sufferbus, die pas in 1993 verscheen, ging ik zo weer de fout in en kocht ik toen hij al lang Out Of Print was in Dedemsvaart of all places. Zoals ik de cds van Chris Goss die rondslingerden door het land oppikte, zo heeft Goss zelf ook eens opruiming gehouden in zijn studio en de krenten uit de tape-pap op Give us Barabbas gezet. Daardoor is het misschien wel een verzameling ongeregeld en onsamenhangend, maar in het geval van Goss kunnen we dat wel leiden, want zijn restmateriaal mag er meer dan zijn. Met de warme soepele stem van Goss als leidraad pikt Give us Barabbas een stonergraantje mee uit folk, Beatles, Cream en sluit zelfs af met weirde psychelische track. Een prachtplaat die echt uitnodigt om te roepen: “Geef ons maar Goss, hang die Barabbas maar bij de rest!”
mij=Brownhouse / Munich
Ik kocht in ’89 “The Blue Garden” en vind het nog steeds een super album. Chris Goss is The Master. Check “Deep in the Hole” maar eens…..