Land of Talk - Some Are Lakes

Het is bijna onleesbaar door het hanenpotige handschrift in het hoesje, maar het viel me toch gelijk op toen ik de cd eruit haalde om 'em te draaien: Produced by Justin Vernon. Nog niet zo lang geleden zou het lezen van die naam als producer niet iets zijn geweest waar ik me druk over zou maken, maar sinds ik als een blok viel voor het album For Emma, Forever Ago dat hij onder de naam Bon Iver uitbracht, verwacht ik eigenlijk dat alles wat hij aanraakt in goud verandert. Helemaal als hij zijn diensten verleent aan een indierockband als Land of Talk. Dat leek me in eerste instantie weliswaar een rare combinatie, zo'n in zichzelf gekeerde singer/songwriter met een springerige indierockband, maar nadat ik het bij vlagen toch behoorlijk heftige concert van Bon Iver in Paradiso zag, vond ik het eigenlijk best een logische. Land Of Talk verraste me vorig jaar aangenaam met Applause Cheer Boo Hiss, een lekkere frisse plaat die toen al een jaar oud was. Nu, na twee jaar intensief toeren, is er dus opvolger Some Are Lakes. Die paar rondjes rond de aarde heeft de band wel een beetje veranderd. De liedjes zijn wat minder vurig, rammelig en springerig en meer melancholiek (zou dat de invloed van Vernon zijn?). De band kruipt wat meer nog meer de kant op van ons eigen Bettie Serveert. Ik vind het wel een prettige ontwikkeling. En zolang Land of Talk maar niet aan het kenmerkende schelle gitaargeluid van Elizabeth Powell gaat frunniken, blijft het binnen een vloek en zucht herkenbaar. Dat veranderen zou ook volstrekt onlogisch zijn, want het onrustige in haar gitaarspel is nou precies wat de band bijzonder maakt.

Het concert van Bon Iver in Paradiso was zeker bijzonder indrukwekkend. Maar ik stoor me juist een beetje aan hoe die - overigens prachtige - For Emma, Forever Ago geproduceerd is. Pas nu ik 'm live gezien heb, ben ik de cd echt gaan waarderen. Maar dat komt ook doordat ik zo'n goede herinneringen aan het concert heb. Daarvoor had ik toch wat moeite met de wat wollige sound en eigenaardige manier hoe de vocalen geproduceerd zijn. Ik heb het idee dat er meer uit te halen was geweest. Ik ben kortom niet zo'n fan van die Juston Vernon.

De grap is, dat ik dat eigenaardige produceren juist joepiedepoepie vind :) Of zoiets.

Zeg er het uwe van...