Phosphorescent afdoen als de zoveelste halfgelukte Will Oldham-kloon is maar net iets te kort door de bocht. De associatie met de koning der droefsnoeten is wel het eerste dat opkomt, meteen bij de eerste tonen van het openingsnummer “Not A Heel”. Ook het korte titelstuk “Aw Come Aw Wry #5” en het daarop volgende “Joe Tex, These Taming Blues” lijken wel erg veel op wat Will Oldham deed toen deze zich nog achter de namen Palace Brothers, Music, en Songs verschool. Anders zou deze laatste track een outtake van Jeff Magnum’s Neutral Milk Hotel kunnen zijn. Toch is Aw Come Aw Wry geen zouteloze kopie, daarvoor zijn de liedjes vaak te mooi. Maar vaak is niet altijd. Stukken als het doelloze “Dead Heart”, het saaie “Endless Pt. 2” en het volkomen overbodige “Nowhere Road, Georgia, feb. 21, 2005” (achttien minuten field-recording: regendruppels, ruis en een voorbijrijdende auto!) zorgen ervoor dat de derde release van zanger Matthew Houck niet mag gelden als de perfecte mix tussen There Is No-One What Will Take Care Of You van Palace Brothers en Neutral Milk Hotel’s An Aeroplane Over The Sea. Mooie plaat, maar het had een mooiere ep kunnen zijn.
mij=Misra / Konkurrent