Het is bijna bizar om te zien welke grote namen er sinds de oprichting in 1985 meegewerkt hebben aan Revolting Cocks, het zijproject van Al Jourgensen’s Ministry. Allemaal zware jongens: Gibby Haynes, Trent Reznor, Nivek Ogre (Skinny Puppy), Jello Biafra, Timothy Leary. Een deel van de helpende handen speelde ook met Jourgensen in Ministry. Van de oorspronkelijke medeoprichters van Revolting Cocks, de Front 242-bandleden Patrick Codenys en Richard 23 en verbazingwekkend genoeg ook Luc Van Acker is in geen spoor meer te bekennen op de nieuwste plaat Sexo Olympico. Ik had die plaat eigenlijk niet meer verwacht. Het leek me niet meer dan logisch dat, nu Jourgensen besloten had Ministry op te doeken, bij Revolting Cocks de deur ook definitief in het slot zou vallen. Maar Jourgensen’s wegen zijn wel vaker ondoorgrondelijk gebleken. En dus blaast hij met drie nieuwe bandleden (Ministry-gitarist Sin Quirin, bruller/zanger Josh Bradford en toetsenist/gitarist Clayton Worbeck) Revolting Cocks nieuw leven in. Die nieuwe bandleden leiden vanzelfsprekend niet tot iets schokkends nieuws uit de pen van Jourgensen. Zijn teksten voor deze nieuwe Revolting Cocks zijn zogezegd ‘ouderwets’ pervers en de muziek is industrial dance/metal van de bovenste plank, maar niet zo hard als Ministry. Een nummer als “I’m Not Gay” laat zelfs een nieuwe wind waaien door het RevCo-kamp. Erg cool is ook het strakke uptempo “Cousins”, dat het op de alternatieve dansvloeren prima zou doen. Ten opzichte van het laatste studioalbum Cocked and Loaded vind ik Sexo Olympico over de hele linie een flinke slag beter. Het zal me benieuwen of dit het laatste (ranzige) kunstje van Jourgensen blijkt. Ik hoop van niet.
mij=13th Planet / Suburban