Ergens in het liedje “Life as Interference” gebeurt het. Ergens in het instrumentale stuk laat je je gewillig meevoeren, alsof iemand je bij de hand pakt en over je bol aait. Ik had het wel even nodig; mismoedig kijk ik mijn kamer rond. Waarom ga ik ook toch eerst boeken lezen als ik eigenlijk huishoudelijke dingen moet doen? Wat een rommeltje. De was moet nog. Ik moet nog geld overmaken. Mensen bellen. Vrienden opzoeken. En het is nog stom weer buiten ook. Ik word bijna boos op mezelf. Maar dan zingt Pascale Saravelli ‘Every person has got the right to throw the pain away’, en gelijk heeft ze. Ze is de helft van het duo Vacabou. De hele plaat lang bewaart ze een bepaalde afstandelijkheid, maar er zit iets onder. Onder die schijnbaar gewone, Air-achtige liedjes, de fraaie strijkers, de filmische geluiden om haar heen weet ze dat ik ook alleen maar gewoon mijn best kan doen. Zelfs tijdens een emotionele gitaarsolo houdt haar stem iets opgewekts. Ergens lijkt ze op Alison Goldfrapp, maar dan anders. Alison is een krolse, Britse domina, Pascale een bescheiden maar liefdevolle zuster uit Frankrijk. Ze werkt overigens samen met Juan Feliu, uit Spanje. Hij is de technische muziekman. Dit titelloze debuut van Vacabou is eigenlijk enkele jaren oud, maar het is nu internationaal uit. En dat is maar goed ook! Pascale spoort me aan om niet langer te dralen. Hop, beginnen! Eerst aan de gang, en daarna wordt ze weer lief voor me. En ze weet dat ik haar zal begrijpen. Lieve meid.
mij=All Saints / Hannibal / Rough Trade