Een verhaaltje schrijven over (The) Melvins is bijna net zo’n zware kluif als het beluisteren van hun albums. Je ontkomt er bijna niet aan om een gruwelijk lang intro te schrijven om aan te tonen hoeveel mythen en historie deze legendarische groep aan zijn kont heeft hangen. Dat steeds weer lezen is geen pretje voor de kenners en mensen die The Melvins nog niet kennen moeten anders maar even wat rondneuzen op wikipedia. De managementsamenvatting: ze bestaan al heel erg lang, ze zijn volledig geschift en ze hadden iets te maken met de opkomst van grunge. Er gaat ook bijna geen jaar voorbij zonder nieuw, oud of verzameld werk en anno 2008 is dat Nude With Boots. Na het alom bejubelde (a) Senile Animal waren de verwachtingen flink gestegen. Het duurt altijd even voordat een nieuwe Melvins de aandacht heeft gekregen die hij verdient – je moet er echt een paar keer goed voor gaan zitten – maar ik durf nu toch al wel te stellen dat Nude With Boots zijn voorganger niet overtreft. Het is uit duizenden herkenbaar Melvins wat we horen: veel geëxperimenteer en lastig in het gehoor liggend maar op sommige momenten het geniale aantikkend. Wederom wordt gebruik gemaakt van twee drummers, een gimmick die deze keer iets minder verrassend en spannend uitpakt. Een conclusie die voor de CD in zijn geheel getrokken kan worden; hier en daar is het ouderwets genieten en zonder meer briljant wat we horen, terwijl er tegelijkertijd niet gesproken kan worden van een mooi compleet album. Teveel losse flarden en vullertjes zorgen voor een slechts bij vlagen écht goed resultaat, een resultaat waar menige mindere god overigens nog steeds voor in zijn handjes zou knijpen.
mij=Ipecac / Bang!