Franz Ferdinand - You could have it so much better

Stel je voor: je bent de afgelopen twee jaar op wereldreis geweest. Tot in de diepste regenwouden, verstoken van alle moderne communicatietechnieken. Dat is dé manier om te luisteren naar You could have it so much better. Vergeet de hype rond de eerste cd van Franz Ferdinand, vergeet wat je weet en luister onbevangen. Want dat is wat deze cd verdient. Meteen bij het eerste nummer "The fallen" valt op hoe hecht en oorspronkelijk het geluid van deze band is. Instant herkenbaar en instant dansbaar. De nummers laveren tussen typische 'quirky' FF nummertjes als single "Do you want to", onversneden rockabilly ("Evil and a heathen") en een Kinks-achtige ballade ("Fade together"). Altijd met onverwachte wendingen, nooit beantwoordend aan structuren waaraan we gewend zijn. Ook de teksten zijn niet altijd eenduidig. De nummers klinken meest vrolijk, optimistisch en opzwepend, maar hebben vaak een bittere kern ('I like how you pretend, that the end will be the end. So fill your thirst. Drink a curse, to the death of death instead'). Zo ook de toon van zanger Alex, die van jongensachtig kan omslaan naar zwoel sensueel of verwijtend. Op het grimmige af soms. Zoals het echte leven. Het is onversneden pop; intelligent, volwassen en toch niet pretentieus. En dat heb je nou allemaal gemist toen je in de jungle zat! Wat een manier om terug te keren in de realiteit van alledag. Debuut Franz Ferdinand verbleekt bij deze explosie van creativiteit. Maar daar zouden we het nou nét niet over hebben...

Er schijnt geen tussenweg te zijn. Of je vindt deze plaat geweldig of het gaat volledig langs je heen. Ikzelf behoor na 4x luisteren nog steeds tot die laatste groep overigens.

Ondanks dat ik gek was op het vorige album, vind ik deze eigenlijk best wel een tegenvaller.

Zeg er het uwe van...