Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology
Er zijn van die types waar je werkelijk alles van kunt verwachten: van briljante oprispingen via middelmatige vingeroefeningen naar armetierige probeersels en weer terug. Ryan Adams is één van die muzikanten die deze omschrijving past als een handschoen. Twee briljante soloplaten, Heartbreaker en Gold, gevolgd door veel middelmatigs, een paar armetierige cd's en enkele hoopvol stemmende release . Gelukkig stond er op vrijwel elke plaat wel iets dat de moeite waard was, of soms zelfs het keurmerk 'briljantje' verdiend had. Cardinology valt wat mij betreft in de categorie 'hoopvol stemmend'. Er staan vrijwel geen misbaksels op, ondanks dat er genoeg kritiek te spuien valt. Zo begint zijn manier van zingen soms op het pathetische gegalm van Bono te lijken ("Go Easy" en "Cobwebs") en klinken sommige tracks stomweg te plat en eendimensionaal ("Magick"). Het grootste minpunt zit 'm wat mij betreft vooral in de sound: het is een stadionproductie geworden en dat past de fijnzinnige Ryan Adams niet. Het is aardig om te horen dat hij ook kan galmen en schmieren, maar liever hoor ik hem intiem, met een eerlijker productie.
Genoeg gemopperd: ik moet toegeven dat opener "Born Into A Light", het soulvolle "Let Us Down Easy" en het sublieme "Crossed Out Name" laten horen waarom het predicaat 'wonderkind' ooit is uitgedeeld aan Ryan Adams. We blijven hopen op die ene alles overbodig makende klassieker.
File: Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology
File Under: Ooit
File Audio: [Fix It]
Met een beetje zoeken kom je op de internets de "Elizabethtown Sessions" tegen. Beter dan deze laatst officiele release van onze Ryan.
In DeSmet 10 dagen geleden deed hij verschillende nummers (met 2 cardinals) juist heel erg klein en breekbaar. Prachtig. Komen ze ook beter tot zijn recht dan hoe ze op de plaat staan vind ik. Terug te luisteren op http://3voor12.vpro.nl/speler/ondemand/40236226
Als er iets is dat Cardinology niet is, is het wel 'klein en breekbaar', jammer genoeg.
@Jan Peter: Soms wel dus. Op plaat helaas niet. Als ze met 2 akoestische gitaren en een minimaal drummetje in een klein zaaltje zitten wel. Fluisterzacht en breekbaar was het.
Ik vind die Neil Casal overigens wel goed uit de verf komen bij Ryan hoor. Beter dan solo eigenlijk. Toen hij ooit als voorprogramma een keer optrad bij Ryan vond ik het maar mager, maar later in de Cardinals kwam hij veel beter tot zijn recht.