Toen de Zwitserse band Shovel enkele jaren geleden een erg overtuigende set neerzette op het Eurosonicfestival in Groningen had nog niemand van ze gehoord. Toen dezelfde band er enige tijd later ermee ophield had nog steeds niemand van ze gehoord. Erg jammer, want de aan Deftones refererende metal had wel eens fijn mee kunnen liften op de nu-metalhype van weleer. Niet lang na het uiteenvallen bleken enkele bandleden echter alweer een nieuw muzikaal tijdverdrijf te hebben gevonden: The Houston Swing Engine. Niet alleen deze bandnaam klinkt wat speelser dan de voorgaande. De mannen hebben zichzelf ook unieke en ludieke bijnamen aangemeten: Ronny Deluxe, Bob Morlock, Rocky Tovsky en Kiki de Montparnasse. Maar ondanks dat klinkt The Houston Swing Engine als een weinig melige, doch vlijmscherpe rockmachine. Minder op de hedendaagse metal georienteerd dan voorheen laten deze Zwitsers weinig aan de verbeelding over. Na een relatief ‘rustige’ instrumentale opener worden we om de oren geslagen met groovende screamorock die het midden houdt tussen At The Drive-In, Fu Manchu en Refused. Het inventieve gitaarwerk, de goede productie en – met name – de strot van de zanger zijn onderscheidend. Helaas is er ook een ‘helaas’. Het gekrijs van Rocky Tovsky is na een nummer of acht toch niet meer zo tof-sky. Wat meer variatie en een betere dosering had de impact doen toenemen en mijn opkomende irritatie kunnen wegnemen. Desalniettemin: een prima plaat, zeker voor als de buren weer eens “Hollandse-hits-karaoke” in hun hoofd halen.
mij=Ronald Reagan / Suburban