“Mijn naam is Thomas Tulin en ik doe Donald Duck na.” Dat was mijn eerste gedachte bij deze cd. Deze zanger kwaakt namelijk nog erger dan Axl Rose het op z’n slechtste dagen deed. Dat hoeft geen beletsel te zijn om van deze cd te genieten, maar je moet wel weten waar je aan begint. Ook mét echo is deze Thomas Tulin een acquired taste van het zuiverste water. Bij de muziek past het overigens best, want dat is lekker losjes gespeelde rock ‘n’ roll zoals die ooit per ton uit Los Angeles werd aangeleverd in de vorm van bands als Guns n’ Roses en Motley Crüe. Voor een band in het genre verrassend sociaal begaan, want de opbrengst hun vorige cd Back for the future – gemaakt met een lading gastmuzikanten – ging naar kankerbestrijding. Bij deze cd is de opbrengst weer voor henzelf. In dit genre wordt niet al te veel meer geproduceerd en da’s jammer, want mits goed gespeeld is het muziek waarbij stilzitten lastig is. Area 605 is een goede poging, maar helaas niet altijd overtuigend. Te vaak zijn de nummers voorzien van de diepgang van Motley Crüe en gaan de nummers het ene oor in en het andere uit. Terwijl ze het toch echt wel kunnen. Hier en daar wordt er een smerige blues neergezet zoals Cinderella dat kon en ook de uitvoering van Rush‘ Limelight is helemaal niet slecht. Al met al best een aardige cd, maar de pareltjes worden nogal aan het zicht onttrokken door de vaak wat te gemakzuchtige aggemar-leut-het-rock ‘n’ roll. Voor deze cd rest dan ook niet meer dan een voldoende. En die stem, hè, die stem…
mij=Lion Music / Bertus