Presidents of the United States of America - Love Everybody
Ik had als kind nooit iets met skippyballen of pogosticks. Met skelters wel, liefst skelters waarmee nog een beetje stunts op twee wielen uit te halen waren. Het punt was dat ik te allen tijde contact met de grond hield met die skelters. Die voorkeur is ook niet zo vreemd, want hoogtevrees begint zich bij mij te openbaren wanneer mijn voeten zich meer dan 20 centimeter boven de grond bevinden. Alleen met muziek maken mijn voeten zich nog wel eens spontaan los van de grond. Bij het meeste van The Presidents of the United States of America bijvoorbeeld. Hun eerste, titelloze album uit 1995 stond boordevol uptempo, springerige liedjes met absurde teksten als "Kitty" en "Peaches" en hun naam was in een keer gevestigd. Na hun prima tweede album, wat los werk als covers van "Video killed the radio star" en "Ça plane pour moi" en een album met allerlei leuke losse opnamen (Pure Frosting), gingen de heren in 1997 andere dingen doen. In 2000 verscheen er plots een nieuw album, Freaked Out and Small, dat ronduit teleurstelde. Het was op enkele songs na te braaf, te voorspelbaar en miste vooral de gekte die The Presidents of the United States of America daarvoor zo leuk maakte. Gelukkig is het nieuwe album Love Everybody weer ouderwets freaky en grappig en is de vrolijke punky attitude weer helemaal terug. Deze plaat staat weer vol pareltjes die vanaf de eerste keer beluisteren blijven hangen. Of je nu "Some Postman", "Poke And Destroy" of "Jennifer's Jacket" beluistert, een pogostick heb je niet nodig. De voetjes gaan weer vanzelf van de vloer. Zelfs bij mij.
13 maart 2012 in Effenaar, Eindhoven
14 maart 2012 in Paradiso, Amsterdam
File: Presidents of the United States of America - Love Everybody
File Under: Herverkiezing gegarandeerd
Jij vond het tweede album dus ook wel prima? Ik ook wel en nog steeds. Elders wordt deze plaat posthuum tot bagger bestempeld. Toch wel een tikkie onrechtvaardig vind ik
Die tweede vind ik bijna net zo leuk als het eerste album. Niks mis mee dus.
En live in Mezz vorige week was het een verademing om te zien dat er nog steeds bands zijn die een volle zaal van voor naar achter weten te entertainen! Eindelijk eens geen saaie, zichzelf zo geweldig of gepijnigd vindende muzikanten, maar een band die spelplezier uitstraalde en bovendien nog strak en goed speelde ook. Topavondje...