Ik ken zat mensen die als ze gestresst zijn of last van hoofdpijn hebben totaal geen muziek aan hun kop kunnen verdragen. Ik heb dat niet. Muziek isvoor mij juist een uitstekend medicijn. Gelukkig ben ik zelden gestresst, ziek of word ik gepijnigd door hoofdpijn. Misschien scheelt dat. Maar dan nog. Het is natuurlijk ook gewoon een kwestie van de juiste muziek uitzoeken bij het juiste moment. En daar ben ik ondertussen aardig bedreven in. De afgelopen weken moest ik aardig wat ingewikkelde puzzels oplossen op mijn werk en dan moet ook ik inderdaad geen bak herrie aan mijn kop. Na die tijd werkt zo’n bak bij mij overigens juist weer heel goed om de grijze massa op te schonen. Als er tijdens al dat ijverige werken overigens geen muziek klinkt, schiet het overigens altijd minder hard op. Deze weken werk ik veelal terwijl Corrina Repp me toefluistert. En dat doet ze op betoverendewijze. Zoals Cat Power me ook al eens bezweerde. Wat dat betreft mag ik blij zijn dat Corrina haar professie van muziek maken weer opgepakt heeft enniet alleen maar voor (haar) platenlabel Hush werkt en in een crêperie in Portland crêpes uit staat te serveren. Ik denk niet dat ik zonder haar zoproductief geweest zou zijn de afgelopen week. Haar nieuwe album It’s Only The Future is een oase van rust. Minimaal gitaarwerk van Repp, flarden elektronica en beats van Keith Schreiner. Daardoor doet It’s Only The Future me ook regelmatig denken aan Azure Ray. Met haar zachte hese stem zingt Repp de vervelende momenten van zich af over de scheiding van haar man. Ik luister aandachtig, maar werk ondertussen stug door.
mij=Hush