Is het nou de opvolger van de laatste echte full length van de Bonnie Prince – The Letting Go uit 2006 – of is deze release een tussendoortje? Het valt bij Will Oldham soms moeilijk uit te maken. Feit is dat Lie Down In The Light onverwacht komt – al zijn we ook dat wel gewend van hem – en dat het zijn beste plaat is sinds I See A Darkness. Alle elementen die onze favoriete droefsnoet de afgelopen jaren gebruikte horen we hier terug. Van de bas van broer Paul Oldham, de gitaren van Emmett Kelly en de vervreemdende en soms ronduit bizarre teksten (‘what’s plenty is / one god / six tongues / five breaths / four lungs’) tot de prachtige duetten. In dit geval met de relatief onbekende Ashley Webber (van The Organ die met haar heerlijk hese stem een mooi tegenwicht vormt tegen de steeds beter en helderder zingende Will Oldham. Voor deze plaat is naast deze dame een fikse groep sessiemuzikanten ingeroepen, waaronder zelfs een clarinettist die van “For every field there’s a mole” een bijna jazzy track weet te maken. Maar de meerderheid van de songs leunt op country. Klassieke country zelfs, dus zonder drums. In plaats daarvan is gekozen voor subtiele percussie. Producer Mark Nevens (van Lambchop-faam) zat weer achter de knoppen en zorgde voor een warm en bijna etherisch geluid. Bedoeld als tussendoortje of niet, Lie Down In The Light is in de enorme hoeveelheid releases van Bonnie ‘Prince’ Billy sinds I See A Darkness de enige ware opvolger van die sleutelplaat uit 1999.
Mij=Domino / Munich