The National – A Skin, A Night, The Virginia EP

The National - A Skin, A Night, The Virginia EPElegante frontman met mooie warme stem. Check. Vier uitstekend spelende muzikanten. Check. Degelijke songs met originele teksten. Check. Ontelbaar veel positieve recensies. Check. Beroemde fans zoals Michael Stipe. Check. Gastbijdragen van artiesten als Sufjan Stevens. Check. Thuisbasis Brooklyn, New York. Check. Opgetreden bij David Letterman. Check. Eindeloos tourschema en goede livereputatie. Check. Op papier zou The National de droom van iedere platenmaatschappij moeten zijn. Toch wil het maar niet echt vlotten met de doorbraak van de band. In 2007 verscheen hun vierde plaat Boxer, die in vele jaarlijstjes terug te vinden was. Onlangs verscheen de documentaire A Skin, A Night op DVD, met de restjesplaat The Virginia EP erbij als bonus. De DVD laat zien hoe (moeizaam) Boxer ontstond en op de bonusplaat staan voornamelijk B-kantjes, demos en enkele covers. Deze drie releases van The National kunnen eigenlijk allemaal op dezelfde wijze bestempeld worden: degelijk, ingetogen, regelmatig best mooi, maar vooral toch ook erg, erg saai. Tijdens het luisteren naar The Virginia EP dacht ik regelmatig aan een van de betere nummers van de Raggende Manne: “Het is bloedeloos, zo godvergeten bloedeloos!” Misschien zou zanger Matt Berninger wat van Bob Fosko’s energie kunnen krijgen om het werk van The National wat spannender en minder voortkabbelend te maken. De vergelijking met Tindersticks wordt vaak gemaakt, maar de ingetogen spanning die Stuart Staples en consorten tot zo’n boeiende band maakt is vooralsnog bij The National nergens te bespeuren.


mij=Beggars Banquet / V2

6 gedachten over “The National – A Skin, A Night, The Virginia EP”

  1. Meningen verschillen, maar bloedeloos en saai waren ze niet op Lowlands en vooral niet op Haldern. Gdv, wat waren ze daar bloedstollend goed..

  2. Ja op Haldern ging het lekker. Volgens mij vooral door het enthousiaste publiek, want op Pukkelpop was het meteen een stuk minder. (en op Benicàssim ook)

  3. Op Werchter vond ik ze heerlijk.. Ik sleepte een paar “The National”-maagden mee en ze waren na die tijd helemaal verkocht!
    Maar goed, dat zegt allemaal niks over de CD die hier beschreven wordt, ik ga ‘m luisteren..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *