Dirty Projectors – The Getty Address

Als ik het goed begrepen heb, is een ‘glitch’ zoiets als een digitaal ongelukje. Een electronisch signaal dat optreedt als een storing. Door signalen zo te manipuleren dat er in meer of mindere mate constante ‘glitches’ optreden, kun je muziek maken – misschien moet je zeggen: veroorzaken – die je ‘glitch music’ zou kunnen noemen. Dave Longstreth, de man achter Dirty Projectors, heeft met The Getty Address zelfs een ‘glitch opera’ willen maken. Hiervoor heeft hij muziek van The Eagles genomen, in stukken geknipt en vervolgens, digitaal bewerkt, deze stukken weer aan elkaar geplakt. Twee jaar heeft het gekost en met meer dan vijfentwintig mensen is er aan gewerkt. Resultaat: tot onherkenbare soundscapes vervormde Eagles-tracks waar een vrouwenkoor, de stem van Dave Longstreth, een handvol cello’s en een septet blazers overheen geplakt zijn. Volgens de liner notes gaat het én over ‘the conflict of Hernann Cortes and the Aztecs in 1519-1521, the virtualization of wilderness on a completely circumscribed globe, dirty projection, and love cerebral and spiritual’ én over Don Henley van The Eagles, ongetwijfeld met een link naar The Gettysburg Adress. Hoe dat precies of zelfs maar ongeveer in elkaar zit zou ik niet weten. Want hoe lullig het ook is om twee jaar werk in de korte tijd dat het kost om dit stuk te schrijven de grond in te boren, feit is dat The Getty Address een praktisch onbeluisterbare CD is geworden. In het beste geval lijken de toegevoegde zangpartijen van Dave Longstreth op het wiebelige stemgeluid van Flaming Lips-voorman Wayne Coyne, maar in het slechtste geval zijn het irritante geluidsexperimenten die zelfs voorbij het positief bedoelde eufemisme ‘interessant’ gaan. Als er iemand is die wel chocola van deze plaat kan maken: meld het in de reactiebox.


mij=Western Vinyl / Konkurrent

6 Comments

  1. Waarom toch mag deze man telkens weer een plaat uitbrengen? Dit is al de derde in 3 jaar. Zelf had ik ooit de dubieuse eer de eerste te mogen recenseren, van de tweede heb ik ook nooit iets lovends gehoord, en nu dit dus. Volgende keer retour afzender Storm.

  2. Wat zijn jullie voor dikzakken! Dit is moooooi! Deze laatste Projectors is juist mijn lievelings. Tour Along The Potomac is een van de mooiste muziekjes ooit gemaakt. Dikzakken.

  3. Nou, nee. Of: ik kan het alleen in clichés verwoorden. Sorry daarvoor, maar a) de muziek overstijgt ieder genre wat altijd iets goeds is, vind ik, en b) er klopt niks van elk liedje terwijl elk liedje uiteindelijk toch gewoon klopt. Om met het allerergste te eindigen: je moet het vaker horen om het te kunnen waarderen.
    Ik schaam me kapot voor deze tekst. Lees het en vergeet het. Alsjeblieft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top