Joey Cape - Bridge

Ik kan het doorgaans wel waarderen als punkbandjes bewijzen dat hun liedjes zonder alle electrische opsmuk nog steeds knallen. Akoestische experimenten leveren dan ook niet zelden zeer leuke plaatjes op. Vier jaar geleden brachten No Use For A Name's Tony Sly en Lagwagon's Joey Cape gezamenlijk een van alle opsmuk ontdane akoestische CD uit en daar werd ik erg vrolijk van. Het bewees de schoonheid van (sommige van) hun liedjes en benadrukte hun talent. Nu komt Joey Cape met een eigen solo album en valt het me allemaal bar tegen. De ironie wil dat, zodra ik wist dat deze cd uit zou komen, ik wekenlang alle mogelijke dubieuze torrentsites af heb gespeurd om hem te vinden, zo nieuwsgierig was ik naar het resultaat. Na veel vergeefs zoekwerk plofte hij zomaar opeens op de mat. Bridge is een combinatie van nieuwe nummers en 'kale' versies van liedjes van Lagwagon's nieuwste EP. Dat zou leuk uit kunnen pakken, was het niet dat Cape zo ontzettend monotoon zingt en de liedjes zo verschrikkelijk sober zijn ingespeeld dat je er werkelijk waar bijna van in slaap sust. Ik weet niet of het een bewuste keuze is om nergens ook maar een beetje de stem te verheffen en ieder nummer op hetzelfde voortkabbelende gitaarslagje te spelen, maar het is doodsaai. En let wel mensen, dit komt van iemand die - tot voor kort - geen slecht woord over de man en zijn band zou spreken/schrijven. Ik had hier graag verkondigd dat Cape er in zijn uppie in geslaagd was om de creatieve malaise waar zijn band aan lijdt opzij te zetten, maar helaas is niets minder waar. Bridge toont voor mij onomstotelijk aan dat juist Joey Cape het heilige vuur helemaal kwijt is en langzaam verwordt tot een middelmatige saaie Piet en daar zijn band in meesleurt.

Zeg er het uwe van...