Een paar weken terug was er een documentaire over het onderwijs op televisie. Een leerkracht Nederlands beklaagde zich dat er geen ruimte meer was voor gedichten. Hij kon nog net acht grote namen behandelen, maar meer zat er niet in. Zijn kritiek was verder dat het allemaal leuk moest zijn, alsof wiskunde leuk was. Op de middelbare school (HAVO) zijn bij mij nooit gedichten behandeld, maar op de afdeling stuudjes (VWO) was dit wel het geval. Poëzie is kennelijk alleen voor de elite. Niet dat ik dit erg vond, want het verplicht lezen van de boeken betekende voor mij alleen maar dat ik minder las. De lol ging eraf. Gelukkig voor mij was er eind 2004 een nieuwe cd van Pfaff uit bij zijn eigenThat Dam! Bij Berliner Blick zit namelijk de dichtbundel Bleek van Bas Jacobs, (jawel) de gitarist en zanger van Pfaff. Nu ik een weekje vrij heb (lang leve het onderwijs) kan ik deze eindelijk tot me nemen. Ondertussen draai ik als achtergrondmuziek de cd Berliner Blick. Dit draaien is echter niet zo slim, want Jacobs ragt acht nummers lang op zijn gitaar en schreeuwt (in het Engels) om aandacht van mij te krijgen. Hij wordt hierbij verdienstelijk geholpen door zijn twee (!) drummers. De aandacht voor de bundel krijg ik weer terug in het extraatje dat toegevoegd is. Er staat op de cd namelijk een tiental bonustracks met als albumtitel Chi fa da se, fa per tre, dat een wat rustiger en soms psychedelisch geluid laat horen. Er is dus genoeg te beleven op deze zeer geslaagde uitgave waarmee ik een lange neus kan maken naar die leerkracht Nederlands. Ik lees namelijk voor mijn plezier en krijg er ook nog een puike cd bij. Duh!
mij=That Dam! / Konkurrent