Soms, héél soms, heb ik zo’n slechte zin dat zelfs ik – watje pur sang – het een en ander aan flarden zou willen schoppen. Gelukkig heb ik dan cd’s met een lekkere portie takkeherrie. Niet te ingewikkeld, vooral niet te braaf geproduceerd en bovenal niet te braaf gezongen. U begrijpt: meestal kom ik als gerontorocker uit bij Motörhead. Echt, reuze effectief. Meestal ben ik binnen vijf nummers redelijk afgekoeld. Maar ja, bij een hardnekkige slechte bui is een overdosis Motörhead ook weer niet bevorderlijk. Dit cd’tje van de Duitse band Bellgrave is een mooi alternatief. De teksten zijn amper verstaanbaar, wat goed uitkomt. Het Engels van Klaus Meine is beter, dan weet u genoeg… Verder is het allemaal zo origineel als Dries Roelvink: hakkende gitaren, hier een beetje Metallica, daar een beetje Motörhead, nog wat modernere herriebandjes die mij als gerontorocker niet bijgebleven zijn en wat grunts voor de jongere luisteraars. Met deze cd hebben deze heren niettemin gewoon een lekker afwisselend en strak gespeeld plaatje afgeleverd. Ze zijn dan ook al bijna tien jaar bezig, en dat hoor je. Lekkere beukers met het geluid dat daar bij hoort, van mannen die weten waar ze mee bezig zijn. Vijf jaar na Accept hadden ze hiermee een grote karriejèjre mee kunnen opbouwen, nu zullen ze het waarschijnlijk moeten doen met een loopbaan in het metalfestivalcircuit. Maar die hebben ze dan ook best verdiend. Misschien draai ik deze ook nog wel eens als ik goeie zin heb. Kujje nagaan…
File: Bellgrave – My Soul is my Gun File Under: So was wie Prozac, nur ganz laut… File Audio: [My Soul is My Gun] [Back in Town]