A Band In Hope, zou dat een verhaspeling zijn van "Abandon Hope"? Zouden The Matches gedacht hebben toch nooit echt door te gaan breken en daarom de hoop hebben laten varen? Wat het ook is, ze hebben nu dus een nieuwe cd uitgebracht, hun derde alweer, en die klinkt helemaal niet slecht. Bij hun label, Brad Gurewitz's Epitaph, denk je toch vooral aan punk, dankzij the Offspring, Rancid of NOFX. Wat dat betreft voldoet The Matches niet aan die verwachting: we hebben hier te maken met een ouderwetse alternatieve rockband. En dan ook nog een band die, als je wat rondkijkt op de diverse muziekfora, nou niet echt met open armen ontvangen is door de Epitaph-fans. Te begrijpen als je punk wilt horen, maar voor een rockband vind ik The Matches helemaal zo slecht nog niet. Ze hebben in elk geval een gevarieerde cd gemaakt, en geprobeerd met originele ritmes en intro's een interessante cd te maken. En dat is ze dus aardig gelukt. Ik las ergens de vergelijking met Hot Hot Heat, en daar kan ik me wel in vinden. Ook voor fans van die band een aanrader dus.

I Used To Fuck People Like You In Prison Records - heerlijk om die naam eens voluit te kunnen schrijven - heeft wederom een hele shitload Amerikaanse en Canadese bands richting Europa gebracht. Ondanks een enkele misser staat het label meestal garant voor kwalitatief hoogstaande harde muziek. The Black Halos, uit Canada, past in dat rijtje van bands dat het goed doet op het eigen continent en nu eindelijk ook wel eens potten wil breken aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Met Alive Without Control, hun vorige cd, wilde dat nog niet helemaal lukken. Te bedacht, zo oordeelden wij destijds. De plaat bevatte bovendien geen uitschieters. We Are Not Alone kent helaas hetzelfde euvel. Uiterst solide nummers, kwalitatief hoogstaand blablabla, enzovoorts. U kent het verhaal. The Black Halos hebben wederom goed naar The Ramones geluisterd, en naar Motörhead en naar Bad Religion. Met zulke bands als uitgangspunt kan er weinig mis gaan. Toch jammer dat de band niet net een stapje verder durft te gaan. Toegegeven, de punkrock n' roll ligt goed in het gehoor, de nummers zijn vakkundig dichtgespijkerd en af en toe perst de gitarist er een fijne solo uit, maar echt spetteren wil het maar niet. Niet dat We Are Not Alone een pruts-cd is, daarvoor is de band te gedreven en bovendien muzikaal te goed. Als we bij File Under met sterren zouden werken zou ik zeggen: drie uit vijf. Gemiddelde plaat dus.

In 1986 bracht Joe Satriani zijn eerste album uit en in 2008 is hij nog steeds, samen met Steve Vai, de onbetwiste grootmeester van de instrumentale hardrock en metal. Terwijl er toch steeds meer instrumentale platen uitgekomen zijn van eveneens uitstekende gitaristen. Die onbetwiste positie is dus helemaal niet zo voor de hand liggend. Dat Vai en Satriani die toch nog bezetten heeft te maken met hun experimenteerdrift en de vrijwel altijd hoge kwaliteit van het werk van beide heren. Technische klasse speelt daar amper nog een rol in, want die hebben er meer. Bij Satriani is nog opvallend dat hij live aanzienlijk steviger klinkt dan op de plaat, zoals ook op dit Professor Satchafunkilus and the Musterion of Rock blijkt door een aantal flink afwijkende songs. "I Just Wanna Rock" is bijvoorbeeld een vrij simpele poging tot anthem, met een AC/DC-achtige riff, een "I Just Wanna Rock"-schreeuwend koor en Satriani door een voicebox. Het kostte mij enige gewenning, maar verdomd, het is daadwerkelijk een anthem geworden. "Andalusia" is een fraai Spaans getint stuk met veel akoestische gitaar. De titelsong is juist weer enorm funky - en voorzien van saxofoon. Daarnaast zijn er de vertrouwde wat dromerige stukken waar hij ooit mee begon. Kortom: het is wederom een gevarieerd menu aan echte songs met magistraal maar nooit overdadig gitaarwerk. Een kleine kanttekening is er wat mij betreft wel: de afwisseling gaat hier en daar ten koste van de samenhang van het album. Dat neemt niet weg dat dit gewoon weer een puike cd is. Op de bonus-dvd is naast drie live-tracks nog een fraaie making-of van "I Just Wanna Rock" te zien, met een geheel in zilverpapier gehulde Joe Satriani.

File Under gaf in samenwerking met Sony vijf cd's weg van deze snarentovenaar. Daarvoor ben je nu dus te laat.

Aangenomen dat u vroeger op de basisschool zat, neem ik aan dat u de maandelijkse toneeloptredens nog wel kunt herinneren. U weet zich dan ook vast de irritantste meisjes van de school voor de geest te halen die dachten talent te hebben en een potje gingen zingen of een irritant toneelstukje op gingen voeren. Op de middelbare school werd het niet veel beter met die zeikwijven. Ze deden artistiek, hadden een grote bek en schreven liedjes en toneelstukjes waar de honden geen brood van lustten. Een van die meisjes die zich waarschijnlijk ook zo gedroegen heet Anat Ben David en vond het nodig een cd te maken. Nu, luisteraars, het is alsof Sarah Kroos het noodzakelijk achtte om met al haar aanstellerig gedrag de studio in te duiken. Tijdens het openingsnummer ("Russia") sijpelt de aanstellerij er al doorheen, maar dan kan het nog alle kanten op. De nummers die volgen tonen echter aan dat we hier te maken hebben met een onuitstaanbare attention whore. Het zeikerige, aanstellerige "Robot Kid" is het absolute dieptepunt, met "Moon Boom" als goede tweede. En tja, als de muziek dan nog goed zou zijn, dan zou er nog een oogje dichtgeknepen kunnen worden. Maar helaas, de muziek ontstijgt de middelmaat van de popdance niet. Droge moderne snaredrum hier, electrobasje daar, hoekerige, scheurende synthleads erbij en het muzikale sausje druipt zo het ene oor in en het andere oor weer uit. Voeg daarbij de vreselijk jankerige performance en de semi-maatschappelijke teksten van Ben-David en u begrijpt dat het lang geleden is dat ik zoiets slechts heb gehoord.

Gewoon een stukje schrijven, het zat er niet in. Dit alles is allereerst de schuld van File Under-collega Jnnk. Ze heeft namelijk de lat erg hoog gelegd. Was The Novelist/Walking Without Effert volgens haar gemaakt voor onder de dekens, op Dressed Up For The Letdown mocht hij zelfs op meer plekken in haar leven komen. Als ik niet beter wist dan zou ik zelfs denken dat Richard Swift Jnnk's grote liefde was. Richard Swift zelf maakt het me trouwens ook niet makkelijk. As Onasis is een dubbel-cd! Het is lang geleden dat ik werk in huis had van een artiest die twee cd's nodig had om zijn verhaal te vertellen, de verzamelaars uitgezonderd. Swift kijkt me vanaf de hoes aan. Eén oog lijkt blauw en er zit bloed aan zijn lip. Als ik in haar stukje van Dressed Up For The Letdown referenties lees met Rufus Wainwright, Elliott Smith en Van Dyke Parks krab ik mij op mijn hoofd: het zou toch niet zo zijn dat Jnnk.... Nee, dat heeft ze vast niet gedaan. Maar het is wel een feit dat As Onasis heel anders klinkt dan Swift's vorige werk. Zijn liedjes klinken alsof ik als luisteraar de oefenruimte ben ingelopen en hij in een hoekje zit te oefenen op orgel, drums, gitaar en de Howlin' Wolf/Tom Waits-blues heeft. Ik vind het allemaal prima. De angst voor teveel van het goede is onterecht, want per cd staat er nog geen twintig minuten muziek op verdeeld over twee keer tien liedjes met nummers waar niets mis mee is. Swift lijkt me een moeilijk te volgen man om een relatie mee te hebben, maar volgens mij wordt het met hem nooit saai.

'Heb je nou een dance-cd meegenomen voor in de auto?'
'Je doet nu net of ik alles dat ook maar ruikt naar dance per. Als dance uitdagende uithoeken opzoekt of flirt met rock, dan kan ik het best waarderen.'
'Maak me niet wijs dat je dit kunt waarderen. Dit is toch verschrikkelijk.'
'Daar moet ik je gelijk in geven. Het is een bittere teleurstelling deze cd.'
'Teleurstelling, bedoel je dat je eerdere platen van deze band wel goed vond? Wat is het eigenlijk?'
'Het is Moby's nieuwe cd, Last Night. Een album geïnspireerd door een nacht in New York. Nou, als dit een nacht uit in New York is, dan is een avondje uit in Lutjebroek interessanter. Ik vind het echt mediocre meuk.'
'Ja, zeg dat wel. Best pijnlijk. Laatst had je die re-releases bij je, die vond ik best tof.'
'Dat waren ze ook. Met deze nieuwe cd gaat Moby weer een beetje terug naar die tijd. Maar wel op een matige manier. D'r staan gelukkig nog wel een paar nummers op die wel oké zijn. "Alice", is met zijn dreinende baspartij wel koel. Maar je moet echt goed zoeken om tussen de veertien nummers wat leuks te vinden.'
'Echt blij word ik hier niet van ja. Haha, dit nummer - "Disco lies" - is grappig zeg. Zo verschrikkelijk gedateerd dat het weer leuk wordt.'
'Vind je? Ik vind er echt geen pest aan. Zoals ik deze hele cd echt zo snel mogelijk wil vergeten. Ik heb die re-releases ook in het handschoenenvak gedaan als tegengif. Pak ze maar snel.'

Het moet ergens begin vorig jaar geweest zijn dat ik ze voor het eerst hoorde. De kennismaking moet plaatsgevonden hebben rond de tijd dat Battles Mirrored ter wereld bracht. En terwijl ik "Atlas" een dijk van een single vond kon de rest van dat album me op de een of andere manier niet bekoren. Met een gevoel van onbehagen ging ik op zoek naar genre-genoten, want er móest meer wiskundig verantwoorde indiedansrock zijn op deze aardkloot. Om vervolgens tegen een live EP van Foals aan te lopen. Ik was meteen onder de indruk van dit korte, enigszins gejaagde setje van zes nummers. Losjes werden ambient-achtige gitaarlijntjes aan elkaar verweven terwijl er lustig aan werd gerommeld op drums en met toetsen. Het spelplezier was hoorbaar aanwezig. Vervolgens kwam ik hen een half jaar later opnieuw tegen als voorprogramma van Bloc Party, waar ze net als naar Battles ook goed naar geluisterd hebben. Tot mijn grote verbazing stond het vijftal uit Oxford in een cirkeltje met de gezichten naar elkaar toe de zaal plat te spelen met een gigantische bak hyperactieve muziek. Zo ver als ze zich van het publiek distantieerden, zo hard kwamen de bliepjes en riffs en andere fijne herrie op de trommelvliezen terecht. Nog niet vaak was ik zo onder de indruk van een band die zo weinig interactie met het publiek vertoont. Een gebrek aan ambitie valt ze ook niet te verwijten, want de succesvolle singles "Hummer" en "Balloons" die op de EP stonden zijn op hun eerste echte album Antidotes niet terug te vinden. En hoezeer ik het prijs dat ze hun fans niet tweemaal laten betalen voor hetzelfde materiaal zouden die nummers nou net dat scherpe randje wat ik aan de plaat mis kunnen zijn. Want het klinkt allemaal zo gepolijst, zo vloeiend. Ik mis de foutjes, de anomalieën, de uitzonderingen, de asynchroniciteit in het soundscape dat Foals live zo fantastisch neerzet. Het is allemaal een tikkeltje te glad en te geproduceerd, er is iets gewoon net iets teveel gas teruggenomen bij het maken van de plaat. Mocht na beluisteren het kwartje nou niet vallen (en je was niet op Motel Mozaïque): ga ze dan voor je je oordeel plaatst vooral live zien. Of in ieder geval aanschouwen, want oogcontact maken blijft toch lastig...

Pfft, en ik maar denken dat ik mijn oubollige symfo-imago helemaal van me afgeworpen had. Komt het File Under-opperhoofd aanzetten met de nieuwe cd van The Amber Light. Niet dat ik ooit van ze gehoord had, maar een snelle google-actie en de bijgeleverde biografie maken duidelijk dat ze wel eens getourd hebben met Marillion, en dat ze muziek maken die doet denken aan Pink Floyd of King Crimson. Nou ja, dan kom je blijkbaar al snel bij mij uit. Even verder kijkend, blijkt echter ook dat ze support zijn geweest voor Wir Sind Helden (het zijn landgenoten) Archive en The Posies. Hm, dat is dan toch weer een heel andere richting. Eentje die me ook wel ligt trouwens, dat dan weer wel. Na een eerste beluistering van Play kan ik zeggen dat zo ongeveer alle bovengenoemde invloeden wel ergens te vinden zijn. Het is een bijzonder en opvallend sfeervolle plaat, met tempowisselingen, referenties aan allerlei verschillende genres, heel spannend, en tegelijkertijd helemaal van deze tijd. Moderne symfo in "Fire Walk With Me", maar ook powerpop in "Still Going Nowhere" en emo in titelnummer "Play", dat rustig begint en uitmondt in een prachtige climax. Elk nummer biedt weer hele nieuwe perspectieven, en dat zorgt ervoor dat Play spannend blijft van begin tot eind. Een plaat die absoluut uitnodigt tot veel vaker luisteren!

Het is kil hier. Duister en kil. Een donker wolkenpak hangt als een eeuwige sluier boven onze hoofden. Grote, zuigende modderpoelen bemoeilijken het lopen. Traag bewegen we onszelf voort, op zoek naar iets wat ons een beetje warmte kan geven. Licht en warmte, daar verlangen we iedere dag weer naar. Het herinnert ons aan de tijd dat hier de heidebloemen het landschap kleurden. Badend in het zonlicht. Als ik mijn ogen sluit kan ik bijna de bloesem ruiken. Het lijkt allemaal zo lang geleden. Vraag me niet hoe lang. Te lang, dat is een ding dat zeker is. De zure slagregens hebben brandende striemen in onze verbeten gezichten achtergelaten. Eindelijk lokt daar in de verte een lichtschijnsel, als een baken op volle zee. Vermoeid halen we nog eenmaal diep adem en naderen de bron van dit hoopgevende licht. Een huis. Grauwe muren. Gescheurd stucwerk. In het raam een schim. Een vrouw, lichtjes kromgebogen, zingt een wiegelied voor een groepje kinderen. De doorleefde stem verraadt ons dat ze veel heeft geleden. Zacht. Gebroken. De hevige donderslagen overstemmen haar gezang. Ze houdt echter vol. We kloppen drie maal op het verweerde hout van de deur. Als een getergde ziel gaat deze langzaam, krakend open. Lede ogen kijken ons aan. Een voorzichtige glimlach. 'Welkom...'. Met open armen.

Ik volg 'm nu al een kleine 20 jaar in de diverse hoedanigheden waarin hij optreedt. Het begon met Fratsen, vervolgens ging hij even solo, toen kwam al snel Krang en inmiddels toert Andre Manuel met de Ketterse Fanfare. En om met de deur in huis te vallen, dit is veruit de beste band die hij ooit gehad heeft. Vooral gitarist BJ Baartmans op Op Verzoek Van De Godenis fenomenaal en weet de muziek van Manuel naar een hoger plan te trekken. Heel duidelijk is nu ook te horen dat Manuel fan is van Rory Gallagher en een Neil Young met zijn Crazy Horse en dat doet de muziek goed. Vooral "Pantani" is het "nieuwe wielrennen" (dixit Smeets) en gaat in onvervaard tempo de berg op. De Ketterse Fanfare als muzikale EPO zeg maar en Manuel is de nieuwe rockgod en leider van een jamband, want geen nummer klokt minder dan 5 minuten en vooral Baartmans soleert lustig voort. Opvallend is de terugkeer van een drietal Fratsen-nummers, waaronder "Drinkebroer", al werd deze natuurlijk live al veelvuldig gespeeld. Verder zijn de standaard Manuel-krakers ("Kraaien", "Junkie", "Hol", "Ketterse Fanfare") opnieuw bewerkt en dat is gelijk het enige minpuntje van de cd. Er staat maar ��n nieuw nummer op de plaat (het titelnummer) en hoe lang kun je blijven teren op die oude nummers? "Kraaien" ken ik inmiddels al in een versie of drie, vier. Als deze band wederom een nieuw begin is, dan is het een bijzonder hoopvol begin, maar laat Manuel de rocker dat vervolgen met een plaat met nieuwe nummers. Dan gaan we voor de lange versies van "Kraaien" en "Drinkebroer" wel naar de liveconcerten, zoals het bij een echte jamband behoort.

Ik kan me de dag in 1993 dat de eerste cd van de Tindersticks uitkwam nog heel goed herinneren. Wekenlang klonk de onverstaanbare mompelstem van Stuart Staples door mijn stereo, niet altijd tot verdeeld genoegen van mijn huisgenoten. De melancholieke muziek en sombere zang van Staples kan bij veel mensen behoorlijk op de zenuwen werken. Eigenlijk ben ik de band zelf na de eerste drie albums een beetje uit het oog verloren. Eind jaren negentig kwam er een soulelement in hun muziek dat ik niet echt geweldig vond en bovendien werd zelfs ik een beetje moe van de monotone stem van Staples. Het laatste officiële Tindersticks-album, Waiting for the Man, werd in 2003 uitgebracht, ook al verschenen er in de jaren erna nog wel enkele soloplaten van Staples en compilaties, zoals de BBC Sessions. Nu in 2008 zijn ze plotseling weer terug. En hoe! De band is gehalveerd en bestaat momenteel nog maar uit drie personen. Een flinke uitdunning heeft niet alleen plaats gevonden in de personele bezetting maar ook in de muziek zelf. Tindersticks klinken op The Hungry Saw mooi ingetogen, subtiel, romantisch en wat minder freakerig. Het nummer "The Other Side of the World" is een van de hoogtepunten. Zoals Staples een regel als 'When I was a stranger to everyone, and everyone was a stranger to me' zingt is hartverscheurend. Het is bijna lente en net als vijftien jaar geleden ben ik weer helemaal verliefd op Tindersticks.

Het vanuit het zuiden opererende Red Zone Cuba noemt zichzelf een garage-trash-surf-rock&roll band. Nou, geloof mij maar, daar is geen woord van gelogen en d'r hoeft ook geen woordje meer bij, wat je op hun nieuwe EP Visitors From Another World voorgeschoteld krijgt laat zich precies beschrijven door deze vier woorden. Dit trio klinkt heerlijk vet en smerig. Als zij een nummer "Killer Surf" noemen, dan is de zee in zo'n nummer niet een beetje onstuimig, maar komt er een tsunami over je heen waar je bleek van wegtrekt. Maar een beetje dude pakt natuurlijk zijn plank en surft gewoon zes nummers lang mee met deze mannen. Dat je dan flink wat obstakels te omzeilen krijgt, ach, da's alleen maar mooi toch? De manier waarop de mannen de blues hebben in "Cock Sucking Blues" en "Roll On" is vrij geniaal. En vooral ook vuig. Eigenlijk is alleen het rustige afsluitende, beetje Claw Boys Claw-achtige "King Of The Underground" een beetje minder. Maar dat kan ook best komen doordat je lijf nog stijf staat van de adrenaline die de andere vijf nummers opwekken.

Ook Viva Rosa opereerde lange tijd vanuit het oosten van het land als trio, maar is ondertussen uitgebreid tot een kwartet. Douwe Kelderman is de nieuwe, tweede gitarist. Slimme zet, want volgens mij geeft dat Viva Rosa meer de gelegenheid om het geluid van hun cd te benaderen dan met zijn drieën. De band komt niet met een EP op de proppen, maar vindt zichzelf na zeven jaar rijp genoeg om met een hele cd te komen. Bij het eerste nummer van Sunrise at Viva Fiësta "Absolutely Adore" krab ik me eens achter de oren. Oei, dit kon wel eens een lange zit worden. Want als een zanger gaat proberen de valse kraaiachtige klaagzang van J. Mascis te imiteren, dan haak ik al snel af. Dat is het domein van Mascis, dat moet je niet na proberen te doen. Gelukkig snapt Viva Rosa dat zelf ook en in het tweede nummer "Hold Me Down" is het ook verdwenen. De invloeden van bands als Dinosaur Jr. is daarmee overigens niet weg. Viva Rosa leunt zwaar op jaren 90-indierock, maar is zelf de laatste om dit te ontkennen. Het maakt wel dat de band het een beetje ontbeert aan een eigen smoelwerk, maar met de nummers an sich is weinig mis.

Eigenlijk hoort het zo te gaan: eerst hoor je de single enkele malen op de radio en dan word je nieuwsgierig naar het album. Soms hoor je dan bij toeval een tweede track en als die je ook bevalt dan ga je het album ook daadwerkelijk kopen. Zo ging dat vroeger toen ik nog jong was en soms ontdek ik een nieuwe band nog steeds op die manier. Internet heeft bij mij vaak de plaats van de radio ingenomen, maar voor de rest is er niet zo veel veranderd. Dan moet het album natuurlijk wel een of meer nummers bevatten die de aandacht kunnen trekken. Op het tweede album van de Noorse groep Grand Island staan wel een paar nummers die aantrekkelijk genoeg zijn om iemand nieuwsgierig te maken naar de rest van het album. Bijvoorbeeld de eerste single "Wish It Was Summer Always", alhoewel dit nummer niet helemaal representatief is voor de rest van Boys & Brutes. Dit nummer heeft wat duidelijkere Americana-invloeden dan de andere tracks. Dat is overigens ook niet zo vreemd, want de gebroeders Gustavsen, de oprichters van de band, hebben enkele jaren in de Appalachen gewoond en de banjo is een belangrijk instrument op dit album. Toch is het zeker geen Americana-album, je moet eerder denken aan de New Pornographers of Arcade Fire. De banjo is in de meeste songs goed verstopt. Andere aantrekkelijke songs zijn de albumopener "Ass and Disco", Behemoth" en "Please Consider". Grand Island maakt drukke, snelle muziek die op de radio wel zou opvallen, tenminste als het op de radio gedraaid zou worden...

Pats! Ik kreeg een harde tik over mijn vingers van File Under-collega DubbelMono toen ik de naam van Coldplay durfde te noemen in de eerste versie van de recensie van Auditorium van de Amerikanen Radar Bros. die ik over de interne File Under-mailinglist stuurde. Ik kreeg de suggestie mee dat het toch echt een soort Grandaddy-zonder-toetsen-en-bellen was of dat ik het eventueel slowcore goes Americana kon noemen, maar dat ik geen recht deed aan de vergelijking met Coldplay. De tik kwam hard aan. Het was echter helemaal niet onaardig bedoeld. Mijn 'dwaling' kwam hoofdzakelijk door het gebruik van de piano, die een prominente plaats heeft en door het gebruik van de stem van Jim Putnam die mij aan die van Chris Martin doet denken maar dan zonder de echo. Luister maar eens naar "On Nautilus". De vergelijking met Grandaddy begrijp ik wel, maar nog meer doet Auditorium me aan de korte liedjes denken van Pink Floyd ten tijde van More en Atom Heart Mother. Dit komt wederom door het gebruik van de piano, maar ook door het gitaarspel en vooral de zangpartijen met de tweede stem. Er staat geen noot verkeerd op Auditorium en ik voorzag dat hiervoor toch veel publiek moest zijn. Toegankelijk, maar toch alternatief. Vond ik de voorganger The Fallen Leaf Pages nog goed voor een zesje, Auditorium is toch een ruime acht. Als je tenminste van "mooie" popliedjes houdt, ben je meer van het experiment dan is dit waarschijnlijk minder je ding. Mocht je bij de eerste categorie horen luister dan minimaal eens naar het nummer "Happy Spirits" op hun MySpace-site.

"Alles wat zij zegt is gelogen", zegt Marco Roelofs wanneer we samen met Katelijn Schipper rond de tafel gaan zitten. De kopman en kopvrouw van respectievelijk De Heideroosjes en Jeremy's zijn al een lange tijd met elkaar op tour en blijken aan elkaar gewaagd. "De eerste keer dat we elkaar zagen was bij de TMF Awards", begint Karlijn, 'We waren allebei genomineerd en belandden uiteindelijk samen backstage aan de gratis Jack-cola. Niet veel later stonden we beiden over te geven, ik over mijn eigen schoenen en hij over die van iemand anders." Marco valt in: "Zoiets schept gelijk een band. Tijdens de tour drinken we trouwens bijna niet, wat wel jammer is, we moeten vaker ernaast gaan afspraken." De tour is vooral te danken aan hetzelfde boekingskantoor dat de bands delen, wat samen met boeren en scheten laten genoeg stof is voor het interview.

Ik ben mooi op tijd voor het optreden van Mystery Jets in het voorprogramma van Kate Nash in Paradiso, 2 april jl. De zaal is nog vrij leeg, maar zal snel volstromen met heel veel Kate Nash-meisjes: Vrij jonge, licht alternatieve meisjes in allerlei vormen en maten. Het is een uitverkochte zaal vanavond. Als Mystery Jets begint is de zaal dan ook al behoorlijk vol. De band geeft een erg goed optreden met alleen nummers van hun ondertussen verschenen tweede plaat: Twenty One. Ze pakken de zaal in en ik hoor van verschillende kanten dat Kate Nash nog flink haar best zal moeten doen om dit te overtreffen. Wat ze mijns inziens bij lange na niet doet, maar daar denkt het merendeel van de zaal, die uiteraard voor Kate gekomen is, waarschijnlijk anders over.

Mijn kamergenoot op mijn werk is een maand de hort op. Terwijl ik hier in de prutlente zit weg te pieren - gelukkig wordt het weer de laatste dagen weer wat beter, zit hij lekker in Cuba. Daar word ik dan toch wel een tikkie jaloers van. Gelukkig zijn er altijd pleisters op de wonden. Een dikke vette pleister is de nieuwe cd van The Sword, Gods Of The Earth. Was hun eerste cd Age of Winters al niet te versmaden, op hun nieuwe heeft de jonge Texaanse band hun (retro) mix van stoner en doom verder geraffineerd. Mooi is ook dat de cd wederom voorzien is van fraai klassiek hardrock artwork, deze keer van illustrator Geoff Kern. Het Beavis & Butthead-gehalte van Gods Of The Earth is wel een stuk lager dan van Age Of Winters, maar dat vind ik zelf niet zo'n probleem. Ik zit nu toch alleen, dus samen bangen en "hehehe-cool"-en zit er toch niet in. De houdbaarheid van deze nieuwe schijf is door de betere hooks en grotere diversiteit in de songs denk ik ook beter. Al heb je natuurlijk wat meer behoudende mensen die dat zullen betreuren.

Nee, erg aantrekkelijk zijn ze niet, de dames van Thee Merry Widows. Vooral zangeres Eva von Slut kijkt me vanaf de hoesfoto erg vies aan, om bang van te worden. Het vijftal zet zichzelf neer als mannenverslindende vamps die met kettingen, geweren, cirkelzagen en ander gereedschap de wereld gaan redden terwijl ze gehuld in leren pakjes - doe dat nou niet dames - in grote auto's rondcrossen. Het moge duidelijk zijn, deze Amerikanen maken psychobilly. En dat doen eigenlijk best wel slecht. En niet alleen omdat ze inventiviteit missen. The Devil's Outlaw is een verschrikkelijk saaie plaat. Alle nummers zijn opgebouwd volgens de regels van het genre, verrassende wendingen blijven uit. Zo stoer als hun imago is, zo saai is de muziek van dit Californische kwintet. Ook de galm op de nogal mannelijke stem van de zangeres gaat irriteren. Veel tatoeages, een grote contrabas en stoere bijnamen maken je nog geen goede psychobillyband, dat blijkt wel weer.

Dat doet Deadline dan beter. Niet dat deze Engels/Franse band psychobilly maakt overigens. Het vijftal, met zangeres Liz Rose als uithangbord, maakt streetpunk met hier en daar een skariedeltje. Op We're Taking Over vier nieuwe nummers, die in vergelijking met het oudere werk iets meer richting popkant gaan. Eigenlijk weet geen van deze vier nummer echt te overtuigen. Is niet erg, grote troef van deze plaat zijn de veertien livenummers, opgenomen in Lichtenfeld, Duitsland. Hier hoor je pas hoe erg de stem van Rose op die van Blondie lijkt. Overigens is de kwaliteit van de opnamen om te huilen, maar dat heet in punkkringen 'rauw' en 'echt'. Ook Deadline doet geen wereldschokkende dingen. Hun punksongs zijn kort, het rammelt aan alle kanten - af en toe is het ronduit vals - en we hebben het allemaal al vaker gehoord. Toch laat de band zien live zijn mannetje te staan en vele malen interessanter is dan in de studio. Dat laat deze plaat mooi zien.

Sinds ik Room Eleven zag op Crossing Border in 2006 heb ik een zwak voor deze Utrechters. Of beter, heb ik een zwak voor frontvrouw Janne Schra. Ze was tijdens dat optreden in Den Haag ontwapenend stuntelig. De band zat volgens mij toen ook al op een roze gelukzalige wolk. Ze hadden nooit kunnen verwachten dat hun sprankelende debuut Six White Russians & A Pink Pussycat zo met open armen ontvangen zou worden. Da's ook niet zo raar, want het is nou niet zo dat de muziek die Room Eleven maakt op maat gesneden is voor 3FM of zo. Nee, hun mengelmoes van stijlen met als uitgangspunt toch wel een plek ergens in de wat gemakkelijker jazz, leek meer iets voor een select gezelschap. Niets bleek minder waar, de band scoorde succes na succes . Tot hun eigen verbazing denk ik. Je zou verwachten dat ze flink wat druk zouden moeten hebben gevuld voor het maken van hun tweede cd. Daar hoor ik niets van terug op MMM...Gumbo? Dit album is namelijk nog gevarieerder qua stijl en klinkt minstens zo sprankelend, zo niet sprankelender. Da's best knap. Wat helpt is dat de band met Schra natuurlijk een uitzonderlijke zangtalent in de gelederen heeft. Met haar lenige stem jonast ze zich met speels gemak alle nummers door. Of het nu het lichtvoetige "Hey, Hey, Hey", qua tekst overigens helemaal niet zo lichtvoetig, is of een in strijkers gedompelde ballade als "Lovely Morning" is, Schra is als vis in het water. Zelfs in "Not Jealous" het bluesy duet met Dayna Kurtz - en dat is toch een straffe tegenstrever dunkt me - zingt en glimlacht deze Utrechtse nachtegaal alle stapelwolken weg.

Al het vreemde, maar erg lekkere lijkt de laatste tijd uit Brooklyn te komen. Oracular Spectacular, het debuutalbum van MGMT is daarop geen uitzondering. Na het overweldigende album van Yeasayer is hier de volgende lichting die de horizon van de popmuziek verbreedt. Net als bij het debuutalbum van Yeasayer geloofde ik eerst niet dat een band als dit uit Brooklyn New York komt. Met een heerlijk onbezorgde houding, fotografie en artwork met optische illusies aan de binnenkant doen ze zonder meer terug denken aan de hippietijd. De twee jongens op de voorkant zijn Ben Golfwasser en Andrew Vanwyngarden, oprichters van MGMT (kort voor The Management). Hun geluid? Uiterst zomers. Een gewaagde combinatie van psychedelische rock, britpop new wave, pop en disco die vooral buitengewoon zorgeloos klinkt. In nummers als "Time to Pretend" laten ze hun houding duidelijk doorklinken. 'This is our decision to live fast and die young - We've got the vision, now let's have some fun'. Met een heerlijk zonnetje erbij doe ik zeker met ze mee.

Paul Gilbert is zo ongeveer de archetypische Rockheld, maar is tegelijkertijd gezegend met de nodige zelfspot. Dat zie je onder andere op zijn zelf gefabriekte website. Weliswaar speelt hij beter gitaar dan hij webdesignt, maar de onderdelen met zijn kledingstijlen door de jaren heen en de Photoshopbewerkingen zijn soms hilarisch. Ook de bio bij deze cd is geen door een marketeer in elkaar gefrut samenraapsel van superlatieven, maar een heldere en goed geschreven toelichting van Gilbert himself. Maar goed, humor is mooi, maar hij is vooral muzikant. Een die zowel het Gitaarheldenhandboek kent als oor heeft voor goed in het gehoor liggende composities. Voor de afwisseling is dit Silence Follwed By A Deafening Roar een volledig instrumentaal album. Het begin, het titelnummer, valt wat tegen. Veel verder dan een themaatje zonder kop of staart komt het niet. Het daaropvolgende "Eudaimonia Overture" wordt aan het einde daarentegen erg leuk, als Gilbert Bach citeert, maar anders dan pakweg Yngwie ook de rest van de band daarbij betrekt. De rest van de cd laat een afwisseling horen tussen krachtpatserij en echte songs. Van dat eerste zijn "Bronx 1971" en "Paul vs. Godzilla" voorbeelden, van dat laatste "I Still Have That Other Girl", een cover van... Elvis Costello en Burt Bacharach. Ander hoogtepuntje is een klassiek stuk van Ernest Bloch, "Suite Modale", waarin ingehouden piano en gitaar een fraaie sfeer neerzetten. Dit album is wat je kunt verwachten van Paul Gilbert: subliem gitaarwerk, afwisselend snel en ingehouden, maar wel een album dat door de krachtpatserij voor niet iedereen geschikt zal zijn. Maar hoewel ik van Gilbert liever zijn vocale werk hoor, heb ik me met dit album prima vermaakt.

Gerommel in line-up. Ook Gem had ermee te maken. De drummer vertrok en niet veel later de eerste gitarist. Menig bandje zou ermee gestopt zijn. Gem niet. Er werd een nieuwe drummer aangetrokken en zanger Maurits Westerik nam de gitaarpartijen op zich. Onverwacht kwam ik ze vorig jaar in het voorprogramma van The View tegen. Het nieuwe werk beloofde veel goeds voor de nieuwe schijf die er nu is. New opent met de single "Look". Een nummer dat bij mij elke neerslachtigheid als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Gem is muzikaal opgeschoven van zeg maar The Strokes naar de meer catchy Britse pop van bands als Arctic Monkeys. Als producer werd Greg Haver (o.a. Manic Street Preachers) gevraagd en ze mogen blij zijn dat hij toegehapt heeft. Het heeft het bandgeluid goed gedaan. De productionele geluidsmuur die de eerdere twee albums in mijn oren verpeste blijft achterwege. New is fris, New is opwindend, New nestelt zich in je hoofd. Maar toch heb ik wat te knorren. Na een verplettende drieluik gaat het vierde nummer "She Said Oh Oh Oh" mij snel irriteren. 'She said oh oh oh, I said yeah yeah yeah', waarschijnlijk leuk als een The Police-achtige publieksparticipatie, maar niet op schijf. Bah. Aansluitend is er dan het verder prima nummer "Down" waarvan ik van de toegevoegde synthesizerpartijen jeuk krijg. Trompetten uit een doosje. Bah, bah, bah. Maar als ik dat doorstaan heb (lang leve het skippen) gaat het gewoon verder waar het aanvankelijk mee begon: een goede plaat afleveren. Op het podium is het ongetwijfeld nog beter, maar mijn zegen hebben ze. Ik hoop dat ze met New in de handen ook buiten de Benelux kansen krijgen. Ik gun het ze.

Ik had nog nooit van de website gehoord, maar na even lezen ben ik het helemaal eens met het vertelde op TurnMeUp.org. Kort samengevat komt her er op neer dat hun doel is een cd minder luid te masteren, zodat de dynamiek van de plaat niet verloren gaat. De macht van het instellen van het juiste volume komt zo weer bij de luisteraar te liggen. Op de site zijn enkele rake voorbeelden te beluisteren van hoe dit werkt. Ik kwam op deze website door de nieuwe cd van Elbow. Het was me al wel opgevallen dat The Seldom Seen Kid zachter klonk dan andere cd's die ik draaide. Het geweldige geluid was me ook al opgevallen, maar pas toen ik de url achter in het boekje las en de bijbehorende website viel bij mij het kwartje. Het is pure winst voor een band als Elbow om op deze manier hun cd te werken. Want als er èèn ding is dat The Seldom Seen Kid kenmerkt is het een geweldige diepte in hun sound. Neem alleen al het bijna instrumentale twee minuten durende intro van "Starlings", waarbij de onverwachte uitbarstingen van strijkers en koperwerk je zo ongeveer een hartverzakking bezorgen. Daarin zit al meer raffinement verwerkt dan een gemiddelde band in een hele cd stopt. Weergaloos kippenvel opwekkend nummer overigens. Zoals deze hele cd van Guy Garvey - wat een geweldige zanger is dat toch! - en zijn mannen er een is om vaak en intens van te genieten. Helemaal voor wie op zoek is naar een band die de leemte tussen Coldplay en Radiohead kan opvullen. Haast u, want daar zit Elbow al tien jaar lang op je te wachten.

Storm
Room Eleven - MMM... Gumbo? (bloos)

Bas
M83 - Saturdays = Youth

Gr.R.
Oceansize @ De Helling

Ewie
dEUS - Vantage Point

Ludo
WHY? - Alopecia

Timbo
Story Of The Year - The Black Swan

André
Ane Brun @ Mezz, Breda

Prikkie
Paul Gilbert - Silence Followed By A Deafening Roar

Stonehead
Hadouken! - Music For An Accelerated Culture

DubbelMono
Matthew Ryan Vs The Silver State

Spookrijder
dEUS - Vantage Point / Lupe Fiasco - The Cool

Tja. Henk W. dook weer eens de studio in. Hij vroeg zijn oude maatje Henk T. of deze de productie wilde doen en van het een kwam het ander. En daarmee ligt er ineens weer een nieuw Het Goede Doel-album, Gekkenwerk, voor het eerst sinds negentien jaar. Onverwacht eigenlijk, want nieuw werk had de reünie van 2001 niet opgeleverd en er was tot eind vorig jaar ook niets aangekondigd. Een eerste conclusie: het klinkt vertrouwd. Zo vertrouwd dat ik onwillekeurig bij de tekstregels 'Dag en nacht bewaking / als gekozen kamerlid / Een lijfwacht maakt z'n bril schoon en je delft 't onderspit / Da's gekkenwerk, puur gekkenwerk' uit het titelnummer; dacht: 'hé, toen ook al?' Om me vervolgens te realiseren dat ik toch echt naar een nieuwe plaat aan het luisteren was. Een nieuwe Het Goede Doel-plaat dus, met verse muziek. Zo hier en daar klinken er wat echo's door uit het verleden, de coupletten van "Naast Jou" lijken erg op die van "Gijzelaar" en "Emigreren" leunt wel heel sterk op "België". Verder zijn alle vertrouwde elementen aanwezig. De samenzang van Henk en Henk, wier stemmen opvallend goed geconserveerd zijn gebleven, er is weer een hoop miskende liefde, veel grote (inter)menselijke drama's en ook muzikaal wijken de heren niet ver van het vertrouwde pad. Slechts een enkele keer trappen de heren in de romantiek van de overoverovertreffende trap die de soloplaten van Westbroek soms niet te harden maakt. Al met al is het een geinige Het Goede Doel plaat, die perfect in het oeuvre past, maar geen uitschieter is of uitschieters bevat. Een klapper zullen ze er niet mee maken, maar dat hadden de heren zelf waarschijnlijk ook wel gerealiseerd en dus wordt het album gratis ter download aangeboden. Gekkenwerk is echter duidelijk beter dan het solowerk van de heren en dat is eigenlijk veel meer dan ik verwacht had na 19 jaar...

Uit: A.F.Th. van der Heijden, Het Schervengericht, p. 111-112.

'Ik hoorde je gisteravond zingen en spelen, [...] maar publiek stoort je, merkte ik.'
'Ik was dingen aan het uitproberen. Ik wil niet dat de mensen mijn halffabrikaten in hun hart meenemen.'
'Ik kon wat ik hoorde niet in een bepaalde stroming plaatsen.'
'Stromingen...' zei Maddox vol minachting.
'Wat je deed, riep bij mij alleen associaties op met enkele eenlingen.'
'Zoals?'
'Van Morrison.'
'Van Morrison zingt altijd alsof hij een haar op zijn tong heeft. Waarom dan niet meteen gezongen met een uilenbal in de keel?'
'Scott, vertel eens... hoe heb jij gitaar leren spelen?'
'Op de tralies van mijn cel. Het kost wat moeite om ze goed ingedrukt te krijgen, je nagels springen erop stuk, maar het gaat steeds beter... dankzij de akoestiek van de bajes...'
'Laat maar.'
'Popmuziek,' spoog Maddox met diepe verachting. 'Als ik terugkijk op de jaren zestig, zie ik jonge doodgravers die een spade voor onze voeten in de grond staken, en de spleet wijder maakten net zo lang tot er een generatiekloof gaapte. Ze predikten het God Noch Gebod met vloek-, scheld- en schuttingwoorden. Ze brachten ons aan de drugs, en maakten ons zo ongeschikt voor een normaal, werkzaam bestaan. Diezelfde popjongens gebruiken hun progressieve muziekvorm tegenwoordig om er Jezus en de Blijde Boodschap mee aan de man te brengen. Als ik de kans krijg, koop ik hun roadies om, en vraag ze hier en daar een gitaar verkeerd in te pluggen... dat is schoner dan de kogel.'

Het Canadese collectief Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band, beter bekend als A Silver Mt. Zion, is met het nieuwe album 13 Blues For Thirteen Moons een andere richting ingeslagen. Tijdens de tour die volgde op het vorige album Horses In The Sky speelden ze namelijk al de vers geschreven, nog niet uitgebrachte liedjes. Ieder concert konden ze zo nog wat kleine aanpassingen maken, in plaats van zoals bij het vorige album kort voordat ze de studio in gingen de nummers te schrijven. Het resultaat mag er zijn. De vier nummers, die toepasselijk pas beginnen als het getal dertien op de display van je cd-speler staat, klinken onder leiding van het schelle stemgeluid van Efrim Menuck gevarieerder. Na twaalf korte geluidsfragmenten klinkt A Silver Mt. Zion in "1,000,000 died to make this sound" aangrijpender dan ooit tevoren. Hoewel de nummers eerder op het podium ingetogener klonken blijken de studioversies een stuk overweldigender. Zonder problemen stort ik me dan ook in het overrompelende geluid van de nummers die de tien-minuten-grens op verschillende momenten passeren terwijl ik als luisteraar de tijd al lang vergeten ben.

Zelfs vier euro in de uitverkoop vond ik het laatste studio-album Around The Sun (2004) niet waard. Dit ondanks dat de rest van hun albums in mijn platenkast staat. De voorganger Reveal (2001) heb ik uiteindelijk nog wel voor weinig gekocht, maar draaien doe ik hem nooit meer. Waar het mis ging? De een zegt dat dit was toen drummer Bill Berry uit de band stapte, de ander heeft het over het moment dat R.E.M. een grote platendeal met Warner Bros. afsloot. Maar het maakt allemaal niet uit, R.E.M. verkoopt. Ook hun nieuwe album Accelerate staat inmiddels in diverse landen op nummer één in de verkooplijsten. Mocht je hopen dat dit album aansluit op hun commercieel meest succesvolle werk Out of Time en Automatic For The People, dan kom je bedrogen uit. Het drietal Stipe, Buck en Mills heeft het kort gehouden met een cd-duur van een klein half uur waarin ze tien liedjes proppen. De elektronica lijkt verbannen, de nummers worden niet eindeloos opgerekt en er staat een band te spelen alsof we weer in de jaren tachtig leven. In die jaren groeiden ze gestaag uit tot wereldband en leverden ze geweldige albums af waarmee ze in de alternatieve lijstjes hoge ogen gooiden. Accelerate heeft het allemaal. Mocht je als fan van het eerste uur dus afgehaakt zijn dan zou ik dit album toch zeker beluisteren. Als je later aangehaakt bent dan heb je het ding vast al in huis gezien de verkoopcijfers. Mocht het je bevallen dan ga ook eens op zoek naar die eerste albums. Want na geweldige albums dit jaar van oudgedienden als Mark Lanegan/Gregg Dulli en Nick Cave en zijn Bad Seeds slaan ook de "oudjes" van R.E.M. toe. En dan te bedenken dat we pas in april leven.

Vorig jaar bracht Anti Atlas twee cd-tjes uit. Between Two en Between Voices. Deze twee worden nu opnieuw in één verpakking uitgebracht. Op de eerstgenoemde waren alle tracks volkomen instrumentaal, op de tweede zijn ze voorzien van zang. Dat laatste is gezien de titel natuurlijk niet helemaal onlogisch, net zo min als dat de eerste voornamelijk een een-tweetje is tussen de twee hoofdaannemers van Anti Atlas, Ned Bigham en Chris Hufford. Al krijgen ze in twee nummers nog wel hulp van John Robertson op gitaar en ebow. Als bij het lezen van de naam Hufford er overigens een belletje bij je gaat rinkelen, dan kan dat kloppen. Hij is namelijk al jarenlang als manager verbonden aan Radiohead. De invloed van die band op het totaalgeluid is overigens nihil. Anti Atlas zoekt het veel meer in de ambient/triphop/minimalhoek, met hele dikke lagen synthesizer waartussen het tweetal vele paaseieren verstopt heeft. In het instrumentale deel komt dat wel minder goed uit de verf dan in het gezongen deel. De stemmen zijn hier echt een meer dan welkome aanvulling. Bigham en Hufford hebben hun zangers overal vandaan haalden. Zo brengen ze in "Wait For Me" de Duitse Trinah samen met de IJslandse zanger Kalli. Alle zangers zijn redelijk onbekend. Misschien ken je Yuki, de zangeres van Asobi Seksu of Gemma Hayes die wel eens wat samen met Counting Crows deed. Het resultaat van het verzamelen van al deze stemmen van over de wereld is niet schokkend, maar het moment dat de Noorse Kristin Fjellseth in het Noors begint te zingen ben ik elke keer weer verkocht.

De uit New Jersey afkomstige Amerikaanse band Ill Niño, en dus niet te verwarren met de niet meer bestaande Nederlandse band Ill Nino (later nog tot Still Nino omgedoopt), laat op Enigma een lekker stevig potje nu-metal horen met een dikke laag Latinsaus erover heen. Dat laatste komt met name naar voren door de gebruikte percussie, hun ritmesectie en uiteraard het zingen van diverse nummers in het Spaans. Maar dat ze ook andere culturen en muzikale invloeden niet schuwen blijkt uit het nummer "Finger Painting (With The Enemy)" met een typisch Arabisch intro. De muziek klinkt behoorlijk vet daar waar ze er aangenaam rauw en agressief tegenaan gaan. Enkele rustpuntjes zijn eveneens aanwezig, zoals de Spaanstalige ballade "Me Gusta La Soledad". Enigma laat hun visie horen over de hedendaagse globale situatie. Zo zijn er diverse songteksten over de verloedering van onze planeet en het beleid dat tot de huidige situatie in de wereld heeft geleid. Het album klinkt wat netter, vetter en meer af dan de voorganger. En eigenlijk kan ik maar weinig negatiefs melden, of het moet zijn dat ze soms wel als typische nu-metal band uit de hoek komen, maar gelukkig geven ze daar in de meeste nummers weer snel hun eigen draai aan.

Nu ik mijn stukje uit februari 2005 over No Wow van The Kills teruglees moet ik concluderen dat ik te aardig was over hun tweede album. De tijd heeft mij geleerd dat ik het debuut Keep On Your Mean Side veel vaker draai. De nummers zijn simpelweg sterker en de opvolger was (te) weinig verrassend. Ik had dan ook niet al te hoge verwachtingen van hun nieuwe (en derde) album Midnight Boom. Dat deze drie jaar op zich heeft laten wachten had voor mij een teken aan de wand moeten zijn, want Alison Mosshart en Jamie Hince hebben de tijd genomen om niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen. The Kills klinken nog steeds als de gitaarband The Kills, maar ze hebben tijd besteed aan de ritmes. Volgens het promo-verhaaltje bij de cd werd er een hiphop-drumsequencer aangeschaft en kwam er later de behoefte om er hulp bij te halen in de persoon van de Alex (Armani XXXchange), lid van de begeleidingsband en producer van werk van de undergound hiphopper Spank Rock. Het resultaat staat -wat mijn persoonlijke voorkeur- gelukkig ver van hiphop af, maar het geheel klinkt een stuk opener dan de voorgangers. De liedjes swingen zowaar. Muzikaal lijken ze opgeschoven van The Velvet Underground naar die van andere New Yorkse acts Blondie, Patti Smith, Talking Heads en Sonic Youth. Midnight Boom is een opzwepend album geworden met songs als "U.R.A Fever" en "Tape Song" die zich al in mijn hoofd genesteld hebben, maar waar het ook rustig bijkomen is op het afsluitende "Goodnight Bad Morning". In dit nummer is er zowaar een belangrijke plaats voor een piano die in een niet al te ingewikkeld, maar geslaagd arrangement ingezet wordt. Ik ben weer helemaal pro-The Kills, en kijk stiekem al uit naar de vierde voor meer moois. Als die dan maar niet tegenvalt.

Als er één trend is waar momenteel volgens mij structureel en onterecht te weinig over geschreven wordt in het Nederlandse muzieklandschap, is het de new daft Ed Banger-dancesound wel. Verzin er zelf maar een term voor, maar zo ver zit het niet eens van de 'new rave' en de jaren negentig-revival vandaan. Er is echt een reden dat de X-Ray-tent op Lowlands vorig jaar compleet uit zijn voegen barstte. Zie ook de line-up van festivals als Polsslag en 5 Days Off, en met sterke debuutalbums van o.a. Hadouken! op komst (ook op Lowlands dit jaar) komt er voorlopig gelukkig nog lang geen eind aan. Een leuke staalkaart van allerlei acts vind je op de remix-cd en de al even nieuwe Suck My Deck-mix van Alexander Ridha alias Boys Noize, over wiens debuutplaat ik vorig jaar lyrisch was. Hoe meer distorted de bass, hoe lekkerder het effect wat mij betreft. Prominent op de tracklist van de mix staan Justice en Thomas Bangalter. De set wordt doormidden gezaagd met Laurie Anderson, maar dan hebben we het verrassendste stuk al achter de rug met een remix van Siriusmo (wiens fijne nieuwe EP Diskoding trouwens net uit is). Er staan trouwens nog veel meer Duitse dafts op, onder meer van zijn eigen platenlabel, zoals D.I.M, Puzique, Modeselektor en Apparat. Engels nieuw talent is aanwezig met Shadow Dancer en uiteraard ontbreken ook Fransen als Das Glow, Jackson, Uffie's beatmaker Feadz, Surkins nieuwe single en een oudje van SebastiAn niet. Denk er nog wat classics van Outlander (mashupje?) en Reel 2 Real bij en je hebt een beeld. Een van de betere mix-cd's dit jaar.

Dan Oi Oi Oi Remixed, de net verschenen remix-editie van Oi Oi Oi. Het origineel was al een absolute beuker op de dansvloer - wat wil je met zo'n bandnaam - en op deze opvolger met geïnverteerde hoes doen negen artiesten (waarvan ik de meeste hierboven al genoemd heb) weinig moeite om van het genre af te wijken. Wel maken ze er totaal andere nummers van. Feadz en Apparat dromen fijn weg, A-Trak trekt zijn doos filters tevoorschijn en Para One laat zich van zijn meest onsubtiele kant zien. Ik mag het allemaal wel. Er zitten geen remixen tussen die het origineel echt noemenswaardig verbeteren, maar hetzelfde hoge niveau wordt toch vaak gehaald. Vond je Oi Oi Oi zelf leuk (jaaahh!), dan word je van de remixes net zo blij.

De ondertitel van deze zeer verrassende Excelsior-release luidt ' Blues, R&B Hot Jazz, Rumba Negra & Exotica. Three musical journeys compiled by 78 r.p.m. record collector & DJ Ziya Ertekin alias Blue Flamingo'. De drie muzikale reizen die samensteller Ziya Ertekin maakt heten 'Oriental Nitty Gritty', 'The Spanish Tinge & the French Connection' en 'Ritmo & Blues'. Ze voeren naar oorden die voor de hedendaagse muziekluisteraar, hoe avontuurlijk ook ingesteld, niet bepaald voor de hand liggen. Jazz, swing en rhythm & blues van vele tientallen jaren her, toen de brillen nog van hoorn waren, de kleren bruin, de kapsels kort en opgeschoren en Liverpool alleen nog maar een havenstad was. Muziek werd opgenomen op 78-toeren platen en stemmen klonken hoger en een beetje afgeknepen. Om de samensteller te citeren: 'In een wereld die steeds meer gericht is op gemak, gaat het bij het verzamelen van 78-toeren platen juist om de mateloze bereidheid om moeite te doen voor een bijzondere ervaring.' Verrassend genoeg hoef je voor het beluisteren niet veel moeite te doen: de mixen lopen zeer natuurlijk in elkaar over en de liedjes klinken weliswaar gedateerd, maar dat geldt voornamelijk het geluid (en toch weinig gespetter van het schellak!). De beelden, uit stomme films, uiteraard, komen vanzelf boven en je voet begint automatisch mee te tikken. Als je je overgeeft aan Duke Ellington, Fats Waller, Jelly Roll Morton, Sidney Bechet (het stijlvolle, bluesy "Casbha") en alle andere, maar dan voor mij volkomen onbekende namen (Big Maybelle's protorocker 'That's a Pretty Good Love" is een hoogtepunt), heb je iets bijzonders gedaan: een vierde reis gemaakt, naar de wondere wereld van 78-toeren platen.
(Overigens hebben zelfs The Beatles 78-toeren platen gemaakt.)

Gossip's Beth Ditto is zonder twijfel een van de meest markante verschijningen uit de muziekscène van de afgelopen jaren. Op het studioalbum Standing In The Way Of Control komt deze tante niet bijzonder goed uit de verf, maar eenmaal op het podium breekt al snel de pleuris uit. Een immense strot in een ehm... immens lichaam. Leg de rauwe liveversie van het overbekende titelnummer zoals het staat op Live In Liverpool naast de studioversie van Standing In The Way Of Control en trek zelf uw conclusies. De mijne was: de liveversie wint het op alle vlakken. Helemaal als je als toetje ook nog eens de beelden erbij krijgt. Want dat is het mooie aan deze live-cd: hij komt vergezeld van een dvd waarop Ditto gekleed gaat in een bijzonder strak goudgekleurd glitterpak en in eerste instantie ook nog een zilverkleurige pruik. Eh? Inderdaad! Live In Liverpool was in eerste instantie alleen maar als hebbeding dat te koop was bij de Australische tournee van de band, maar toen ze daar als zoete broodjes over de toonbank gingen is besloten om 'em alsnog wereldwijd uit te brengen. Een verstandige zet. Live speelt de band twee bijzondere, niet voor de hand liggende covers: George Michael's "Careless Whisper" dat van een gladde ballade omgeturnd wordt in een uptempo smeltpot en "Are You That Somebody" van de vroeg om het leven gekomen Aaliyah aan wie ze het nummer opdraagt. Opmerkelijk, want de R&B van Aaliyah ligt een eind verwijderd van de Riot Grrl-scene die Gossip als vertrekpunt heeft. Het is wel bijzonder dat Ditto zich beide nummers zo gemakkelijk eigen maakt. Alhoewel, bijzonder, dat is ze al vele jaren.

Het is en blijft altijd onzeker welke van de gratis (waarvoor hulde) sessies van 3voor12 op de middag wel of niet doorgaan. In het schema op de deur van de expositieruimte TENT zie ik tot mijn grote schrik een ferme streep door de naam Efterklang staan. Gecanceld. Dat betekent toch niet dat de Denen vanavond ook niet zullen komen opdagen? Gelukkig weet iemand van het festivalpersoneel mij te vertellen dat ik me geen zorgen hoef te maken. Tijd voor een bak koffie. Voor de schrik. Het meisje achter de koffiebalie staat erbij alsof ze zelf meer aan de drie bekertjes die ze inschenkt toe is dan wij. "Om drie uur ben ik wel wakker hoor," hoopt ze. Jamie Lidell - of moet ik Jim zeggen? - laat op het voor een muzikant onmogelijke tijdstip van 13:00 uur nog even op zich wachten. Maar dan heb je ook wat.

Ik kan mezelf goed vinden in de woorden van File Under collega Spookrijder: 'Van 's mans electronische liedjes ben ik nooit zo weggeweest, maar zijn sterk door Motown geïnspireerde songs zijn prima. Gelukkig speelt Jamie dan ook het gros van zijn uur vol met dit werk. En eerlijk is eerlijk, de overgang naar een mopje elektronica en weer terug is van grote klasse. Ik heb Lidell op de vrijdagavond niet gezien, maar dat is hiermee ruimschoots ingehaald.' Dit in tegenstelling tot Spookrijders en Jnnk's mening over de Shout Out Louds. Natuurlijk is het uitgekauwd en flauw om te zeggen dat Robert Smith nog belde omdat hij zijn sound terug wilt. Vooruit, ik zal ze het voordeel van de twijfel geven als anderen beweren dat ze de status van Cure-kloon voorbij zijn. Maar dat betekent voor mij nog niet dat ze dan ook meteen de goede liedjes hebben. Het klinkt allemaal best okay, het beklijft echter niet. En ook al heb je dan de juiste podiumpresentatie, het juiste haar en de juiste naam, met dat alleen ben je er in mijn ogen nog niet. Spookrijder weet dat er nog meer aan de hand is: 'Een luttele 20 minuten... Echter, daar kan de band zelf weinig aan doen omdat er nauwelijks tot geen ruimte is geweest voor een soundcheck. Gevolg is wel dat de geluidsbalans volledig uit het lood staat, waardoor zanger Adam Olenius nauwelijks te verstaan is en een sonore brom alles overheerst.'

Merz zijn vorige cd Loveheart bracht hem hier in de lande niet het succes dat passend zou zijn geweest gezien de geleverde pracht. In Engeland en Amerika ging het overigens een stuk beter. Dus dacht Conrad Lambert, die schuil gaat achter de naam Merz: 'Kom, ik doe er nog een schepje bovenop, misschien dat het dan ook wel lukt in Nederland.' Speciaal voor ons, da's mooi hé? En dus is er met Moi et Mon Camion een opvolger die zijn toch al bepaald niet misselijk voorganger overtreft. Lambert doet me meer dan op Loveheart denken aan de betreurde Elliott Smith. Net als hem bouwt Lambert vanuit ogenschijnlijk simpele loopjes en harmonieën uitermate fraaie liedjes. Moi et Mon Camion is zo'n album dat met de koptelefoon op of op een moment dat je verder niet gestoord wordt in je stereo pas echt goed tot zijn recht komt. Dan droom je als vanzelf weg op de fraaie melodie van "Call Me" en dan hoor je ook dat de weg die Merz neemt veel avontuurlijker is dan je bij oppervlakkige beluistering zou horen. Dan zou je Moi et Mon Camion ten onrechte af kunnen doen als simpele singer/songwriterplaat, maar het is zoveel meer. Neem alleen al de zwerver die hij dankzij een tip van producer Bruno Ellingham opduikelde in Bath en bijna onopvallend de tweede stem voor zijn rekening neemt in het titelnummer. Meer dan op Loveheart maakt Merz gebruik van synthesizers, "Shun (Sad Eyed Days)" krijgt hier bijvoorbeeld wat Donald Fagen-achtigs door. Iets ongrijpbaars ook. Nu maar hopen dat Nederland ook eindelijk door gaat krijgen hoe goed Merz daadwerkelijk is.

Ik ben zelf nogal een fan van liedjes. Nou heb je liedjes in alle soorten en maten, maar ik bedoel eigenlijk ambachtelijk gemaakte liedjes; op het eerste gehoor simpele liedjes, met een verhaaltje. In alle liedjes die Daniel Lohues ooit schreef zit een verhaaltje. Ik weet dat, want ik ken vrijwel alle liedjes die hij opnam uit mijn hoofd. Nou zijn er mensen die die verhaaltjes niet willen horen. Omdat de heel veel van die liedjes in het Drents gezongen zijn. En dan kunnen ze het zogenaamd niet verstaan. 'Ze' zijn de zwijnen voor wie de pareltjes op Allennig II niet bedoeld zijn. Was zijn eerste soloplaat Allennig de winter, deze tweede plaat is de lente. En lente wordt het wel als je naar Allennig II luistert. Met meestal alleen een piano of gitaar en zijn stem verhaalt Lohues met de kracht der eenvoud over zijn oma, een pastoor, de liefde die het verschil tussen wereld en planeet maakt, de Drentse horizon en natuurlijk muziek; een van de weinige dingen die ons allemaal bindt. De ene keer bijna Dylanesk ("'t Is En Blef 'n Gevecht"), de andere keer als een Ben Folds pianoliedje ("Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veut Altied") en één keer zelfs helemaal zonder woorden ("De Ganzenkoning Wul Met"). En of die liedjes door een Amsterdamse bovenwoning schallen of door een Ikea-huiskamer op een Vinex-locatie bij Zoetermeer, of je nou onder de rivieren geboren bent, of dat je wiegje aan een Drents kanaal stond; dat maakt dan allemaal niet meer uit. Die verhalen begrijp je wel. Als je maar wil.

Het probleem van eclectische artiesten is dat het vrijwel altijd wisselvalligheid in kwaliteit voortbrengt. Zo ook bij de Japanse helden van Boris, die graag stoneren, punken, dronen, doomen, noisen en nu ook nog graag hairpopmetallen. Kan natuurlijk niet allemaal even goed zijn. De band is op zijn best als er gedoomd en gedroned wordt; dan komen alleen Earth en Sunn o))) in de buurt. Minder leuk is het als ze gaan zingen. Kunnen ze niet. Moeten ze niet doen. Doen ze toch. Op Smile hebben ze zich naar het schijnt laten inspireren door Japanse underground hairmetal en pop, en dat pakt bepaald niet goed uit. Veel valse zang en matige liedjes, die in niets doen denken aan de topmuziek van albums als Dronevil en Feedbacker. Alleen als gitaristen Michio Kurihara en Stephen O'Malley even komen gasten lijkt het wat te worden, maar het is te weinig te laat. Misser van jewelste, deze glimlach.

Van stilzitten houden ze volgens mij niet, Wilson Das Neves en Neco, de twee bandleiders van The Ipanemas. Hun Call Of The Gods is hun vierde cd in tien jaar die doordringt tot onze contreien en hun vijfde album ooit. En in dit geval is ooit geen vijftien jaar, maar maar liefst vijftig jaar. Dat leest misschien raar, maar het klopt wel. Het tweetal is de pensioengerechtigde leeftijd namelijk al een tijdje gepasseerd, maar is pas laat begonnen met het vastleggen van hun eigen muziek. Als begeleiders van andere muzikanten namen ze overigens al wel enkele honderden platen op. Gelukkig zijn ze daar aangemoedigd door Far Out Recordings uiteindelijk ook zelf mee begonnen, want het zou jammer zijn als er van deze mannen die er eigenlijk al vanaf de geboorte van de Bossa Nova ergens in de jaren vijftig bij zijn, helemaal niets zou zijn vastgelegd voor het nageslacht. Call Of The Gods telt tien van die typische überrelaxte voorbeelden van oorspronkelijke Braziliaanse muziek met vleugjes Afrikaanse invloeden. Ik vind dat zelf veel leuker klinken dan hippe loungezut, veel van de brazil-electro of wanneer de muziek gespeeld door niet-oorspronkelijke bandjes die je zo vaak hoort. Je hoeft je ogen maar dicht te doen en The Ipanemas zetten je in een vloek en een zucht op een bruisend dorpsplein tijdens een zwoele avond in Brazilië. Kon het ook maar daadwerkelijk, want dat zou gezien de flutlente die we hier hebben dit jaar allesbehalve een straf zijn.

Er zijn van die wetmatigheden, daar mag je gewoon niet aan tornen. Zo mag een punkplaat ten hoogste een half uurtje klokken en de individuele nummers nooit langer dan drie minuten. Over het al dan niet toestaan van solo's wil ik het met U nog wel eens hebben, maar ook met solo blijft die drie minuten staan. De heren van Bad Chopper hebben goed opgelet bij de punklessen en houden zich dan ook aan de conventies. Kan ook niet anders, want de heren spelen oldskool punk van het zuiverste water. Denk aan Iggy and the Stooges en denk aan de Ramones. En vooral dat laatste verraste me, want op deze titelloze debuutplaat staan een aantal nummers met de juiste riffs en dito sloganeske teksten. En dat is eigenlijk niet zo heel gek want bassist CJ Ward is bij de punkgoegemeente vooral bekend als CJ Ramone en ondanks dat hij slechts in de laatste jaren bij de band zat, als opvolger van DeeDee heeft hij een behoorlijke tik van de molen meegekregen. Niet dat CJ nu aan het teren is op de roem van de Ramones, daarvoor zijn die nummers domweg te sterk. Dat geldt nog niet voor de hele plaat, hij zakt wat in, zo af en toe, maar ondertussen is het wel een sympathieke plaat die bij vlagen het muzikale erfgoed van de Ramones in ere houdt. Hey ho, let's go!

Het leven bij een verzekeraar is zo slecht nog niet (op Tros Radar na dan). Deze week gezellig speeddaten met de collega's en volgende week zelfs een hele avond party-coken. Uhh, ik bedoel natuurlijk koken. Thuis werd er vertwijfeld in mijn neusgaten gekeken of er niet al een extra ventilatiegat zat. Aan de overkant van het kanaal weten ze echter ook wel van wanten, want de heren van Burning Skies klinken op Greed.Filth.Abuse.Corruption nog steeds of ze de gehele catalogus van de plaatselijke apotheek in hun neus hebben gestopt. Een flinke snuif grind, een lekkere shot death, nog een haaltje hardcore en hupsakee à la Johnny Depp richting Vegas maar. Het resultaat is een ware uitputtingsslag voor de luisteraar. Sommigen zouden dit wellicht als negatief kunnen ervaren en misschien wat overdadig, echter voor de onvermoeibaren onder ons, de notoire ADHD'ers en de realtime borderliners is er toch een hoop te genieten op dit album. De hoekige blasts, de dubbele vocalen en de wreedaardig hakkende riffs zorgen voor een stormvloed aan prikkels om eens flink stoom af te blazen. Als je dat ook weleens doet met bands als Misery Index, Skinless en Despised Icon dan is het aan te raden om deze extreme Britten eens te beluisteren. Ik heb in ieder geval weer een prima cd in huis om eens lekker op uit te razen.

'Creativity is still my gasoline, ever since Goofy gave birth to this machine' zingt Nikola Sarcevic in het titel- en openingsnummer van Machine 15 het zevende album van Millencolin dat me door zijn riffje sterk doet denken aan "All Day and All of the Night" van The Kinks. Maar eh wie nu denkt: 'Wie of wat is dat Goofy nu weer?' is duidelijk niet bekend met de historie van Millencolin. Goofy was de eerste demo die Millencolin opnam in 1993. Wat best bijzonder is, is dat de band vlak na het uitbrengen van die demo de line-up kreeg die het nu nog steeds heeft. Sarcevic, Larzon, Färm en Ohlsson zijn elkaar blijkbaar na 15 jaar nog niet zat. Nou zou het best eens kunnen zijn dat de fans van het eerste uur de band ondertussen wel zat zijn. Want de Millencolin van 15 jaar geleden klonk wel even een flinke tik anders dan dat de band nu klinkt. De snelheid van weleer is vervangen door ehm ehm ik zou bijna zeggen Fall Out Boy-achtige liedjes. Hmm, daarmee jaag ik mensen tegen me in het harnas vrees ik, maar stiekem klopt het wel. Ter compensatie zou ik kunnen zeggen dat Millencolin me nu zelfs af en toe aan de helden van Buffalo Tom doet denken. Of een ouwe school Millencolin-liefhebber daar blij van wordt dat waag ik te betwijfelen. Ik zit er zelf helemaal niet zo mee dat Millencolin deze weg opgegaan is, want het uitstekende gevoel voor het schrijven van catchy melodieën van Sarcevic en Färm gedijt ook prima in een lagere versnelling. En wie dat niet wil horen, die koopt toch lekker een Pennywise-cd?

De informatie die de website van label Tigersushi geeft is nogal summier, maar het is in elk geval duidelijk dat deze release niet het werk is van een Duitser dan wel zuster. De Franse solo-muzikant is 'r eentje in 't postmoderne straatje van Beck. Soul, rock, funk, chansons en beats gaan in de blender en dan krijg je zoiets als Khan vorig jaar op Who Never Rests serveerde. Ok, die vergelijking is wellicht wat obscuur, daarom snel de open deur binnengaan. Eenieder kan op MySpace naar "Kicks of Sand" luisteren en dan net als ondergetekende denken: Lou Reed. Vals gezucht en gesteun (hier in twee talen), gebracht met een übercoole attitude. Toch heb ik aan één Lou eigenljk wel genoeg. En dan is "Kicks of Sand" bij lange na niet het enige liedje waar de invloed van de brombeer te horen is. Er is zelfs een nummer dat "Miss Lou Got Lovers" heet. Leuker, of nee, echt leuk vind ik Chateau Rouge alleen gedurende "Do Wake". Een popcornende synthesizer en dan, tak, de Hooky-bas. Dáár kunnen er nooit genoeg van te horen zijn. De wankel gezongen openingszinnetjes hebben een Stephen Malkmus-achtige lijpheid. Fijn. Even twijfel ik, is mijn desinteresse voor deze plaat onterecht? Mais non, daar volgt "Off White" al, een irritant onding. Het lukt My Sister Klaus wel om, net als Khan,een nineties-hitje in mijn hersencellen te reactiveren. In de electroppy titeltrack, met melige hoge uithalen en teksten als "Walk the walk, don't talk" zit gitaarwerk dat in distortion en melodie herinnert aan Edwyn Collins' "A Girl Like You".

Ik hou wel van een verrassing. Uiteraard het liefst eentje in de categorie 'aangename verrassingen', maar zelfs eentje van het onaangename soort kan op z'n minst prikkelend zijn. Stel dat ik besluit op eBay dat comfortabel uitziend paar schoenen van een vertrouwd merk te bestellen. Gewoon een paar onopvallende, fijne stappers. Soepel leder. Robuuste zool. Enkele dagen later zal een koerier de schoenendoos aan mijn huisadres afleveren en tot mijn grote verbazing blijkt de inhoud daarvan niet overeen te komen met het eerder genoemde schoeisel. Sta ik daar enigszins verbouwereerd met opvallend glimmend rode, laklederen dansschoenen. En toch... ergens hebben deze schoenen iets aantrekkelijks, hoewel ik dit type niet van deze leverancier had verwacht. Het stugge leder en de spekgladde zooltjes - die regelmatig een uitglijer veroorzaken - maken het inlopen er niet gemakkelijker op. Maar ik ben een doorzetter en vertrouw erop dat ik over een tijdje met gepaste trots met deze blitse schoenen over de stoeptegels paradeer. Alleen jammer dat die veters steeds los schieten. Zo nu en dan maak ik een pijnlijke smak op het trottoir. Ik ben gewoon een beetje eigenwijs. Ik zou mezelf moeten realiseren dat deze schoenen zich beter lenen voor op de dansvloer. Net zo eigenwijs als de Guillemots dus. Op de opvolger van hun breedbeeld-melodramatische Through The Windowpane glijden Fyfe Dangerfield en de zijnen nogal wat kanten op. Van eighties pop, kaarslichtballades en Ladytron-esque electro tot zelfs R&B a la Justin Timberlake. Dit levert een onsamenhangend maar desondanks intrigerend album op. Het type album dat de kampen binnen de Guillemots-aanhang behoorlijk zal verdelen. Voorlopig ben ik zelf nog even op zoek naar die schoenlepel.

Een Zweed zegt nooit meteen wat hij denkt. Een Zweedse ook niet trouwens. Dat is iets wat ik in het afgelopen jaar wel heb geleerd. Mijn vriendin is een Zweedse, en het heeft even geduurd voor ik haar enigszins kon doorgronden. Voor wie niet die directe ervaring heeft: kijk eens naar Breaking and Entering, de laatste film die de Britse regisseur Anthony Minghella naliet voordat hij vorige maand, veel te vroeg, overleed. Mijn vriendin vindt die film eng. Niet omdat het een horrorfilm is, maar omdat de rol van Robin Wright Penn zo eng herkenbaar is. Wright Penn speelt een Zweedse die klem zit in een huwelijk met een Britse architect. Een huwelijk waaruit het vuur allang verdwenen is. Maar zij zal het niet zeggen. Achter dat ingetogen gezicht en die blauwe ogen gaat een heel scala aan emoties schuil, die ze voor haar man verborgen houdt. 'You're being Swedish again', zegt Jude Law, die de architect speelt, een aantal keer tegen haar. De Zweedse inborst, ongrijpbaar en fascinerend. Hieraan moest ik wederom denken bij het luisteren naar Our Ill Wills, de tweede plaat van het Zweedse Shout Out Louds. Dat verraderlijke begint al bij de bandnaam. Die doet een groepje punkers vermoeden, maar het is hier indiepop in het straatje van Stars en The Radio Dept. die de klok slaat. Ook zanger Adam Olenius, die nog immer klinkt als een kruising tussen Robert Smith en Conor Oberst, laat niet het achterste van zijn tong zien. 'I can't think about your love / your love is impossible', klinkt het resoluut in "Impossible". Ja ja, maar ondertussen maak je er wel een liedje over. En ook Olenius heeft zo zijn geheimen die hij voor zich houdt: 'Too many secrets / too many nights', bekent hij in "Normandie". Ook die andere Zweedse, haast genetisch bepaalde emotie, de melancholie, komt ruimschoots aan bod. 'I still remember playing the piano in your parents' living room'. Of het gaat over een nog bestaande of een verbroken relatie wordt hier niet duidelijk. Dat houdt Adam voorlopig nog even voor zichzelf. Het is net als met de Zweden zelf: veel en goed luisteren, dan gaat de prachtige wereld van Shout Out Louds stukje bij beetje voor je open.

Twee jaar na hun soort van comeback plaat Black Hole / Blank Canvas meldt Motorpsycho zich weer terug aan het indiefront met een nieuwe plaat. Nou is deze band al sinds jaar en dag zwaar favoriet bij ondergetekende, dus de verwachtingen in huize Marty waren wederom hooggespannen. Helemaal omdat dit de debuutplaat is van de nieuwe drummer Kenneth Kapstad, die voorheen onder meer in het geweldige Gåte speelde. Zijn komst heeft vermoedelijk als katalysator gewerkt op oerleden Bent en Snah, want hoewel de vorige plaat al bepaald niet mis was en overduidelijk teruggreep op hun rockwortels, doen ze er op Little Lucid Moments nog een flinke schep bovenop. Wat heet! Zo bevlogen als op deze plaat maak je het maar zelden mee. Motorpsycho is weer een hechte band geworden en dat blijkt meteen al uit de heerlijke live-feel die van de vier nummers afstraalt. U leest het goed: vier nummers slechts, maar wel bijna een uur muziek. Er wordt dan ook lustig op los geïmproviseerd door de heren, waardoor geen enkele track onder de tien minuten klokt. Opener "Little Lucid Moments" is nota bene een echte suite, bestaande uit vier subsongs van in totaal 21 minuten. Motorpsycho goes prog. "Year Zero" is het verplichte Snah-nummer, maar hij is opvallend goed bij stem, en de song kent daarnaast ook een genadeloze climax met een ronduit geniale gitaarsolo en fantastisch los drumwerk. "She Left On The Sun Ship" begint als een popsong maar verkent uiteindelijk immense psychedelische dieptes, met als basis die immense bas en smerig gitaargescheur. "The Alchemyst" sluit de plaat af met nog meer psychedelica en een aan Sonic Youth herinnerende feel, met opnieuw nieuweling Kapstad in een glansrol. Motorpsycho heeft eindelijk haar livesound vast weten te leggen in de studio, wat meteen de lat weer lekker hoog legt voor de komende optredens. Dat gaan weer monstershows worden, en met deze monsterlijk goede plaat in de bagage kunnen ze meteen weer een paar jaar vooruit.

Achter de File Under-schermen is gewerkt aan een nieuw zoeksysteem. Vervelend monnikenwerk, zo zou ik het willen betitelen. Als ik mijn eigen stukjes aan het bijwerken ben kom ik grappend tot de conclusie dat ik teveel schrijf. Die grap wordt echter werkelijkheid als ik tussen mijn stukjes een cd van The Kill Devil Hills zie staan. Dit is een band waar ik momenteel een cd van aan het draaien ben om er een stukje over te gaan schrijven. Ik kan me echter niets meer herinneren van de eerdere cd Heathen Songs. Als ik het stukje nalees snap ik wel waarom, het is middelmaat. En middelmaat vergeet je in de massa. Ik schreef dat het nog aan een eigen smoel ontbreekt. De rockinvloeden hebben ze op The Drought achter zich gelaten en zich meer gericht op de country noir. Dat blijkt een heel goede keuze. Mijn stukje was echter niet van invloed, want dit album was al voor het verschijnen van mijn stukje opgenomen, om precies te zijn werd het tussen november 2005 en juni 2006 opgenomen. Het verscheen in oktober 2007 in hun thuisland Australië en wordt nu in Europa gedistribueerd. Op de hoes van The Drought staat het gelijknamige schip in een kaal landschap. Ik heb de indruk dat er niet veel te beleven is in het leven van The Kill Devil Hills. De drank en drugs lijken dan ook op de gedeelte eerste plaats te komen, terwijl de dames het ermee moeten doen. In het afsluitende "Jesus Train" lijken ze te weten hoe ze leven moeten, maar de verleidingen zijn te groot. De donkere teksten worden versterkt door een duistere viool en de zware stem van Lachlan Gur. Toch weet het zestal (plus gastmuzikanten) het sfeervol te houden. Liefhebbers van Willard Grant Conspiracy, Lambchop, 16 Horsepower (als je niets hebt met het Godvrezende) en naar eigen zeggen Hugo Race (ex- The Bad Seeds) en The Beasts of Bourbon moeten dit zeker gaan beluisteren. De cd wordt geleverd in een prachtige digipack en voor de elpeeverzamelaars is er een genummerde oplage van 500 stuks voorhanden. Het is dat ik al een recensie-exemplaar kreeg, anders wist ik het wel.

Zowel in Amerika als in Europa ging de tour van Stolen Babies en The Dillinger Escape Plan in november niet door. De reden was dat het enig originele lid Ben Weinman zijn voet had gebroken, de gitarist is ondertussen hersteld, het nieuwe album is uit en daar zijn ze weer. Vanavond staan ze in de Melkweg en gister in de Effenaar, met dezelfde support en Poison The Well als extra publiekstrekker. In een volle backstage wacht ik op bassist Liam Wilson, hij blijkt echter geen zin te hebben. De vraag is of ik genoegen neem met gitarist Jeff Tuttle, de nieuwste aanwinst van de math-metalband. 'Het is niet zo dat ik alle stomme dingen voor ze moet doen hoor, ze zijn heel aardig en hebben me reeds geaccepteerd als nieuw lid. Ik vind het gewoon niet zo erg om te doen.' Enthousiast en bijna hyperactief vertelt hij over zijn eerste keer in Europa en zijn ervaring om te spelen met zijn jeugdhelden.

Instrumentale platen zijn voor sommigen iets om angstvallig te mijden. Ik heb er wat minder last van, hoewel ook ik albums met zang prefereer. Maar instrumentale albums zijn er in soorten: je hebt de tussendoortjes, waarin de gitarist in kwestie zijn kunnen tentoon wil spreiden waar hij dat in zijn dagelijkse band niet altijd kan en je hebt de instrumentale albums die de hoofdactiviteit van de gitarist in kwestie zijn. In dat laatste geval is er vaak nog ruimte om melodieën te ontwikkelen tussen de krachtpatserij. Daarbij helpt het wanneer de gitarist in kwestie ook een bandsituatie met zanger heeft meegemaakt. Dat vergt immers toch een strakkere opbouw dan puur instrumentaal werk. Marty Friedman kent inderdaad beide vormen en heeft in beide situaties successen geboekt. Ooit begonnen als een van de vele racegitaristen die destijds van het Guitar Institute of Technology kwamen, is hij nog steeds een verdienstelijk shredder, maar met name in zijn tijd in Megadeth heeft hij zich ontwikkeld als songschrijver. Dat is te horen op Exhibit A: Live In Europe, een registratie van de Loudspeaker-toernee. De composities zijn uiteraard allemaal instrumentaal - op de afsluitende cover van "Hound Dog" na, die op de valreep duidelijk maakt waarom Friedman instrumentale albums maakt - , maar door de aanwezigheid van een tweede gitaar en doordat Friedman's spel in grote delen zonder al te veel moeite zou kunnen worden omgezet naar een zanglijn blijven het songs die prima te beluisteren zijn, ook als je er al vijf voor je kiezen hebt gehad. Daarmee wordt Friedman's gitaarwerk - hoewel van hoog niveau - geen aaneenschakeling van krachtpatserij zonder rustpunten. Integendeel, ook de Megadeth-liefhebber komt hier prima aan zijn trekken. Denk er de stem van Mustaine bij en het klinkt heel vertrouwd. Geen Vaiaanse capriolen, geen continu shredderfest, maar een live-album met knap gitaarwerk waarop toevallig niet gezongen wordt - op die ene keer na. Daarmee heeft Friedman een live-album afgeleverd dat niet angstvallig gemeden hoeft te worden, liefhebber van het genre of niet.

Terwijl regen en natte sneeuw het oude huis geselen en gure nawinterse winden er door alle gaten en kieren gieren, ontwaakt Beef - Neerlands hoop in donkere dagen - over mijn stereo uit een jaarlange winterslaap. En zoals een regendans nooit de oorzaak zal zijn van een eventueel losbarstende plensbui, zo zullen ook de zonnige klanken van Beef dat niet zijn voor de komende zomer, maar als markering van de seizoensovergang komt The Original precies op tijd. In de permanente wederkeer van het zomerseizoen ligt een grote geruststelling besloten. Een dergelijke geruststelling speelt ook bij het beluisteren van het vierde studioalbum. Zo zal zanger Pieter Both, die steevast een zuigje van de heliumballon heeft genomen, op de zomerfestivals ongetwijfeld weer stralend middelpunt zijn van massa's deinende feestgangers en zal de opnieuw gebeefte Krezip-tearjerker "I Would Stay" vast nog weer een keer een hit worden. Origineel is The Original niet, maar goed, goed is het wel: Both's boerenwijsheden in one-liners als 'A lie is a try to deny the truth', de muzikanten uit de strakke band die hier en daar fijne stempeltjes drukken - de drumfills in opener "The Original", Zappa's beroemde gitaarsolo "Black Napkins" in "Intrudah", de blaaspartijen van The Special Request Horns op "Rich Man". "Goddank ben ik geen recensent, want dan zou ik niet weten waar ik mijn azijn moet uitgieten", heeft Peter Slager van Bløf volgens de bio gezegd. Hoewel deze uitspraak vooral Slager's indruk van recensenten tot uitdrukking brengt, zou ik inderdaad ook niet weten waar enig kritisch venijn te moeten spuien. Muziek waarin de zon schijnt onttrekt zich vandaag de dag aan iedere neerslachtigheid.

Het zullen voornamelijk verzamelaars van oude punksingles zijn die het platenlabel Local Anesthetic uit Denver kennen. Wellicht dat het stigma van punklabel daar vandaan komt. Deze verzamelaar, die al die singeltjes bij elkaar zet, bewijst dat daar enige nuance in aan te brengen is. De bekendste band is de archetypische punkband Frantix, dankzij hun geweldige track "My dad's an alcoholic". Maar de grootste naam die te horen is, is die van beatpoet Allen Ginsberg, die het gedicht "Birdbrain" opnam met als begeleiding de rammelwave van Gluons. Met die laatste opname startte het label. Naast deze twee acts werden nog negen bandjes getekend. Bum Kon en White Trash maakten furieuze hardcore en zullen niet snel de popencyclopedie halen. Interessanter is de rammelende wave van Your Funeral, dat maar één 7" uitbracht, "I Wanna Be You b/w "The Abyss". De arty wave van Young Weasels klinkt erg serieus, maar ook bijzonder gedateerd. De krijsende postpunk van Jeri Rossi valt op vanwege de dameszang en hun cover van James Brown's "It's A Man's Man's Man's World", maar is niet echt briljant te noemen. Als historisch document en vanwege een paar aardige tracks trekt Local Anesthetic de aandacht, maar de gemiddelde kopers zijn ongetwijfeld vooral singletjesverzamelaars zijn die hun collectie willen completeren.

Ja, wist ik veel dat ze al even bestonden... Hun eerste cd, Someone To Drive You Home, leerde ik pas eind vorig jaar kennen, en dan nog vooral dankzij het fantastische popliedje "Once And Never Again" ('19, you're only 19 for God's sake, you don't need a boyfriend!'). Nou heb ik het over het algemeen niet zo op vrouwenstemmen, maar frontvrouw Kate Jackson heeft een prettige stem, die net zo springerig en vrolijk is als de muziek die haar begeleidt. The Long Blondes komen uit de Engelse arbeidersstad Sheffield, die al meer meer goede bands voortbracht (Pulp, The Human League, en niet te vergeten de Arctic Monkeys). Gek genoeg is het helemaal niet raar als je The Long Blondes omschrijft als een kruising van die drie, maar dan met een poppunk-inslag. En hier en daar wat Breeders-achtig experiment, zoals op "Round The Hairpin". Vooralsnog vind ik op Couples geen single à la "Once And Never Again", en dat is jammer, want dat had ze net dat duwtje in de goede richting kunnen geven (denk: spelen op de grote festivals van de komende zomer). Maar: als het nou echt lente wordt, en het zonnetje schijnt zo lekker dat je de raampjes van je auto open kunt zetten tijdens het rijden, dan is dit wel het ideale plaatje als soundtrack voor die autorit. Wind in de haren, lekker muziekje, wat wil een mens nog meer?

Storm
Elbow - The Seldom Seen Kid

Bas
Motorpsycho - Little Lucid Moments

Ewie
The Kills - Midnight Boom

Ludo
Frostparade - Self Clinging Climbers

Gr.R.
Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra ft. the Tra-la-la Band @ Tivoli

Marty
Motorpsycho - Little Lucid Moments

André
Devon Sproule - Keep Your Silver Shined

Prikkie
The Presidents Of The United States Of America - These Are The Good Times People

HeetStof
Dead Souls - Cognac & Coffee

Stonehead
Opposites - Begin Twintig / Boys Noize - Oi Oi Oi Remixed / Boys Noize Bugged Out-mix

DubbelMono
Beck - Odelay (Deluxe Edition)

Het tweede album van The Presidents Of The United States Of America schijnen de heren ronduit beroerd te vinden. Ik niet, ik vind het na het debuutalbum hun beste en vind juist het derde album Freaked Out And Small zwaar onder de maat. Dan weet u alvast waar u aan toe bent als ik zeg dat ik These Are The Good Times People in de buurt van II vind komen. De heren Presidents hebben een bezettingswisseling ondergaan: gitarist Dave Dederer werd live al eerder vervangen door Andrew McKeag en die is nu vast tot de band toegetreden. Voor de sound heeft dat amper gevolgen gehad. Nog steeds staan The Presidents voor vrolijke punkpop met geinige teksten. Om met dat laatste te beginnen: voor Franse meisjes moet u oppassen, Bad Times zijn fijn, het levensverhaal van een ballon begint als een 'shriveled up loser in a bag' en er wordt getreurd over een gestolen exemplaar van het Presidents-instrument bij uitstek, de guitbass. Hier en daar zijn er wel wat nieuwigheidjes te horen: op "Deleter" is zowaar sprake van een zangeres en soms gaat een song niet rechtstreeks van snel naar sneller en naar de finale, maar wordt er een grappig stukkie semi-a capella ingelast ("Bad Times"). Uiteindelijk is dit echter een plaat die weinig afwijkt van het voorgaande werk. Terecht, want het is nog steeds heerlijke pretrock.

En hop, daar hebben we weer een nieuw label van vaderlandsche bodem te pakken. Dit keer Spacejam Records, een initiatief van Astrosonique-buddies Danny 'Bidi' van Drongelen en Marcel van de Vondervoort. Een handige combinatie, want Bidi doet ook wat met boekingen en Marcel is behendig achter de knoppen. Heb je eigenlijk je hele team al compleet. De eerste worp van Spacejam is gelijk een dubbel-cd. Een split tussen het Eindhovense Sweet Assembler en het Bossche Flying Fortress. Waar een split-cd vaak toch wel muzikale verwanten betreft - en in dit geval wordt dat nog eens extra versterkt door de in elkaar overlopende hoezen - is dat hier niet zo. Echt erg is dat niet, overigens. Sweet Assembler laat op Post Atomic Children in een half uur horen dat ze ten opzichte van hun ep (uit 2004) en cd (uit 2006) hun geluid verder verfijnd hebben. De Radiohead-associatie zou ik niet zo snel meer maken. Ze zijn eerder opgeschoven richting Porcupine Tree. Voorwaar geen straf. Luister maar eens naar het zeer fraaie "Down". Dat doet weinig onder voor wat Steven Wilson en zijn mannen laten horen. De enige overlap die er is tussen Sweet Assembler en Flying Fortress is 'stoner'. Sweet Assembler verwerkt dat her en der in hun muziek, terwijl bij Flying Fortress de broeierige riff de basis van alles is. Bij dit viertal blijkt ex-Incense-dummer Remco Cornelissen overigens de kruk warm te houden. Over het drumwerk op Man-Made Noise hoor je mij dan ook niet klagen. Over de rest ook niet echt, al zal ik niet de grootste fan van zanger Matthijs Snijders worden. Zijn stem past wel bij de gruizige liedjes die Flying Fortress maakt. Dat komt waarschijnlijk doordat ik al luisterend al snel de link leg met Kyuss en met John Garcia de degens kruisen, da's natuurlijk bij voorbaat een verloren zaak. Maar Flying Fortress is gelukkig allesbehalve een klakkeloze Kyuss-clone, de band zoekt zijn eigen avontuur de spacerock in.

Girls Against Boys bestaat nog steeds. Scott McCloud mag dan zijn eerste soloplaat uitgebracht hebben, de band waar hij zijn reputatie mee vestigde, is niet opgeheven. Toch had McCloud blijkbaar een andere uitlaatklep nodig. Samen met GVSB-drummer Alexis Fleisig en een handvol gastmuzikanten leverde dat Failure American Style op. Een plaat waarop de intense zang van Scott McCloud het dit niet keer niet op moet nemen tegen twee basgitaren, maar tegen een akoestisch instrumentarium, inclusief een cello. En dat werkt. Waar de meeste zangers die gewend waren om tegen een elektrische geluidsmuur te zingen, bij ingetogener arrangementen plots namaak klinken, blijft de donkerbruine stem van McCloud overeind. De twaalf tracks op dit album doen dat helaas niet altijd, waardoor Failure American Style bij tijd en wijle behoorlijk saai is. Een aantal hoogtepunten is er wel aan te wijzen ("Alleyesareonyounowmypet", "Paradise Happens" en vooral "Drunx, Whores & Mzk People"), maar dat handjevol is te weinig om de aandacht van uw recensent een cd lang erbij te houden. Een slechte plaat is Failure American Style zeker niet, maar laten we het er op houden dat het een goede zaak is dat Girls Against Boys het bijltje er nog niet bij neer heeft gegooid.

Het zou een mooi jaar kunnen zijn voor iedereen die ooit zo van The Pixies hield. The Breeders hebben (eindelijk weer eens!) een plaatje gemaakt, Mountain Battles, en ook Frank Black heeft ook dit jaar weer de geest gekregen, deze keer weer onder de noemer Black Francis. Krap twintig minuten heeft hij ditmaal op een cd'tje laten branden, maar gelukkig zijn ze wel alle twintig de moeite waard! Opener en single "The Seus" is aanstekelijk en onmiskenbaar Frank Black, terwijl "I Sent Away" zomaar doet denken aan een uptempo Pearl Jam. Zo slingert hij van pop naar rock 'n' roll, luister maar naar "Seven Fingers", naar Neil Young ("When They Come To Murder Me") en weer terug, en hoewel het nergens enorm origineel of memorabel klinkt, barst het wel van de kwaliteit, een garantie die Black je eigenlijk altijd wel geeft. Om je vingers bij af te likken!

Op Magnum kun je de klok gelijk zetten tegenwoordig. Sinds ze in 2002 tekenden bij SPV toeren de heren weer dat het een lieve lust is, brengen ze minstens eens per jaar een studio-album, een live-album of een live-dvd uit en het mooiste is dat de kwaliteit daar niet onder lijdt. En wanneer ze dan ook nog hun oude werk in het zonnetje zetten levert dat mooie dingen op, zoals deze keer Wings Of Heaven Live. Op cd 1 is er een mooie selectie van oud en nieuw te horen: vier tracks van het laatste studio-album Princess Alice And The Broken Arrow en klassiekers als "How Far Jerusalem", "Vigilante" en "Kingdom Of Madness", cd 2 is geheel gewijd aan hun succesalbum Wings Of Heaven uit 1988. De kern van de band is nog steeds het trio Bob Catley (zang) - Tony Clarkin (gitaar en composities) - Mark Stanway (toetsen) en het geluid is in al die jaren amper veranderd. Soms wat meer toetsen, soms wat meer folky dingetjes, maar uiteindelijk is het vooral melodieuze rock van hoog niveau. Hippe cats met larger-than-life ego's en dito fratsen zijn ze nooit geweest en dat is misschien ook de reden dat ze nooit groot doorgebroken zijn. Luisterend naar dit album kan ik echter alleen maar concluderen dat Magnum nog steeds meer verdient dan ze krijgen. Voor ons, de luisteraars, betekent het in elk geval dat ook Wings Of Heaven Live weer van hoge kwaliteit is en twee cd's lang blijft boeien. Een eerlijke registratie is het ook, want als Catley in het intro van "How Far Jerusalem" een nootje niet lekker raakt, hoor je hem voor de grap nog even lekker vals doorgaan. Eerlijke rocksongs zonder pretenties - maar stuk voor stuk goed opgebouwd - op een cd met een prachtig livegeluid. Je hoort in de eerste plaats een rockband, terwijl de details nergens verloren gaan. Wie Magnum al waardeert kan dit album blind kopen, voor andere liefhebbers van melodieuze rock zou dit een prachtige kennismaking kunnen zijn.

Waarschijnlijk heeft de Britse band Supergrass bij het gros van jullie allang afgedaan. 'Oh ja, die had je ook nog...' Dat is echt zó onterecht! Ik zal even uitleggen waarom ik nog steeds fan van de band ben. Al moet ik toegeven dat het tegenwoordig allemaal niet meer zo geweldig is als op de eerste twee platen. We waren tijdloos leuke britpopliedjes gewend en opeens ging het trio, dat in 2002 overigens een kwartet werd, steeds meer van die halfbakken mjah-liedjes maken. Toch heb ik ook de laatste albums midprice in huis gehaald en heb ik me er nog nooit bekocht mee gevoeld. Op elke Supergrass-plaat, zelfs een mindere, staat namelijk wel zo'n supersterk ballad-achtig nummer dat een oefening is in hoe ver fraaie liedjes kunnen ontsporen. Op Life On Other Planets is dat het prachtige "Run" (originele idee: hoe doordringend kun je een gitaar laten scheuren), op het rouwende Road To Rouen is het "Roxy" (originele idee: hoe kun je zo machtig mogelijk soleren op iets wat eigenlijk maar één akkoord is, inclusief strijkorkest) en op deze nieuwste plaat is het de afsluiter "Butterfly" (originele idee: hoe verpak je het leukste riffje uit Could It Be Magic stiekem in een episch meeschreeuwnummer). Maar ook de rest van dit nieuwe album Diamond Hoo Ha is voor de verandering helemaal niet zo verkeerd. Voor de single "Diamond Hoo Ha" en "345" heeft Gaz duidelijk naar The White Stripes geluisterd (nieuwe invloed!). En liedjes als "Rough Knuckles" of het escapistische "When I Needed You" doen zelfs weer denken aan het jeugdige, lekker gekke vintage Supergrass. Alleen beklijft het beide nog niet. Mij bezorgt deze zesde plaat veel plezier omdat mijn superband zijn vorm hervonden heeft. Ben je geen fan, beoordeel de plaat dan op de single en de obligate gekballad.

Peter Grummich, de baas van Staubgold, zat opgewekt in een restaurant het tienjarig bestaan van zijn label te vieren, toen hij zich tijdens het zoveelste candelight-muzakje verslikte in een stukje broccoli. Dit moet anders, dacht ie. Hij spoedde zich naar huis, waar hij zich over zijn zelfuitgegeven verzameling boog. Even begon hij te twijfelen of ie niet teveel linkerveld-electronica op de wereld had losgelaten. Zo vanzelfsprekend was 't nog niet om een eet-cd samen te stellen. En hij had nog steeds honger. Grummich beperkte de glitches en krassende gekte tot een minimum en selecteerde vlug een portie donkere ambient soundscapes, die de tafelgasten niet al teveel zouden afleiden. Veel repetitieve synthesizerloops en verre echo's van een beat. Om te vermijden dat de logge akkoorden teveel op de maag zouden inwerken besloot Grummich zijn joker Alejandro Franov dan maar twee keer in te zetten. Diens recente album Khali kwam toch al recht uit een hippe loungebar, constateerde hij een tikkeltje beschaamd. Verrek, dacht Grummich, ik krijg niet eens een uur vol. Hij keek naar buiten, een laatste zonnestraal viel over zijn balkon. Eureka, als ie nou zijn eigen elf minuten durende "Sunbeams" erbij zou zetten? Maar ja, was dat geen valsspelen, tenslotte hadden zijn collegae van Kompakt die single uitgegeven. Quatsch grijnsde Grummich. Wer ist hier der Chef!

Het is het algemene sein dat je dronken bent. Dat je die laatste drie toch niet meer had moeten nemen. Dat is het moment als je de teksten van Bløf begint te begrijpen. Bløf is voor mij het grote voorbeeld van alles wat er mis is aan de Nederlandse rockmuziek. Vaagheid wordt gezien als diepgang. En de rest van Nederland zingt vooral 'Ik hou van jou en ik blijf je trouw'. Huub van der Lubbe blijft overeind, maar houdt zich aardig gedeisd de laatste tijd. Echter, waar zijn de Rick de Leeuw's en Thé Lau's van deze generatie? Nee, voor de redders der Nederlandstalige rockmuziek zullen we toch over de grens moeten kijken, daar waar Tröckener Kecks en The Scene sowieso al eerder voet aan de grond kregen dan hier en daar waar Luc de Vos al jaren op de rocktroon resideert. Met Stijn Meuris als kroonprins. Men neemt in Vlaanderen nog de tijd voor de teksten, om te schrijven en om naar te luisteren. Koning Luc heeft zich weer eens onder zijn discipelen geschaard en heeft een nieuwe plaat opgenomen met zijn Gorki. Muzikaal maakt Gorki weer een stap voorwaarts, ze speelt eigenlijk al jaren die muziek waar Editors en The Killers momenteel erg populair mee zijn en ten opzichte van Homo Erectus is de plaat weer dansbaarder. En zo heb ik ze toch het liefst. Maar tekstueel scheert De Vos op Voor Rijpere Jeugd weer over hoge toppen; 'ik zie de mensen denken / dat kan ik ook / en misschien is dat waar / maar waarom doen ze het dan niet!' om maar eens een voorbeeldje te noemen. De plaat staat er vol van en liefhebbers laven zich eraan, met volle teugen. Gorki staat aldus met Voor Rijpere Jeugd nog steeds op een eenzame hoogte in de Nederlandstalige rockmuziek en toont vooral nog eens bikkelhard het literair onvermogen aan van alle Jacobsens, Ewbanks, Acda's, De Munniks en Spinvissen bij elkaar. De dichter Hugo Claus is dood en een nieuwe zal voorlopig nog niet opstaan. Tot die tijd doen wij, de rijpere jeugd, het met Luc de Vos...

De release van een nieuwe Gorki moet gevierd worden natuurlijk! Daarom gaven we ism PIAS enkele exemplaren weg van Voor Rijpere Jeugd. Om mee te doen ben je nu te laat.

De volgende ochtend bruis ik nog van de energie. Het concert van het kwartet The Bloody Honkies, inclusief de bijna doodsmak van zanger Lawrence Mul, en de daaropvolgende set van het Noorse trio The Cheaters heeft veel indruk gemaakt. Wat een energie, wat een shows, wat een rock 'n' roll. Het is dus zaak om de energie vast te houden. Naast de cd's van bovengenoemde bands slingert er nog een album rond in de buurt van mijn cd-speler dat hier prima aan toe te voegen is. Het betreft Set Your Head On Fire van het Brusselse duo The Black Box Revelation. Het duo is nog geen twintig, en wist via een tweede prijs bij de Humo Rock Rally 2006 de aandacht op zich te vestigen. Na een ep in 2007 en o.a. een optreden op Pukkelpop zijn ze er nu met hun eerste volwaardige album. De platenmaatschappij heeft vertrouwen in de jongens. Als producer werd Mario Goossen (drummer van Triggerfinger) ingeschakeld, als mixer werd Greg Gordon (o.a. Wolfmother en Jet) ingehuurd en het zooitje werd dan weer gemixt door Fred Kevorkian (o.a. Iggy Pop en The White Stripes). Waar de jongens hun muzikale referenties hebben lijkt me dan meteen wel duidelijk. De vraag is alleen of het tweetal Jan Paternoster (gitaar en zang) en Dries van Dijck (drums) het ook waar kunnen maken. Ja, dus. De liedjes van Paternoster zitten prima in elkaar en muzikaal staan ze ook helemaal hun mannetje. Er is muziek om bij te rocken, muziek om bij te dansen en muziek om even bij te komen. Luister eens naar opener "I Think I Love You". Als deze je, net als mij, bij je lurven pakt dan zal de rest je allerminst teleurstellen. De Belgen, ze flikken het weer. Meer dan vijftig minuten lang.

Het was muisstil in de Amstelkerk. Ane Brun presenteerde haar nieuwe cd Changing of the Seasons. Ik kon het me niet voorstellen, dat ik op dat moment wat anders zou doen dan luisteren naar Ane Brun, maar de mijnheer voor ons zat rustig zijn werk te corrigeren. Ik snapte het niet. Wat bracht deze dan man hier? Op mijn schoot zat Junior. We luisterden samen. Zelfs hij, die toch behoorlijk wat problemen heeft zich langere tijd te concentreren, was een en al oor voor Ane. Zij gaf zich, solo, helemaal bloot. Nog naakter dan ze toch al klinkt op Changing of the Seasons, dat zonder twijfel haar sterkste plaat tot nu toe is. Changing of the Seagons is anders dan de geprezen voorganger A Temporary Dive. Klinkt heel anders ook. Ik denk dat dat voor een deel te danken is aan producer Valgeir Sigurdsson, die eerder Sigur Rós, Björk en Múm produceerde. Hij laat Brun klinken zoals ik een singer/songwriter graag hoor. Puur, maar niet te kaal. Breekbaar, maar toch sterk. Divers, maar toch stijlvast. Daar helpt een flinke bak strijkers bij, maar die dienen overal nederig hun meesteres. Haar stem klinkt ook nog wonderlijker dan voorheen. Neem het bijna Dolly Parton-achtige "Treehouse". Of het op zich bijna vrolijk huppelende "Armour", dat eigenlijk een heel pijnlijk persoonlijk liedje is. Ane vertelde in de Amstelkerk dat ze zelf een hele tijd geen muziek gemaakt had. Ik kon me niet voorstellen dat iemand die zulke mooie liedjes maakt, dat ook kan hebben. Luisterend naar een Gillian Welch-plaat zag Ane uiteindelijk weer licht in de duisternis. Het verhaal vertelt ze in het prachtige "Gillian". Brun doet ook totaal geen moeite om te verbergen dat de afgelopen paar jaar niet de fijnste waren uit haar leven. Dat hoor je op Changing of the Seasons terug. Pijnlijk mooi.

Verbaasd waren ze, regelrecht verbaasd, toen de heren van Atrocity hoorden dat Dita von Teese het wel zag zitten om te poseren voor de hoes van Werk II. Sterker nog, er waren er meer verbaasd, want het haalde zelfs de Telegraaf. Waarmee weer eens bewezen is dat seks verkoopt. Dita von Teese, in 1972 geboren als Heather Renée Sweet is vooral bekend van modellenfaam en haar korte huwelijk met Marylin Manson. Ze is begonnen als stripper en erotisch model, ze heeft drie maal voor Playboy geposeerd, speelde in erotische films, zoals onlangs bleek, maar wordt nu als serieus model gezien. Ze loopt shows voor onder andere Jean Paul Gaultier. Daarnaast acteert ze in een aantal filmhuisfilms, maar vooral in videoclips. Hierdoor hebben von Teese en Manson elkaar ook ontmoet, al is het van een verschijning in een videoclip nooit gekomen. Het echtpaar ging uit elkaar omdat von Teese het niet meer accepteerde dat de shockrocker niet van de groupies af kon blijven. Haar stijl, meestal omschreven als burlesque, heeft gezorgd voor de revival van de stijl en de bijbehorende kleding, geïnspireerd door de (film)mode van de jaren dertig, met veel korsetten, netkousen en veren. De foto op de hoes van Werk II is ook in dergelijke stijl geschoten en ook gelijk het enige dat interessant is aan de cd...

Ergens tussen het werk van vrijwel vergeten jazzcats (ja, de titel van deze plaat komt niet uit de lucht vallen), anonieme nachtcluborganisten, Mark Sandman's Morphine en klassieke crooners, vindt Barry Adamson's twaalfde album een plek. Tussen die twaalf platen bevindt zich ook een klein handjevol soundtracks en dat is ook hier nog te horen. Filmisch, is dan het toverwoord. Maar ook funky, soulvol en donker. Back to the Cat is niet zo duister als eerdere platen van Adamson - afsluiter "Psycho_Sexual" komt wel dicht in de buurt - maar het decor is nog altijd dat van donkere nachtclubs, achterafsteegjes en andere schaduwkanten van de grote stad. Wel valt hier op hoezeer zijn zware, soepele stem soms op die van Lee Hazlewood lijkt (bijvoorbeeld in opener "The Beaten Side of Town"). En nu we toch namen laten vallen: Curtis Mayfield en Leonard Cohen-met-bigband zijn ook logische associaties. Als de original soulsounds van Nicole Willis, Amy Winehouse en Duffy op een publiek kunnen rekenen, zou Barry Adamson op zijn vijftigste zomaar ineens een hitplaat in handen kunnen hebben. Niet gek voor iemand die Magazine en Nick Cave's Bad Seeds op zijn c.v. heeft staan.

Tom Holkenborg, alias Junkie XL, is tegenwoordig een van de weinige Nederlandse artiesten die eerder een vermelding op de Amerikaanse site Metacritic scoort dan een recensie in een van zijn vaderlandse kranten. Hij woont sinds 2003 dan ook in Los Angeles. En moet je z'n tour zien, Europa is er niet eens bij! Tegelijk is hij volgens mij een van de weinige grote artiesten die niet eens een fansite heeft. Dat krijg je ervan als je muziek voornamelijk functioneel is. Tja, sinds Radio JXL (dat mij tegenviel) was ook ik hem uit het oog verloren. Ongetwijfeld heb ik 'm onbewust nog een beetje gevolgd, via de tientallen soundtracks die hij intussen voor games geschreven heeft, maar nu is er dan eindelijk weer eens een album: Booming Back At You. En ik vind het best oké. Beetje raar dat Tom er bij 3VOOR12 zelf zo denigrerend over doet, op het eerste gehoor. Met de helft van de plaat ("Fuck More", "1967 Poem", "Clash") haakt-ie toch leuk in op de botte Ed Banger-sound die alweer een tijdje heerst en waar ik niet genoeg van krijg. En de andere helft (het oldschool "Stratosphere" en "Zage", en slimme popdingetjes als "No Way", "Mad Pursuit" en een Siouxsie & the Banshees-cover) sluit aan bij z'n eerdere werk, alleen dan platter. Die directheid blijkt het nadeel van de plaat. Het klinkt dan wel erg cool (en hard, gevalletje loudness war weer hoor), en ook met de remixen die van hem bij Beatport te horen zijn is weinig mis, maar dat maakt het allemaal nog geen blijvend goed werk. Booming Back At You is een prima ceedeetje voor bij het sporten of om mee te autoracen, maar hij stormt met hetzelfde ijltempo ook je andere oor weer uit. Het is ontzettende achtergronddance! "Mensen moeten muziek niet zo serieus nemen", zegt Holkenborg in het 3VOOR12-interview. Nee, met zo'n houding zul je inderdaad nooit een meesterwerk afleveren.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik Bryan Adams ergens aan het einde van de jaren '90 uit het oog ben verloren. Dat de man met de schuurpapieren strot nog steeds platen maakte wist ik dan weer wel, maar het was niet iets waar ik de afgelopen jaren veel aandacht aan had besteed. Nu komt Adams echter met 11, zijn elfde album, waarop elf liedjes staan. En belangrijker, het album waarop producer en songschrijver Robert John 'Mutt' Lange weer een grote rol speelt. Lange was in het verleden al gedeeltelijk verantwoordelijk voor het succes van Waking up the neighbours en de monsterhit "Everything I do (I do it for you)". En zo op het eerste gehoor zouden de liedjes op dit album ook zo op de klassieker uit 1991 kunnen staan. Met het verschil dat de wat langzamere nummers me deze keer niet de keel uit gang hangen, hoewel deze nog steeds tegen het kleffe aan liggen qua tekst. Na een tekst als 'You give me love when love is al I need to live' hoef je ook niet echt veel diepgang te verwachten. Daarentegen werkt het wel in het afsluitende "Walk on by", waarin Adams solliciteert naar de functie van Canadese evenwicht van Bruce Springsteen. In drie minuten vertelt hij een simpel verhaaltje zoals Springsteen dat kan en dus is hij bij deze aangenomen. Wat opvalt is dat alle liedjes lekker wegluisteren en ook zo lekker blijven hangen. Na één keer luisteren naar "Tonight we have the stars" en "I thought I'd seen everything" kan je het een volgende keer al letterlijk meezingen. Die simpelheid is meestal dan ook de kracht van de nummers. Wat ook een positieve rol speelt is het veelvuldig gebruik van een slide gitaar, waardoor het geheel een klein country tintje meekrijgt. Dat is waarschijnlijk aan Lange te danken, dus hopelijk gaan ze deze samenwerking weer doorzetten op het volgende album.

GrimSkunk's Fires Under The Road dateert uit 2006. Waarom dan hier een recensie? Omdat pas nu iemand de wijsheid heeft gehad om het album hier uit te brengen. Dat dat pas nu gebeurd is onbegrijpelijk, als je ziet wat voor halfbakken meuk er in de tussentijd wèl is uitgebracht. Fires Under The Road is namelijk een volwassen album, met uitstekende songs en in een stijl die rockliefhebbers én popliefhebbers moet kunnen aanspreken. Hun muziek zit ergens tussen stoner en de betere elementen van The Offspring en Foo Fighters, kortom: rocksongs die hun rauwheid behouden hebben, maar die steeds een onvoorstelbaar sterke hook hebben. Luister maar eens naar "Blown to Pieces": tempo, een melodie die meteen blijft hangen, een lekker orgeltje erachter, en een song die het volstrekt onmogelijk maakt om stil te blijven zitten. Eerlijk gezegd vind ik het onbegrijpelijk dat ik pas bij hun elfde cd kennis maak met deze Canadezen, want het smaakt naar meer. Van mij mag dit vuurtje nog verder worden opgestookt. O ja, de reden dat Indica - laat, maar toch - de wijsheid heeft gehad dit album uit te brengen? 9 april GrimSkunk in de Melkweg.

Een drummer die zit te rammen, een organist die als een gek (vals) tekeer gaat, een gitarist die zijn gitaar laat knarsen en dan een zanger die zijn stem al meteen in de hoogste versnelling zet. Welkom bij de therapiesessie Shots van Ladyhawk. De vier Canadezen (Vancouver) zoeken het in de Americana-hoek, maar wel in die van de opgefokte Pixies-soort met een zanger wiens stem klinkt als een wat overspannen Jason Molina (Songs: Ohia / Magnolia Electric Co.) en een gitarist die zo in Crazy Horse zou kunnen zitten. En met liedjes die wat mij kunnen wedijveren met die van My Morning Jacket. Het album Shots zit dan ook goed in elkaar met liedjes waarbij het gaspedaal geregeld ingedrukt wordt en soms uit de bocht vliegen alsof e.e.a. is opgenomen op een wilde zaterdagavond waarop nog veel staat te gebeuren. Toch gaat soms ook de voet van het gaspedaal af om de energie hierna vrij te laten komen. Na negen songs die achtentwintig minuten klokken, is het al gebeurd. En kan ik de play-knop weer indrukken of de vampier op de hoes hoopvol aankijken.

Waar Ladyhawk klinkt als de wilde zaterdagavond daar klinkt Rocky Votolato als de kater de ochtend erop. De Amerikaanse singer-songwriter (Seattle) heeft voor The Brag & Cuss een band om zich heen verzameld. De leden hebben hun niet geringe sporen reeds verdiend bij bijvoorbeeld Sufjan Stevens, Pedro The Lion en Cat Power. Votalo vliegt met zijn liedjes nergens uit de bocht, de muzikanten spelen bekwaam. Het resultaat heeft raakvlakken met Americana, maar het is vooral de melancholie die ervan afdruipt. Het is net als het werk van iemand als Ryan Adams toegankelijk voor een breder publiek. Votolato zingt over zijn grote liefde en dat is kennelijk de drank die niet altijd voor geluk zorgt, maar wel voor liedjes. Elf stuks in dit geval, verzameld op het album The Brag & Cuss.