Ik geef niet zo heel veel om auto’s. Dat ik rijd in een witte en eigenlijk best lelijke Nissan Sunny maakt dat wel duidelijk. Het ding brengt me van A naar B als ik dat wil en dat is genoeg. Dat deze betrouwbare Japanner niet veel harder gaat dan 130 interesseert me dan ook weinig. In Nederland kun je toch zelden harder en mag het bovendien niet. En in het buitenland, waar het wel mag, komen we hooguit tijdens vakanties. Ik verlang dus ook eigenlijk nooit naar een mooiere of luxere wagen. Maar op momenten dat ik plaatjes draai als Houston Calls’ debuut A Collection of Short Stories mijmer ik toch wel eens over een grote Amerikaanse cabrio. Die zijn stiekem toch wel überkoel. En dan ook gelijk maar verhuizen naar de Verenigde Staten, want hier kan zo’n ding toch zelden de garage uit. Dat gemijmer is niet raar, want Houston Calls maakt namelijk van die typisch Amerikaanse, zonnige poppunk met hier en daar een sprankje emo. Ik zie me met Houston Calls in de cd-speler al cruisen over een highway. Zeventien lentes jong en naast me dat meisje, van wie ik het nooit voor mogelijk gehouden dat ze voor mij zou vallen. Houston Calls heeft verder alles wat je verwacht: teksten ‘uit het leven gegrepen’, catchy melodieën en meeblèrbare koortjes. Geen wolkje aan de lucht. Het aardig aan deze vrienden-sinds-de-middelbare-school is dat ze door de accenten die ze leggen met de keyboards en een lichte flirt met elektronica zelfs enig onderscheidend vermogen hebben ten opzichte van de honderden (of zijn het duizenden?) anderen in dit overbevolkte genre.
mij=Drive Thru / Suburban